บทที่257 หนานหว่านเยียน เจ้าบังอาจมาก

ว่าไงนะ?!

อ๋องเฉิงกับพระชายาเฉิงงั้นเหรอ?!

ทุกคนต่างก็ตกใจกันหมด

ถึงแม้ทุกคนจะรู้ว่าอ๋องเฉิงกับอ๋องอี้สองพี่น้องไม่ถูกกัน แต่ครั้งนี้กู้โม่เฟิงกลับใช้วิธีที่ต่ำทรามแบบนี้ โหดร้ายเกินไปแล้วล่ะ?

และเมื่อกี้กู้โม่เฟิงยังแย่งไปต้มยาให้หยีเฟยอีก? ที่แท้ก็เสแสร้งนี่เอง?

กู้โม่เฟิงก็ตกตะลึงเหมือนกัน พอได้สติก็เตะไปยังหมอหลวงหลี่อย่างแรง “บังอาจ ข้าจะยอมให้เจ้าใส่ร้ายงั้นเรอะ!”

หนานชิงชิงก็ใจเต้นเร็วตึกตัก ลนลานไม่ไหว สีหน้ากลับจริงจังขึ้นมา “เสด็จพ่อ หมอหลวงหลี่ใส่ร้ายพวกเรา ขอเสด็จพ่อได้โปรดตรวจสอบด้วย!”

หมอหลวงหลี่กลับสารภาพเร็วขนาดนั้น และยังลากกู้โม่เฟิงเข้าไปเกี่ยวด้วย น่าโมโหจริงๆ!

นางจะจัดการยังไงดีล่ะ?!

ใบหน้าสวยของหนานหว่านเยียนแปลกใจเล็กน้อย

นางเดาได้ว่าเป็นหนานชิงชิง แต่ไม่คิดว่ากู้โม่เฟิงจะเข้ามาเกี่ยวด้วย

แต่การกระทำเมื่อกี้ของกู้โม่เฟิง เห็นได้ชัดว่าไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ หมอหลวงหลี่ทำไปก็เพื่อชี้ตัวเขางั้นเหรอ?

และ ทำไมนางถึงรู้สึกว่าหมอหลวงหลี่สารภาพมาไม่หมดล่ะ เรื่องราวชักจะราบรื่นเกินไปแล้ว……

กู้โม่หานมองกู้โม่เฟิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ ในใจก็รู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมา

“ข้าไม่คิดเลยว่า เจ้าจะต่ำทรามขนาดนี้!”

กู้โม่เฟิงเกลียดเขา ต่อต้านเขา ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เขาก็ไม่คิดเลยว่า ครั้งนี้กู้โม่เฟิงจะลงมือกับแม่ของเขา!

กู้โม่เฟิงกำลังจะตอบโต้ แต่นึกถึงเรื่องที่ก่อนหน้านี้หนานชิงชิงบอกให้เขาลงมือกับหยีเฟย ในใจก็รู้สึกลังเล แต่ก็อดไม่ได้มองไปยังหนานชิงชิง

แต่เขาก็ขวางหน้าหนานชิงชิงอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงไม่พอใจอย่างมาก “ข้าไม่ได้ทำ แล้วแต่จะตรวจเลย!”

ฮองเฮารีบพูดปกป้องกู้โม่เฟิง: “อ๋องอี้ ในนี้จะต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่ ไม่ใช่ว่าหมอหลวงหลี่บอกใครก็ต้องเป็นใคร!”

นางกวาดตามองหมอหลวงหลี่อย่างเย็นชา “เจ้ากล้าใส่ร้ายอ๋องเฉิง ถ้าไม่มีหลักฐาน ข้าจะฟันหัวเจ้าเป็นคนแรก!”

หมอหลวงหลี่ตัวสั่นเทา ผู้คนที่อยู่ในสถานการณ์ ตำแหน่งสูงศักดิ์กันทุกคน เขาไม่กล้าเถียงกับใครหรอกนะ จึงต้องคุกเข่าขอร้อง

หนานหว่านเยียนกำลังจะบอกว่าให้ลองใช้ไป่จื่อเซียงกับหนานชิงชิง กู้โม่หานกลับมีสีหน้าเย็นชา ตะคอกด่ากู้โม่เฟิง “ทำหรือไม่เคยทำ แค่ตรวจก็รู้แล้ว!”

ระหว่างสองพี่น้องแทบจะตีกันอยู่แล้ว สายตาของฮ่องเต้มืดมน แต่ขณะเดียวกัน ก็มีความพึงพอใจและมั่นใจ

หนานชิงชิงก็ร้อนรนใจ รีบเดินไปข้างๆกู้โม่เฟิง “น้องหก นี่มันเป็นการใส่ร้ายจริงๆนะ ข้ากับอ๋องเฉิงไม่มีทางทำร้ายเสด็จแม่ของเจ้าแน่นอน!”

ต่อมา นางก็หันไปคุกเข่าต่อหน้าฮ่องเต้ “เสด็จพ่อ ขอทรงเชื่อใจลูกด้วยเถิด!”

ฮองเฮาก็พูดอย่างหนักแน่นว่า: “ฝ่าบาท หม่อมฉันเป็นพยานให้เขาได้ เฟิงเอ๋อร์มีนิสัยตรงไปตรงมาแต่เด็ก ไม่มีทางวางแผนชั่วร้ายแบบนั้นได้แน่นอน และไม่มีทางใช้วิธีที่สกปรกแบบนั้นแน่นอน”

“ชิงชิงเป็นเด็กที่หม่อมฉันเห็นมาตั้งแต่เล็กจนโต นางเป็นเด็กที่อ่อนโยนมีมารยาท ไม่มีทางทำเรื่องที่ร้ายแรงแบบนั้นได้ยังไง? หมอหลวงหลี่เห็นได้ชัดว่ามีคนบีบบังคับให้พูดแบบนี้ ฝ่าบาท หม่อมฉันขอร้อง ได้โปรดตรวจสอบให้ชัดเจนด้วยเถิด!”

อ่อนโยนมีมารยาทเหรอ?