บทที่221 ต้องไปก่อน จะเกิดเรื่องใหญ่แล้ว

อีกอย่างอาจารย์คนนี้ก็ดีกับสองพี่น้องด้วย สอนพวกนางอย่างอ่อนโยน และเป็นคนที่กู้โม่หานสั่งให้คนคัดเลือกมาอย่างดี ล้วนแต่เป็นคนที่มีความสามารถทั้งนั้น

ทันใดนั้นหนานหว่านเยียนก็รู้สึกได้ว่า กู้โม่หานไม่ว่าจะเป็นด้านเงินหรือด้านอื่นๆ ล้วนแต่เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูก ให้พวกนางได้มีชีวิตที่ดีที่สุด

แต่นางล่ะ?

นางรู้สึกกังวลใจขึ้นมา

ในขณะที่เผลอนั้น ซาลาเปาน้อยก็อ่านจบท่อนสุดท้ายแล้ว “อาทิตย์ตกดินอัสดง อ้อมกอดของท่านแม่อบอุ่นที่สุด”

“ท่านแม่ ข้ากับพี่จะรักท่านแม่ตลอดไป อยู่กับท่านแม่และปกป้องท่านแม่!”

พูดจบ เด็กน้อยสองคนก็มองดูหนานหว่านเยียนแล้วพูดอย่างแน่วแน่

หนานหว่านเยียนได้สติ ดีใจร้องไห้ทั้งน้ำตา

นางลูบหัวของเด็กน้อยสองคนอย่างอบอุ่น “แม่ดีใจมาก พวกเจ้าได้มีชีวิตที่ดี แม่ก็พอใจแล้วล่ะ และพวกเจ้าก็พัฒนาได้ดีกันทั้งหมด แค่ดีก็ดีแล้วล่ะ!”

เด็กน้อยสองคนดีใจมาก “ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”

“อืม แม่ยังมีเรื่องที่ต้องบอกกับพวกเจ้าก่อน เดี๋ยวแม่จะรับท่านปู่หมิงของพวกเจ้ามา เดี๋ยวเขาก็จะถึงแล้ว ถึงเวลา พวกเจ้าแสดงแบบนี้ต่อหน้าท่านปู่หมิงดีไหม?”

ซาลาเปาน้อยกับเกี๊ยวน้อยสบตากัน ยิ้มดีใจ ปรบมือตื่นเต้น “เย้! เดี๋ยวข้าจะแสดงให้ท่านปู่หมิงดูอย่างดีเลย!”

ซาลาเปาน้อยพูด “ข้า ข้าจะร้องเพลงให้ท่านปู่หมิงฟัง!”

หนานหว่านเยียนพูดด้วยรอยยิ้ม: “ดีเลย แม่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า พวกเจ้าเรียนต่อเลยนะ”

เด็กสองคนตื่นเต้นมาก เห็นเสื้อผ้าของหนานหว่านเยียนยุ่งเหยิง แต่ก็เดาไม่ออกว่านางบาดเจ็บ

“เจ้าค่ะ เอาที่ท่านแม่ว่าเลย”

หนานหว่านเยียนลูบเส้นผมที่อ่อนนุ่มของพวกนาง ต่อมาก็ส่งสองคนให้เซียงอวี้กับเซียงเหลียน ตัวเองก็เข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน

หนานหว่านเยียนล็อกประตูแล้ว สีหน้าก็ทรุดลงทันที บาดแผลปริออกทั้งหมด และรู้สึกวุ่นวายใจเล็กน้อย

ดูแล้วเรื่องออกจากจวนคงจะต้องเร่งแล้วล่ะ ไม่งั้นรอเด็กๆกับกู้โม่หานสนิทกัน คงจะวุ่นวายกว่าเดิม……

สีหน้าของนางซีดเซียว กัดฟันถอดเสื้อคลุมออก ลุกขึ้นเดินเข้าไปในช่องว่าง

แต่เพิ่งเข้าไป หนานหว่านเยียนก็อึ้งทันที

ช่องว่างไม่ได้ยกระดับงั้นเหรอ?

ทำไมล่ะ?

ไหนว่าบาดเจ็บแล้วช่องว่างจะยกระดับไง? ก่อนหน้านี้นางโดนโบยไปสามสิบทียังยกระดับเลย……

หนานหว่านเยียนมองดูช่องว่างที่ยังเหมือนเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลย ทำไมกันนะ

ถ้าการยกระดับช่องว่างไม่ใช่การบาดเจ็บ แล้วมันคืออะไรล่ะ?

หนานหว่านเยียนไม่เข้าใจเลย

แต่ตอนนี้นางไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้ จึงต้องวางเรื่องนี้ไปก่อน

นางเอาน้ำเกลือและแอลกอฮอล์มาจากช่องว่าง ทำแผลให้เรียบร้อย จากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด

หนานหว่านเยียนเอาเสื้อคลุมของเสิ่นอี่ว์ออกไปข้างนอก ก็ถึงเห็นว่าสองพี่น้องไปเรียนวิชาคณิตกับอาจารย์แล้ว

นางมองดูแผ่นหลังที่ตั้งใจเรียนของสองพี่น้องจากหน้าต่าง รู้สึกซาบซึ้งใจมาก

เสิ่นอี่ว์กำลังรออยู่ที่เรือนเซียงหลิน เห็นหนานหว่านเยียนออกมา จิตใจก็ยังสับสนและเสียใจอยู่ เขารับเสื้อคลุมมาจากมือของนาง “ขอบพระคุณพระชายา”

“ไปเถอะ” หนานหว่านเยียนเดินตรงไปที่ประตูจวน

หนานหว่านเยียนเพิ่งจากไปไม่นาน กู้โม่หานก็รีบตามออกมา

เขาเป็นห่วงบาดแผลของหนานหว่านเยียน แขนที่เรียวเล็กของนางเต็มไปด้วยเลือด นางรักษาคนอื่นดีมาก แต่กลับรักษาตัวเองแบบขอไปที

เขาต้องไปดู

นี่……ก็ไม่ถือว่าเป็นห่วงบุตรีของตระกูลหนาน เพราะยังไงเขาก็ยังมาดูเด็กสองคนได้

เซียงเหลียนเห็นกู้โม่หานมา ก็รีบเข้าไปทักทาย “ท่านอ๋อง”

ใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มเย็นชามาก กวาดตามองไปทั่วเรือน “พระชายาล่ะ กลับห้องแล้วเหรอ?”

“พระชายา พระชายากับองครักษ์เสิ่นออกไปแล้วเจ้าค่ะ……”

“นางออกไปแล้วเหรอ?” ใบหน้าของกู้โม่หานมืดมน เขาอุตส่าห์เป็นห่วง แต่หนานหว่านเยียนกลับทิ้งเขาไว้งั้นเหรอ

ความรู้สึกไม่พอใจพุ่งออกมา เขาขมวดคิ้ว พูดเสียงทุ้มต่ำว่า “ไปจวนเฉิงเซี่ยงเหรอ?”

เซียงเหลียนพยักหน้า นัยน์ตาของกู้โม่หานก็เย็นยะเยือกมากขึ้น