บทที่ 987 กู้โม่หานหึงหวงโม่เหยียน

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนก็เงียบลง ไม่มีใครพูดอะไรมากอีก ต้องการดูว่าศึกฟาดฟันระหว่างสามีเก่ากับสามีปัจจุบันในวันนี้จะจบลงอย่างไร

หนานหว่านเยียนมองไปยังเย่เชียนเฟิงด้วยความประหลาดใจ แปลกใจเล็กน้อยที่เขาพูดจาเผด็จการเช่นนั้น

เหมือนไม่ใช่เย่เชียนเฟิงเลย

กู้โม่หานเงยหน้าขึ้นมองและเห็นนางจ้องมองเย่เชียนเฟิงอยู่ นิ้วเรียวยาวข้อต่อชัดเจนของนางก็หดตัวอย่างกะทันหัน ใบหน้าหล่อเหลาลดลงสู่จุดเยือกแข็งทันที

ริมฝีปากบางของเขาวาดโค้งขึ้นอย่างเย็นชา ชำเลืองมองเย่เชียนเฟิง “ข้าเป็นพ่อของลูกของหว่านเยียน ไม่ใช่คนอื่น แต่เจ้าชงชาให้หว่านเยียนมาสองปีกว่า ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย สมควรได้รับรางวัลด้วย”

ใบหน้าของเย่เชียนเฟิงแข็งทื่อทันที กู้โม่หานโจมตีด้านที่อ่อนแอที่สุดของเขา ด้านที่เขาไม่สามารถเทียบได้เลยชั่วชีวิต…

กู้โม่หานกับองค์หญิงมีลูกด้วยกันสี่คนแล้ว สายใยผูกพันนี้ไม่มีใครเทียบได้ตลอดชีวิตของเขา

กู้โม่หานยิ้มเยาะแล้วยื่นชาให้หนานหว่านเยียน ดวงตาเล็กเรียวเต็มไปด้วยอารมณ์อันลึกซึ้ง “หว่านเยียน เจ้าไม่ชอบดื่มชาแล้วหรือ? เมื่อวันก่อนหนูน้อยบอกว่าเจ้าชอบดื่มชา อันอันกับน่าวน่าวก็บอกแบบนี้ เจ้าเปลี่ยนรสนิยมตั้งแต่เมื่อไหร่?”

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้ว เมื่อวานตอนที่เขาอยู่กับเด็กๆ นางก็อยู่ด้วย ไม่ได้ยินเขาพูดเรื่องความชอบของนางกับเด็กๆ หรือ

นางชำเลืองมองกู้โม่หาน รู้ว่าเขากำลังพูดเรื่องไร้สาระอีกแล้ว ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร ก็เห็นเย่เชียนเฟิงชงชาให้นางหนึ่งกา ก่อนจะยื่นเข้ามาตรงหน้า ได้ยินเย่เชียนเฟิงพูดเพียงว่า

“ฝ่าบาทพูดถูก ท่านเป็นพ่อของพวกจวิ้นจู่และซื่อจือ แต่ท่านอาจลืมไปว่า หลายปีมานี้ท่านไม่ได้ติดต่อกับจวิ้นจู่และซื่อจือทั้งหลาย โดยเฉพาะซื่อจือทั้งสอง เกรงว่าท่านน่าจะได้พบกันเมื่อวานแค่ครั้งเดียวใช่ไหม?”

“ไม่ใช่ว่าข้าน้อยถือดี แต่ในช่วงสองปีที่ผ่านมา ซื่อจือและจวิ้นจู่ทั้งหลาย องค์หญิงได้ไว้วางใจให้ข้าน้อยคอยดูแล ข้าน้อยเห็นพวกเขาเป็นลูกของตัวเองมานานแล้ว”

“ฝ่าบาทไม่ได้มาเยี่ยมเยียนหลายปีแล้ว ตอนนี้เพิ่งมาถึง ก็เอาเรื่องเด็กมาพูด ดูไร้ความผิดชอบ”

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่บิดาผู้ให้กำเนิดของเด็กๆ แต่สองปีมานี้เขาก็ปฏิบัติต่อเด็กๆ เหล่านี้ด้วยความจริงใจ แต่กู้โม่หานทำอะไรบ้าง?

กู้โม่หานมีสิทธิ์อะไรมาพูดได้หน้าตาเฉย จะให้องค์หญิง จวิ้นจู่ และซื่อจือกลับไปอยู่เคียงข้างเขา?

“ข้าไร้ความรับผิดชอบหรือ?” ใบหน้าหล่อเหลาของกู้โม่หานเคร่งขรึม ปลดปล่อยพลังที่อันตรายและน่าสะพรึงกลัวราวกับสัตว์ร้ายในความมืด

เขาชำเลืองมองเย่เชียนเฟิง “ข้าได้ยินมาว่าตอนนี้เจ้าเข้ากันได้ดีกับสาวน้อยทั้งสอง ในฐานะพ่อของเด็กๆ ข้าควรจะเกรงใจเจ้ามากกว่านี้ ดังนั้นข้าจะไม่โต้เถียงกับเจ้าแล้ว”

“แต่ว่า ผู้หญิงของข้ากับลูกๆ ข้าหวงของข้า ข้ารักของข้า ไม่ต้องให้คนอื่นมารัก นับประสาอะไรกับการให้คนอื่นมองเป็นลูกแท้ๆ ของตัวเอง”

เขายังไม่ตาย ไม่จำเป็นต้องมีใครมาดูแลผู้หญิงและลูกๆ แทนเขาอีกแล้ว!

หนานหว่านเยียนตกตะลึงไปชั่วขณะ เมื่อได้ยินคำพูดเอาแต่ใจของกู้โม่หาน ก็อดยิ้มเยาะไม่ได้

พูดเสียน่าฟัง แล้วตอนแรกที่เขาตำหนินางเพราะสนมคนหนึ่ง เขาคิดอะไรอยู่?

เพื่อหยุนอี่ว์โหรวจึงคิดว่านางพูดแต่เรื่องโกหก เป็นเวลาห้าปีต่อเนื่องกันที่ไม่สนว่านางจะเป็นหรือตาย เขากำลังคิดอะไรอยู่อีก?

ถึงตอนนี้ เขาก็ยังคงผิดสัญญากับนาง หยุนอี่ว์โหรวยังไม่ตาย เขายังคงไว้ชีวิตคนที่ทำร้ายนางขนาดนั้น

เสียงของนางเย็นชาลง “เอาล่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว เป็นผู้ชายมายืนเถียงกัน ไม่เบื่อหรือ?”

“หากใครยังไม่เลิกรา ก็ไม่ต้องมาอยู่ใกล้ข้าแล้ว”

หลังจากที่นางพูดจบประโยค กู้โม่หานและเย่เชียนเฟิงก็มองหน้ากัน แต่กลับเก็บอาการทั้งคู่ ไม่มีใครพูดอีก

เฉิงซูหย่วนจ้องมองกู้โม่หานด้วยความโกรธ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเย่เชียนเฟิงยอมแพ้ ก็รู้สึกตกใจ และไม่อยากยอมจบ

ทำไมไม่มีใครจัดการเขาได้! ก็แค่สามีเก่าคนเดียวไม่ใช่หรือ!

เวลานี้เหล่าสาวใช้ในวังก็ถืออาหารจานหลักทยอยเข้ามาทีละคน กู้โม่หานถอนสายตากลับ ไม่สนใจเหล่าสนมชายอีกต่อไป แกะเปลือกกุ้งอย่างคล่องแคล่ว แล้ววางมันลงในชามของหนานหว่านเยียน ใช้น้ำเสียงอันอ่อนโยนและเอาใจ “หว่านเยียน กินตอนยังร้อนๆ”