บทที่251 กู้โม่หานเสียใจภายหลัง1

“รองแม่ทัพอวี๋แน่ใจว่ากำลังแก้แค้นแทนข้าใช่ไหม?”

หนานหว่านเยียนผู้หญิงคนนี้ เวลาโมโหไม่มีการอ่อนข้อเลย ถ้าเขาไม่ได้เรียนวิทยายุทธมาแต่เด็ก ถ้าเปลี่ยนเป็นคนทั่วไป คงรับแรงของนางไม่ไหว

หนานหว่านเยียนแทบขาดอากาศหายใจ มองค้อนกู้โม่หาน

เจ้าหมอนี่หล่อไม่เกินสามวิ เผยธาตุแท้ออกมาเร็วเชียวนะ!

กล้าฟ้องต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้เลยเรอะ!

ตีเขาแล้วยังไง ถ้าเขาทำตัวดีๆ นางจะตีเขาไปทำไม?!

รองแม่ทัพอวี๋กะพริบตาปริบๆ รู้สึกเหมือนตัวเองพูดผิด รีบพูดกับหนานหว่านเยียนว่า: “พระชายานี่เอง ตีได้ดีขอรับ ตีได้……อ้อ ไม่ใช่ๆๆ นี่เป็นเรื่องในบ้านของท่านอ๋องกับพระชายา ข้าน้อยจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวขอรับ”

ปากเขานี่มัน รนหาที่จริงๆ! และท่านอ๋องพูดอะไรกัน พวกเขาจะกล้าทำอะไรพระชายาได้ยังไง?!

พวกพลทหารไม่กล้าทำอะไรหนานหว่านเยียน ที่จริงทั้งกองทัพ ขอแค่เป็นทหารของกู้โม่หาน ก็ไม่มีใครกล้ารังแกหนานหว่านเยียน!

ทันใดนั้นทุกคนก็เหมือนดูละคร ต่างก็ก้มหน้าซุบซิบกันว่า สมแล้วที่หนานหว่านเยียนเป็นผู้หญิงของท่านอ๋อง ลงมือกับท่านอ๋องโหดมาก!

ท่านอ๋องไม่เคยบาดเจ็บตรงไหนเลย

หนานหว่านเยียนจ้องมองกู้โม่หานอย่างเย็นชา “ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ความรู้สึกของข้าสำคัญที่สุด!”

ทุกคนต่างก็ซุบซิบกันใหญ่ เดาว่าท่านอ๋องใช้ชีวิตอยู่ในจวนยังไง ต้องสยบอยู่ภายใต้พระชายาหรือเปล่า……

กู้โม่หานไม่คาดหวังว่าหนานหว่านเยียนจะกลัว หรือร้องขอเขา และเขายังนึกถึงเรื่องเมื่อเช้า เขากับหนานหว่านเยียนมีสัมพันธ์ทางร่างกาย ก็รู้สึกปากแห้งทันที

เขารีบหันไปสนใจทางอื่น มองดูพลทหารทุกคน “เงียบ!”

ผู้คนที่ยังซุบซิบก็เงียบกันหมด และเงยหน้ามองกู้โม่หาน ไม่กล้าพูดอะไรอีก

กู้โม่หานถอดเกราะบนตัวของตัวเองออก ใส่แค่เสื้อสีขาวด้านในธรรมดา มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย เป็นสีแดงที่แสบตามาก รองเท้าบูตยาวติดแข้งของเขา เผยให้เห็นถึงร่างกายที่กำยำของชายหนุ่ม

ทุกคนต่างก็เห็นบาดแผลบนไหล่ของเขา ต่างก็อดไม่ได้มองไปยังหนานหว่านเยียน

โหด โหดจริงๆ!