บทที่ 991 คลุ้มคลั่ง

นางกำลังจะป้อนยาถอนพิษให้กู้โม่หาน ในเวลานี้เอง จักรพรรดินีก็พูดขึ้นว่า “นังหนูหว่านอย่าเพิ่งให้เขากินอะไร ข้ามียาถอนพิษ เฉียนซี เอาขวดยาขวดที่สามจากตู้ในห้องนอนของข้ามาซิ! เร็วเข้า!”

แม้ว่าแจ๋จะเป็นยาต้องห้ามนานแล้ว แต่ราชวงศ์ก็ยังคงเก็บยาถอนพิษไม่กี่เม็ดสุดท้ายไว้ในมือ เพื่อไม่ให้กู้โม่หานตายไปเช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้น บาดแผลของเขาเล็กน้อย อย่างน้อยต้องทนได้สักหนึ่งก้านธูป ดังนั้นเมื่อครู่นางจึงไม่ได้ออกหน้าพูด เพราะอยากจะดูท่าทีนังหนูหว่านสักหน่อย

เฉียนซีเอ่ย “พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

ทุกคนต่างโล่งอก ฝ่าบาทมียาถอนพิษ ดีเหลือเกิน! ขณะนี้ความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างสองแคว้นเพิ่งดีขึ้น จะให้เกิดปัญหาอะไรขึ้นไม่ได้ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อนี้

ลู่เซิงเซิงเหลือบมองจักรพรรดินีอย่างเงียบๆ จากนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “โชคดีที่เสด็จแม่มียาถอนพิษ โชคดีที่เมื่อครู่ฝ่าบาทตอบสนองได้ทันท่วงที หมิงหวงจึงไม่ได้รับบาดเจ็บ”

“ท่านน้า...” หนานหว่านเยียนมองไปทางจักรพรรดินี ใบหน้าเหมือนไร้สีเลือด จักรพรรดินีมองไปที่นางแล้วพูดว่า “นังหนูหว่าน พิษนี้ดุดันรุนแรง เจ้าให้เขากินยาถอนพิษอะไรก็ไม่มีประโยชน์ ยาถอนพิษตัวนี้ต้องผ่านการกลั่นเป็นเวลา 9,981 วัน หากไม่มียาถอนพิษ ผู้ถูกพิษ…จะตายอย่างไม่ต้องสงสัย”

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมยาตัวนี้ถึงระงับห้ามกลั่น มันน่ากลัวและรุนแรงเกินไป อาจทำให้คนกลัวได้

หนานหว่านเยียนได้ยินดังนั้น มือเท้าก็เย็นเฉียบ อดตื่นตระหนกไม่ได้เหมือนเดิม

ใบหน้าดุจหยกขาวไร้ที่ติของกู้โม่หานยังคงสงบนิ่งเช่นเคย เขาจ้องเขม็งไปที่หนานหว่านเยียน สายตาซับซ้อน

ดูเหมือนว่ามีเพียงตอนที่เขาได้รับบาดเจ็บเท่านั้นที่นางจะแสดงสีหน้าวิตกกังวลออกมา มีเพียงในเวลานี้เท่านั้นที่เขารู้สึกว่าตัวเองยังมีความสำคัญอยู่…

ไม่นานนัก เฉียนซีก็กระหืดกระหอบกลับมาพร้อมกับยาถอนพิษ

หนานหว่านเหยียนป้อนยาถอนพิษให้กู้โม่หานด้วยตัวเอง ต่อมาก็เริ่มจัดการบาดแผลให้ชายหนุ่มอย่างมีระเบียบขั้นตอน

บาดแผลบนฝ่ามือของกู้โม่หาน ไม่ลึก ไม่ยาว แต่เนื่องจากการโจมตีที่รวดเร็วและรุนแรงของหลิวอิ๋ง เขาคว้ามีดไว้โดยสัญชาตญาณ ซึ่งเกือบจะตัดหลอดเลือดแดงที่ข้อมือของเขา

สีหน้าท่าทางของนางซับซ้อนมากขึ้น

ส่วนกู้โม่หานก็ไม่น่าเป็นห่วงแล้ว สายตาของบรรดาองค์ชายมองไปทางหลิวอิ๋งอย่างเกรี้ยวกราดทันที

นัยน์ตาสีทองของลู่ยวนหลีฉายแววเป็นคำถาม น้ำเสียงเย็นชาเข้ากระดูก “บอกมา! ใครสั่งให้เจ้ามาลอบสังหารองค์หญิงหมิงหวงอย่างอุกอาจในงานเลี้ยง?!”

ลู่อู๋เจียงยังพูดด้วยความโกรธ “หมิงหวงคือรัชทายาทในอนาคตของแคว้นต้าเซี่ย ข้างกายนางคือฮ่องเต้แห่งแคว้นซีเหย่ ไม่ว่าคนไหน ชีวิตของเจ้าก็ไม่มีค่าพอจะชดเชยได้!”

“แม้ว่าตอนนี้ฮ่องเต้จะไม่เป็นอะไรแล้ว แต่เจ้าน่ะมีเคราะห์แน่ หากบอกมาว่าใครคือผู้บงการเบื้องหลัง ข้าจะให้เจ้าตายสบายๆ หน่อย!”

ลู่เจียวเจียวจับจ้องหลิวอิ๋งไม่วางตา รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ แต่นางรู้สึกว่าหลิวอิ๋งคงจะไม่ยอมบอกว่าเป็นนาง เพราะชีวิตครอบครัวของหลิวอิ๋งยังคงอยู่ในกำมือของนาง

ลู่เซิงเซิงเลิกคิ้วมองไปที่ลู่เจียวเจียว สีหน้าอธิบายไม่ถูก

เฉิงซูหย่วนเก็บพัดลง แต่กลับดูนิ่งเงียบมาก บางครั้งก็มองไปที่ลู่เจียวเจียวและลู่เซิงเซิงที่อยู่ข้างๆ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

เมื่อต้องเผชิญกับความสงสัยและความกดดันจากผู้คนมากมาย หลิวอิ๋งย่อมต้านทานไม่ไหว

แต่พอนางคิดว่าชีวิตทั้งครอบครัวของตนตกอยู่ในมือของลู่เจียวเจียว นางก็กัดฟันดื้อรั้น ให้ตายก็ไม่ยอมพูด “ไม่มีใครสั่งบ่าว บ่าวแค่ไม่อยากเห็นองค์หญิงหมิงหวงได้ดี!”

“บ่าว บ่าว…เอาเป็นว่า ทุกอย่างบ่าวเป็นคนทำเอง!”

ลู่ยวนหลียิ้มเยาะ น้ำเสียงยิ่งทวีความโกรธและดุดันยิ่งขึ้น “จะโกหกยังไงก็ต้องใช้สมองบ้าง”

“แจ๋ มีไว้เพื่อยับยั้งพิษ เฉพาะผู้ที่มีสถานะสูงในราชวงศ์เท่านั้นที่สามารถใช้มันได้ สาวใช้ในวังตัวเล็กๆ อย่างเจ้าจะได้มันมาอย่างไร?!”

หลิวอิ๋งถูกตวาดจนตัวสั่น ไม่กล้าพูดอะไรอีก

นางมองเสาต้นหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล อยากจะตายไปเลยเพื่อปกปิดความจริง

แต่ความตั้งใจนี้ก็ถูกอวี๋เฟิงและหยุนเหิงมองออกในทันที ทั้งสองคว้าไหล่ของนางไว้แน่น ออกแรงเหยียบลงบนขาของนางโดยตรง ทำให้นางร้องครวญครางออกมา ไม่มีโอกาสโขกหัวฆ่าตัวตาย

ถึงกระนั้น หลิวอิ๋งก็ยังปิดปากเงียบ ไม่พูดอะไรทั้งนั้น

ขณะที่ลู่ยวนหลีกำลังอยากให้คนลากลงไปลงโทษ ตำหนักจัดเลี้ยงหลวงจะได้ไม่ต้องนองเลือด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจักรพรรดินียังอยู่ ก็ได้ยินหนานหว่านเยียนเอ่ยอย่างเย็นชา “ข้าเอง!”