บทที่194 คนที่ช่วยท่านอ๋องไว้ในตอนนั้นคือพระชายา

ตอนบ่ายกู้โม่หานเห็นเอกสารนี้ครั้งแรกก็รู้สึกแปลกใจมาก แต่ยังไม่รอให้เขาได้คิดมาก เชี่ยนปี้ก็รีบวิ่งเข้ามา แล้วเรียกเขาไป

ตอนนี้พอได้ครุ่นคิด มีเรื่องสงสัยให้ครุ่นคิดเยอะมาก

รวมไปถึงครั้งก่อนกลับไปที่จวนเฉิงเซี่ยง หนานหว่านเยียนกับหนานฉีซานสองพ่อลูกก็แทบจะทะเลาะกันอยู่แล้ว ยิ่งน่าสงสัยเข้าไปใหญ่

เขาหรี่ตาลง นิ้วมือเคาะโต๊ะอย่างเป็นจังหวะ

“ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาเลย และห้าปีมานี้ หนานฉีซานก็เย็นชากับหนานหว่านเยียนจนไม่เหมือนคนบ้านเดียวกันเลย”

“ใช่แล้ว ในเมื่อภายนอกต่างก็บอกว่าพระชายาเป็นลูกสาวที่หนานเฉิงเซี่ยงรักที่สุด งั้นทำไมจนถึงงานเลี้ยงในวังถึงไม่ถามไถ่เลย?” เสิ่นอี่ร์ครุ่นคิดแล้วพยักหน้า แต่ไม่ทันระวังทำเอกสารเล็กๆในนั้นตกลงพื้น

เขาโน้มตัวลงไปเก็บ เห็นด้านบนเขียนไว้ เกี่ยวกับข้อมูลวันเกิดของแม่หนานหว่านเยียน

ยี่สิบปีก่อน โม่หวิ่นชิงกับน้องชายโม่หวิ่นหมิงเข้ามาในเมืองหลวงด้วยกัน

ตอนนั้นโม่หวิ่นหมิงเพิ่งจะห้าขวบ โม่หวิ่นชิงก็อายุสิบหกแล้ว แต่กลับสง่างามมาก ความมั่งคั่งในมือก็น่าอัศจรรย์เกินใคร เพิ่งมาถึงเมืองหลวงไม่ถึงเดือน ก็กลายเป็นผู้มีอิทธิพลไปแล้ว

ตอนนั้นหนานฉีซานยังไม่ได้เป็นเฉิงเซี่ยง และไม่รู้ว่าใช้วิธีไหนแต่งงานกับโม่หวิ่นชิง หลังจากนั้น หนานฉีซานก็ได้เลื่อนขั้นไปจนถึงตำแหน่งเฉิงเซี่ยงในตอนนี้

และโม่หวิ่นชิงก็ค่อยๆเงียบหายไป จนกระทั่งหนานหว่านเยียนอายุห้าขวบ นางก็ตายจากไป

เสิ่นอี่ร์ขมวดคิ้ว

“ท่านอ๋อง นี่เป็นประวัติครอบครัวของหนานเฉิงเซี่ยงไม่ใช่เหรอ? ท่านจะสืบไปทำไมกัน?”

กู้โม่หานกวาดตามองเอกสารที่เสิ่นอี่ร์ยื่นมาแล้วขมวดคิ้ว

“ข้าอยากสืบเรื่องแม่ของหนานหว่านเยียน เจ้าดูสิ หนานหว่านเยียนกับแม่นางเหมือนกันเลย มีแต่ความลับอยู่ในตัว ข้าคิดว่าทิ้งไว้หลายปีค่อยไปสืบ จะได้อะไรกลับมา ไม่คิดว่าจะไม่ได้อะไรกลับมาเลย”

ไม่เพียงแต่ไม่รู้ที่มาของโม่หวิ่นชิง โม่หวิ่นหมิงก็เช่นกัน แต่เขาอยู่ในจวนเฉิงเซี่ยงมานาน เกรงว่าจะไม่ใช่คนพิเศษอะไร

เสิ่นอี่ร์เห็นกู้โม่หานเงียบ ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก

พระชายามีความลับเยอะมากจริงๆ แต่ท่านอ๋องเป็นห่วงพระชายาขนาดนี้ น่าจะไม่ใช่แค่เรื่องประวัติของพระชายาหรอกนะ และ……คงจะมีเรื่องอื่นอีก?

เสิ่นอี่ร์ลูบจมูก กลับเหลือบเห็นแขนเสื้อที่เปียกปอนของกู้โม่หานโดยไม่ได้ตั้งใจ “ท่านอ๋อง เกิดเรื่องอะไรขึ้นขอรับ?”

กู้โม่หานกวาดตามองเสื้อที่เปียกปอน พูดอย่างเรียบเฉยว่า: “เมื่อกี้ซาลาเปาน้อยกับเกี๊ยวน้อยผลักข้าตกน้ำ เด็กสองคนแค่เล่นเกินเหตุ ไม่เป็นไรหรอก”

ท่านอ๋องตกน้ำงั้นเหรอ?

แถมยังบอกว่าไม่เป็นไรอีก?!

เสิ่นอี่ร์ตกตะลึง

ต้องรู้ว่า ท่านอ๋องคือเทพแห่งสงครามผู้ชี้ขาดในสนามรบและกวาดล้างกองทัพนับพัน เด็กสาวสองคนนี้บังอาจมาก กล้าดียังไงถึงทำแบบนี้กับท่านอ๋องเช่นนี้!

และท่านอ๋องยังมีปมเรื่องจมน้ำอีก โดนคุณหนูสองคนแกล้งแบบนี้ กลับไม่คิดต่อว่าอะไรพวกนางเลย ชักจะตามใจเกินไปแล้วนะ

แต่ถึงจะคิดแบบนี้ เสิ่นอี่ร์ก็ถามอย่างระมัดระวังว่า: “ท่านอ๋อง ท่านไม่เป็นไรจริงๆนะ?”

“ข้าไม่เป็นไร แต่ มีเรื่องหนึ่งที่ข้าสนใจมาก”

ใบหน้าที่งดงามของกู้โม่หานก็เข้มงวดขึ้น “เมื่อกี้ตอนข้าตกน้ำ หนานหว่านเยียนบอกกับข้าว่า ‘ข้าจะไม่ช่วยเจ้าอีกแล้ว’ ข้าไม่เข้าใจ นางพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หนานหว่านเยียนพูดเช่นนี้ แต่ตอนเด็กเขาตกน้ำแล้วหยุนอี่ร์โหรวช่วยเขาเอาไว้ ไม่มีใครช่วยเขาอีกแล้ว โดยเฉพาะหนานหว่านเยียน เขากับนางไม่เคยคุยกันเลย นางจะมาช่วยเข้าได้ยังไง

“ว่าไงนะ? พระชายาพูดแบบนี้ตอนท่านตกน้ำงั้นเหรอ?” เสิ่นอี่ร์ตกใจ แล้วถามว่า: “หรือว่าตอนนั้นคนที่ช่วยท่านอ๋องไว้ไม่ใช่พระชายารอง แต่เป็นพระชายา……”

เพิ่งพูดจบ เสิ่นอี่ร์ก็รีบปฏิเสธ “ท่านอ๋อง ข้าน้อยแค่คิดไปเอง ท่านอ๋องอย่าเก็บไปใส่ใจเลย”

เทียบกับหยุนอี่ร์โหรวแล้ว เขาอยากให้หนานหว่านเยียนกลายเป็นคนรักของกู้โม่หานมากกว่า แต่ตอนนั้นคนที่ช่วยท่านอ๋อง เป็นหยุนอี่ร์โหรวจริงๆ