ตอนที่ 228
บทที่228 จับตัวหนานหว่านเยียน
October 21, 2026
เสิ่นอี่ว์ตกใจ “พระชายาอย่านะ……”
แต่ทว่าปลายธนูเฉียดใบหน้าของกู้โม่หาน เลือดกระเด็นออกมาแล้วปักไปที่กำแพงด้านหลัง
กู้โม่หานตกใจ อึ้งอยู่กับที่ มองดูหนานหว่านเยียน พูดด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ “หนานหว่านเยียน!”
นางกล้าทำร้ายเขาได้ลงคองั้นเหรอ!
เสิ่นอี่ว์ตกตะลึงมาก นี่มันสนามรบชัดๆ เขาไม่กล้าหายใจเสียงดังด้วยซ้ำ
หนานหว่านเยียนยิงธนูไปยังกู้โม่หาน โดยไม่ไว้หน้าเลย!
ต้องรู้ว่า พระชายาในเมื่อก่อนยอมท่านอ๋องมาโดยตลอด ถึงแม้ช่วงนี้จะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยตอบโต้เลย อย่างมากก็แค่ด่า แต่วันนี้สายตาของพระชายาดุร้ายมาก ไม่มีความรู้สึกปะปนอยู่เลย แถมยังลงไม้ลงมือกับท่านอ๋องด้วย……
ไม่รู้ว่าท่านอ๋องจะคิดยังไง
หนานหว่านเยียนสีหน้าไร้ความรู้สึก นางมองแก้มที่มีเลือดไหลของกู้โม่หานอย่างเย็นชา “สมควร”
นางกับกู้โม่หานไม่ได้รักกันอยู่แล้ว มีแต่ความแค้นต่อกัน ความเจ็บปวดที่โดนเขาลงโทษก่อนหน้านั้น นางไม่เคยลืมเลย ถ้ากู้โม่หานไม่มีตำแหน่งที่สูงศักดิ์ขนาดนั้น จะมีโอกาสหยิ่งผยองแบบนี้อยู่เหรอ!
หนานหว่านเยียนกลับหลังหัน แล้วยิ้มให้กับโม่หวิ่นหมิงอย่างเหนื่อยใจ “เมื่อกี้ยังไม่ถนัดเท่าไหร่ ครั้งหน้าจะยิงแม่นกว่านี้”
โม่หวิ่นหมิงยิ้มให้กับนาง เหลือบตามองกู้โม่หาน สายตาเต็มไปด้วยความเย็นชา “พวกเราเข้าไปกันเถอะ”
“อืม” หนานหว่านเยียนเข็นโม่หวิ่นหมิงจากไป
ครั้งนี้ กู้โม่หานไม่ได้เข้าไปห้าม
เสิ่นอี่ว์มองดูกู้โม่หานอย่างกังวล “ท่านอ๋อง……”
ใบหน้าที่ตกตะลึงของกู้โม่หาน เริ่มเปลี่ยนเป็นดุร้าย หัวใจกลับเจ็บปวดจนแทบขาดอากาศหายใจ และยังรู้สึกเจ็บเล็กน้อย
เขายกมือขึ้น นิ้วมือเรียวยาวนั้นปาดเลือดบนหน้าออก นัยน์ตาสีดำขลับนั้นเย็นยะเยือก
เขาไม่คิดว่าหนานหว่านเยียนจะทำแบบนี้กับเขา เมื่อก่อนนางก็เคยแกล้งเขา แต่ไม่เคยทำร้ายเขาจนมีบาดแผล
เพิ่งรับโม่หวิ่นหมิงกลับมา นางก็ปกป้องขนาดนี้แล้ว จะให้เขาคิดยังไงล่ะ!
กู้โม่หานมองดูโม่หวิ่นหมิงกับหนานหว่านเยียนเดินจากไป น้ำเสียงเย็นชาอย่างมาก: “เสิ่นอี่ว์ จับตามองหนานหว่านเยียนไว้!”
“ถ้าโม่หวิ่นหมิงกล้าทำอะไรนาง ถึงแม้จะแค่แตะต้องมือ เจ้าก็สับมือมันได้เลย! ถ้าพวกเขามีท่าทีสนิทสนมกันเกินไป เจ้าก็ฆ่าโม่หวิ่นหมิงได้เลย แล้วมัดตัวหนานหว่านเยียนไว้ รอคำสั่งจากข้า!”
“ขอรับ ท่านอ๋อง” เสิ่นอี่ว์ตอบรับ
เรื่องที่เขากังวลที่สุดก็เกิดขึ้นเสียทีนะ
และเขาก็สัมผัสได้ว่า เมื่อกี้ตอนที่หนานหว่านเยียนเดินไปกับโม่หวิ่นหมิง กู้โม่หานก็ดูจะเศร้าโศกมาก เหมือนเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป
แต่ว่า ท่านอ๋องเหมือนจะไม่รู้ถึงความผิดปกติของเขา……
ตอนนี้โม่หวิ่นหมิงถูกหนานหว่านเยียนเข็นออกไปหลังเรือน
โม่หวิ่นหมิงเอากระต่ายที่ทำมาจากตัวต่อวางไว้ในฝ่ามือของนาง พูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด
“หว่านหว่าน ข้าผิดเอง เมื่อกี้ข้าคิดจะฆ่ากู้โม่หานจริงๆ ไม่ได้ปล่อยให้เขารังแก แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าถูกเขาดึงดูด ดังนั้นก็เลยพูดแบบนั้นไป”
คนของตระกูลโม่ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป ห้าปีก่อนหนานหว่านเยียนก็ทำผิดครั้งใหญ่ ต้องทนทุกข์ทรมานมานาน
ตอนนี้ห้าปีผ่านไปแล้ว ยังอยู่ในเรือนอับชื้นนี้อีก ยังคงโดนกู้โม่หานรังเกียจ เขาจะทนไหวได้ยังไงล่ะ เขาจะต้องช่วยหนานหว่านเยียนออกมาให้ได้
หนานหว่านเยียนเลิกคิ้วขึ้น แปลกใจมากที่โม่หวิ่นหมิงพูดความจริงกับนาง นางยังคิดว่า เขาจะปิดบังต่อไป
นางก้มหน้ามองเขา “เรื่องเมื่อกี้ ข้าก็พอจะเดาได้แล้วล่ะ ไม่ต้องขอโทษหรอก ท่านเป็นท่านน้าข้า ข้าจะรักและปกป้องท่าน ใครก็ห้ามรังแก! ยิ่งไปกว่านั้น ข้ารู้ว่าท่านน้าไม่ลงมือโดยพลการหรอก กู้โม่หานจะต้องพูดอะไรแน่นอน”
“แต่ท่านน้าก็เห็นแล้วว่า……ข้ากับกู้โม่หานไม่ถูกกัน เด็กสองคน ยังไม่รู้ว่าพ่อแท้ๆตัวเองเป็นใครกันแน่ กู้โม่หานก็ยังไม่รู้เช่นกัน ดังนั้นท่านน้า อย่าพูดออกไปล่ะ……”
ที่หนานหว่านเยียนพูดมา โม่หวิ่นหมิงก็พอจะเดาได้แล้ว สีหน้าของเขาดูลำบากใจ
“ยังไงข้าก็พอมีความสามารถ ไม่โดนรังแกง่ายๆหรอก”
“แต่ว่าหว่านหว่าน ตอนนี้เจ้าอยู่ในจวนอ๋องอี้ ยังไงก็ต้องเจอกับกู้โม่หาน ข้าดูออกว่า เขาดูจะรักเด็กสองคนมาก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ยังไงความลับก็ต้องถูกเปิดเผยอยู่ดี”
“ข้าขอเตือนเจ้าไว้นะ แคว้นซีเหย่ไม่มีเด็กผู้หญิงมานานแล้ว ถ้าเกิดกู้โม่หานรู้ว่าเด็กสองคนเป็นของเขา ถ้าเขานำตัวเด็กสองคนเข้าวัง หรือประกาศให้ทุกคนรู้ เด็กสองคนก็จะกลายเป็นอุปกรณ์ของเขาทันที”
“ข้ารู้ ข้าไม่ให้เขารู้หรอก” หนานหว่านเยียนมีสีหน้าจริงจัง ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูโม่หวิ่นหมิง “และข้าก็นัดกับเขาไว้แล้ว เขียนใบหย่าไว้แล้วด้วย ห้าเดือนหลังจากนี้ ข้าจะพาเด็กสองคนไปได้”