บทที่269 กู้โม่หานกลายเป็นคนพิการ

เฟิ่งจงฉวนหรือ？

ดูท่าฮ่องเต้จะลงมือแล้ว

หนานหว่านเยียนหรี่ตาลง สายตาที่สดใสล้ำลึกทิ้งร่องรอยของความเย็นชาไว้ “เฟิ่งกงกงเชิญเข้ามาในเรือนเถิด”

ทันทีที่คําพูดจบ เฟิ่งจงฉวนก็ผลักประตูเข้ามา สายตาที่แหลมคมของเขามองไปบนร่างกายอันอ่อนแอของกู้โม่หานที่นอนอยู่บนเตียงก่อนเป็นอันดับแรก

ต่อจากนั้นเขาก็โค้งคํานับให้หนานหว่านเยียน และเอ่ยว่า “ข้าน้อยคารวะพระชายาอี้ ฮ่องเต้ได้ยินว่าอ๋องอี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งพิเศษให้ข้าน้อยมาเยี่ยมเยียน คงไม่เป็นการรบกวนพระชายาใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ？”

ขณะพูด เขาเหลือบมองหนานว่านหยานด้วยเจตนาบางอย่าง

เฟิ่งจงฉวนเป็นบุคคลสนิทที่ฮ่องเต้ทรงวางพระทัย เป็นตัวแทนของอํานาจของจักรพรรดิที่น่าเกรงขาม ทุกคนล้วนให้ความเคารพ

ขณะนี้หยุนอี่ว์โหรวกําลังคุกเข่าอยู่ข้างนอก อากาศที่หนาวเหน็บ ลมที่โหมพัดอย่างบ้าคลั่ง ทุกคนสวมเสื้อหนาๆ มีเพียงนางเท่านั้นที่รีบร้อนออกมา คลุมผ้าบางๆ ไว้เพียงชิ้นเดียว นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นที่แข็งและเย็นยะเยือก

นางมองไปในห้อง หนานหว่านเยียนและเฟิ่งกงกงกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข แต่นางกลับต้องตกระกำลำบากนั่งคุกเข่าอยู่ที่นี่ เฟิ่งกงกงไม่แม้แต่จะมองนางด้วยซ้ำ

จิตใจที่หวาดกลัวของหยุนอี่ว์โหรวกําลังถูกเผาไหม้ด้วยความแค้นและความริษยาอย่างรุนแรง นางทนกัดฟันข่มความเคียดแค้นที่นางไม่สามารถนำทั้งหมดมาระบายกับหนานหว่านเยียนได้

ทว่าตั้งแต่เมื่อใดกันที่หนานหว่านเยียนสนิทกับคนในวัง มีความสัมพันธ์อันดีกับคนสนิทข้างกายฮ่องเต้ขนาดนี้？

เสิ่นอี่ว์ปิดประตูจวน ขัดขวางสายตาที่สอดรู้สอดเห็นของหยุนอี่ว์โหรว

หนานหว่านเยียนมองไปยังเฟิ่งกงกง ใบหน้าก็ไม่ได้มีความสุขมากนัก เพียงกล่าวอย่างสุภาพว่า “ท่านอ๋องเสร็จสิ้นการผ่าตัดแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ในช่วงสังเกตอาการ เฟิ่งกงกงไปดูสักหน่อยเถิด หลังจากกลับไปก็จะได้รายงานให้กับฮ่องเต้ตามความเป็นจริง”

เฟิ่งจงฉวนเลิกคิ้วขึ้น กวาดสายตาไปมองหนานหว่านเยียน

“ข้าน้อยได้เห็นแล้ว ทว่าตอนนี้อ๋องอี้ก็ยังไม่ฟื้น ข้าน้อยก็ไม่เข้าใจทักษะทางการแพทย์ พระชายาโปรดบอกข้าน้อยด้วย ข้าน้อยกลับไป ก็จะรายงานให้ฮ่องเต้ทรงทราบ อธิบายให้แบบไม่มีตกหล่นเลยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ？

เขาเห็นสภาพนั้นของกู้โม่หานแบบผ่านๆ เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่ใกล้จะตายเต็มที ตอนนี้ก็อยู่ที่หนานหว่านเยียนแล้วว่าจะเฉลียวฉลาดพอหรือไม่

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้วที่โค้งได้รูปของนางเล็กน้อย ดวงตาก็มืดมนลง แล้วเอ่ยปากพูด

“แม้ว่าสถานการณ์ปัจจุบันของท่านอ๋องจะอันตราย แต่สมรรถภาพทางร่างกายของท่านอ๋องนั้นแตกต่างจากคนทั่วไป เขาสามารถอยู่รอดได้”

เฟิ่งกงกงคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร เป็นพวกเดียวกับฮ่องเต้นั่น เป็นสุนักจิ้งจอกเจ้าเล่ห์เพทุบาย ที่อยากจะให้กู้โม่หานตายไวๆ

ทว่าตอนนี้กู้โม่หานยังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ก็เป็นเหมือนดั่งที่หยุนอี่ว์โหรวกล่าวไว้ว่า เป็นเพราะช่วยนางเขาจึงได้รับบาดเจ็บ

นางยังรู้หลายสิ่งหลายอย่างเกี่ยวกับฮ่องเต้ วันใดหากกู้โม่หานตายไป ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่า ฮ่องเต้ที่ตีสองหน้าผู้นั้น ที่จะใช้วิธีกล่าวโทษเหยื่อ เพื่อลงโทษประหารชีวิตนางหรือไม่

เฟิ่งกงกงเลิกคิ้วขึ้น เสียงที่แหลมเล็กของเขาไม่พอใจเล็กน้อย “โอ้ ท่านอ๋องจะผ่านมันไปได้ นั่นเป็นเรื่องที่ดี”

เขาเหลือบมองเสิ่นอี่ว์ และกล่าวอย่างเย็นชาว่า“เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าน้อยยังมีธุระอีกเรื่องหนึ่ง ต้องการคุยกับพระชายาตามลำพัง นี่เป็นพระประสงค์ของฮ่องเต้ คนอื่นๆ ออกไปก่อนเถิด”

พระประสงค์ของฮ่องเต้หรือ？