บทที่254 ฝังพระชายาไปพร้อมกัน

กู้โม่หานกับหนานหว่านเยียนไปเร็วมาก รีบเข้าวังอย่างรวดเร็ว และคลาดกับเสิ่นอี่ร์พอดี……

ตำหนักอู๋ขู่ในตอนนี้ บรรยากาศแตกต่างจากครั้งก่อนมาก ทั้งตึงเครียดและกดดัน

ทุกคนมารวมตัวกันเยอะมาก

ฮองเฮากับชีกุ้ยเฟยที่อยู่แต่หลังวังก็มากันหมดแล้ว สองสามีภรรยาอ๋องเฉิงก็อยู่ด้วย ดูท่าก็รีบเข้าวังมาเหมือนกัน

หนานหว่านเยียนเห็นว่า ครั้งนี้ไม่เพียงแต่หมอหลวงเจียงเท่านั้น ยังมีหมอหลวงอีกคนที่นางยังไม่เคยเจอมาก่อน

นางก้มหน้าเดินเข้าตำหนักกับกู้โม่หาน ยังไม่ทันได้ยืนนิ่ง ก็ได้ยินเสียงตะคอกด่าดังก้องไปทั่วตำหนักอู๋ขู่——

“หนานหว่านเยียน เจ้ากล้าลอบสังหารหยีเฟย สมควรประหารยิ่งนัก ข้ายังคิดว่าเจ้ามีน้ำใจช่วยชีวิตคน ไม่คิดว่าเจ้าจะคิดการร้าย อยากฉวยโอกาสนี้กำจัดหยีเฟย!”

คนที่พูดคืออ๋องเฉิง เขาพูดด้วยสีหน้าโมโหจัด เห็นหนานหว่านเยียนเข้ามาก็รีบด่าทันที

หนานหว่านเยียนยังไม่ทันได้ตอบ กู้โม่หานก็มองกู้โม่เฟิงด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดอย่างเข้มงวดว่า “หุบปากเดี๋ยวนี้!”

ถ้าหนานหว่านเยียนอยากฆ่าเสด็จแม่จริงๆ ทำไมถึงเกิดเรื่องตอนนี้ล่ะ นี่เพิ่งผ่านไปสองวันแล้ว!

เขามองหยีเฟยที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าซีดเซียว ร้อนรนใจมาก แต่กลับพูดกับฮ่องเต้ว่า: “เสด็จพ่อ ตอนนี้ที่สำคัญ ให้หนานหว่านเยียนช่วยชีวิตเสด็จแม่ก่อนนะขอรับ!”

หนานหว่านเยียนก็ร้อนใจเหมือนกัน นางมองไปยังฮ่องเต้ พูดอย่างหนักแน่นว่า: “เสด็จพ่อ ลูกไม่มีความคิดจะทำร้ายเสด็จแม่เลย ขอเสด็จพ่อละทิ้งอคติที่มีต่อลูก ให้ลูกได้ช่วยชีวิตเสด็จแม่ก่อน”

ฮ่องเต้หรี่ตามองไปยังหนานหว่านเยียนกับกู้โม่หาน สายตากวาดมองไปยังชุดเกราะบนตัวของกู้โม่หาน แล้วพูดเสียงเข้ม

“เจ้าเชื่อว่าพระชายาอี้ไม่ได้ทำผิดเหรอ?”

กู้โม่หานรีบพูดว่า: “หนานหว่านเยียนไม่กล้าทำร้ายเสด็จแม่ โปรดเสด็จพ่อตรวจสอบด้วยเถิด”

ตั้งแต่ปล่อยให้นางอิสระ เขาไม่เคยเห็นหนานหว่านเยียนทำร้ายใครอีกเลย และหนานหว่านเยียนก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นด้วย ถ้าอยากทำจริงๆ ไม่มีทางเลือกในช่วงที่สำคัญแบบนี้หรอก

สายตาของอ๋องเฉิงมองหนานหว่านเยียนอย่างเกลียดชัง “เรื่องมาถึงวันนี้แล้ว เจ้ายังจะช่วยนางพูดอีกเหรอ?”

“ตอนนั้นข้าเห็นนางรักษาแบบลับๆล่อๆ ต้องไม่คิดดีแน่! ตอนนี้เสด็จแม่ของเจ้าใกล้ตายอยู่แล้ว เจ้ากลับช่วยนางแก้ตัวงั้นเหรอ? กู้โม่หาน ดูแล้ว เจ้าไม่เพียงแต่สับสนเท่านั้น แต่ยังโง่ถึงขั้นสุดด้วย!”

กู้โม่หานบ้าไปแล้ว! นี่มันเวลาไหนแล้วยังจะปกป้องหนานหว่านเยียนอีก เสด็จแม่ของเขาใกล้ตายอยู่แล้วนะ!

ฮองเฮาหรี่ตามองหนานหว่านเยียน พูดอย่างเย็นชาว่า: “ตอนนี้มีทั้งพยานและหลักฐาน ยังจะแก้ตัวอะไรอีก? วันนี้ถึงอ๋องอี้จะอยู่ เจ้าก็หนีไม่พ้นหรอกนะ!”

เสียงด่าและเป้าทั้งหมดก็ชี้ไปยังหนานหว่านเยียน

หนานชิงชิงแอบแสยะยิ้มอย่างเย็นชา สายตาเต็มไปด้วยความสะใจ

หนานหว่านเยียนไม่พูดอะไร นางสังเกตดูสีหน้าของหยีเฟย

ก่อนเข้าวังนางคิดแล้วว่า การลบล้างความผิดสำคัญมาก แต่ช่วยหยีเฟยสำคัญกว่า ถ้าหยีเฟยตาย นางคงจะพลิกสถานการณ์ไม่ได้

เพราะยังไงจิตใจของฝ่าบาทคาดเดายากที่สุด นางไม่อยากเดาว่าฮ่องเต้จะปกป้องนางไหม ขอแค่นางไม่มีความผิด พวกเขาก็ทำอะไรนางไม่ได้

และหนานหว่านเยียนเห็นสีหน้าของหยีเฟยเริ่มดำ ร่างกายชักกระตุกเป็นบางครั้ง

นางจำได้ว่ามีพิษเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่สามารถชักกระตุก หลังจากที่พิษชนิดนั้นเข้าสู่ร่างกายเป็นเวลานาน จะทำให้เส้นประสาทของคนผู้นั้นตายและทำให้คนผู้นั้นเสียชีวิตในที่สุด

นางรีบถามว่า: “หมอหลวงเจียง เสด็จแม่โดนยาพิษบัวแปดหัวใจหรือเปล่า?”

บัวแปดหัวใจ ตามชื่อเลยก็คือดอกบัวมีแปดดอก ซึ่งแต่ละดอกมีพิษเรื้อรังที่ซับซ้อนและยากต่อการรักษา ซึ่งในสมัยโบราณเทียบได้กับไวรัสอีโบลาในปัจจุบัน