บทที่230 หนานหว่านเยียน เจ้าบังอาจนัก

เซียงเหลียนยืนอยู่ใกล้มาก จนสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นที่แผ่ซ่านออกมาของเขา

นางรีบพูดต่อว่า “แต่พระชายาให้บ่าวส่งโม่เซียนเซิงกลับไปที่ห้องแล้ว”

“พวกเขาคุยกันปกติ พระชายาน่าจะพูดเรื่องอาการป่วยกับโม่เซียนเซิง บ่าวก็ไม่ทราบได้ สามวันหลังจากนี้ พระชายาจะผ่า……”

กู้โม่หานพูดเสียงเข้ม “ผ่าตัด”

ถึงแม้จะไม่เข้าใจศัพท์ทางการแพทย์ของหนานหว่านเยียน แต่กู้โม่หานอยู่กับนางมานาน ก็พอจะรู้แล้วบ้าง

อีกอย่าง ครั้งก่อนตอนที่เขาไปรักษาเสด็จแม่กับหนานหว่านเยียน ก็เรียนรู้มาบ้างเล็กน้อย

จะผ่าตัดให้น้าชายที่คิดไม่ซื่อเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ นางเป็นห่วงคนอื่นมากเลยสินะ แต่กลับทำร้ายเขาได้ลงคอ

กู้โม่หานลูบบาดแผลบนใบหน้าของตัวเอง สายตาเย็นยะเยือกมากขึ้น

“เจ้าค่ะ พระชายาน่าจะอยากรักษาขาให้โม่เซียนเซิง” เซียงเหลียนรีบพูดอย่างเคารพ “ท่านอ๋อง ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว บ่าวขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”

กู้โม่หานเงียบไปนาน เซียงเหลียนก็ถอยออกไปเงียบๆ

หลังจากปิดประตู นางก็ถอนหายใจ

ท่านอ๋องทำท่าเหมือนหึงมาก เกรงว่าอีกนานกว่าจะหาย

เซียงเหลียนเดาไม่ผิดเลย

กู้โม่หานที่อยู่ในเรือนยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ

วันนี้เขาโดนหนานหว่านเยียนดูถูกขนาดนั้น แถมยังโดนนางทำร้ายจนได้แผลอีก แต่หนานหว่านเยียนกลับคิดแต่เรื่องรักษาโม่หวิ่นหมิง

พวกเขาอยู่ห้องเดียวกัน เด็กสองคนยังเล่นสนุกกับโม่หวิ่นหมิงอีก

นึกถึงตรงนี้ กู้โม่หานก็มีภาพแปลกๆลอยขึ้นมาในสมอง——

ภายในห้องที่มีแสงเทียนส่องสะท้อน หนานหว่านเยียนสวมชุดสีแดง หว่านเสน่ห์ซบไปที่ตัวของโม่หวิ่นหมิง นางยิ้มเบิกบาน สายตาเต็มไปด้วยความสุข

ทั้งสองดูเหมาะสมกันมาก เด็กสองคนก็กระโจนเข้าอ้อมกอดของโม่หวิ่นหมิงอย่างดีใจ แล้วเรียกเขาว่าพ่อด้วยรอยยิ้ม……

“บังอาจ! ไม่มีทาง!” กู้โม่หานนัยน์ตาดำขลับ โกรธจนสีหน้าซีดเซียว ตบไปที่โต๊ะหินอ่อนอย่างแรง โต๊ะหินอ่อนแตกร้าวในทันที

ชายหญิงอยู่ด้วยกันในห้องสองต่อสอง ผิดกฎจารีตประเพณี!

เหล้าวางอยู่ข้างๆหลายไห กู้โม่หานยกเหล้าขึ้นแล้วดื่มจนหมด

แก้มของเขาแดงระเรื่อ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเปื้อนไปด้วยความโกรธ คิ้วรูปดาบขมวดเข้าหากัน และดูหดหู่เป็นอย่างมาก

ทันใดนั้นเขาก็เดินไปข้างนอก พูดพึมพำว่า: “หนานหว่านเยียน เจ้าบังอาจนัก……”

บังอาจชักสีหน้าให้เขา

บังอาจทำร้ายเขา

บังอาจดีกับโม่หวิ่นหมิง

เมื่อก่อน นางไม่ชอบเขาไม่ใช่เหรอ

เขาเมามาก โกรธจนขึ้นสมอง เดินไปที่เรือนเซียงหลิน แต่เดินไปถึงครึ่งทาง ลมเย็นหนาวเข้ากระดูก บาดจนใบหน้าของเขาแสบ

จนเตือนกู้โม่หานกับสิ่งที่หนานหว่านเยียนทำกับเขาในวันนี้

เขาหยุดเดิน กัดฟันกรอด “ทำไมข้าต้องไปหานางด้วย? ทั้งที่เป็นความผิดของหนานหว่านเยียน!”

โม่หวิ่นหมิงเป็นพวกผู้ชายเล่ห์เหลี่ยม หลอกหนานหว่านเยียนให้เชื่อ ยังให้นางปกป้องเขาจากใจจริงอีก