บทที่391 หนานหว่านเยียน อย่าหลบหน้าข้าเลย

ทั้งที่เมื่อวานพวกเขาก็นัดกันไว้แล้ว จะต้องทำดีต่อท่านแม่ และทำให้ท่านแม่มีความสุข

ซาลาเปานอกจากจะโกรธแล้ว ก็ยังรู้สึกเสียใจมาก

นางไม่เข้าใจว่ามันคือความรู้สึกอะไร เหมือนกินเนื้อติดมันเยอะเกินจนเลี่ยนติดคอ จนรู้สึกอึดอัดไปทั้งกาย

“ทำไม ทำไมถึงรังแกท่านแม่แบบนี้……”

เกี๊ยวน้อยกอดน้องสาวไว้แน่น ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน น้ำเสียงนั้นยังแฝงไปด้วยความไม่พอใจที่มีต่อกู้โม่หาน

“ซาลาเปาไม่ร้องไห้นะ! ในเมื่อในใจเขาไม่ได้มีท่านแม่เป็นหนึ่งถึง งั้นเขาก็ไม่ใช่พ่อของพวกเรา! พวกเราจะร้องไห้ไม่ได้เด็ดขาด”

ซาลาเปาก็เข้มแข็งขึ้น นางพยักหน้า จับแขนเสื้อของเกี๊ยวน้อยไว้ “อืม ท่านพี่ ข้ารู้แล้ว”

สองพี่น้องปลอบใจกันเองนอกห้อง ตอนนี้หนานหว่านเยียนฟื้นขึ้น ลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย

ได้ยินเสียง ซาลาเปาก็รีบเช็ดน้ำตา ลูบใบหน้าตัวเอง

เกี๊ยวน้อยเห็นอาการน้องสาวดีขึ้นแล้ว ก็จับมือนางเดินกลับห้อง พูดด้วยรอยยิ้มกับหนานหว่านเยียนว่า “ท่านแม่ตื่นแล้วเหรอ!”

หนานหว่านเยียนลุกขึ้น เห็นใบหน้านุ่มนิ่มสองก้อน ก็รู้สึกดีไปทั้งใจ นางกอดสองพี่น้องแล้วลงจากเตียง

“อืม วันนี้พวกเจ้าไปเล่นกับท่านปู่หมิงก่อน แม่ยังต้องไปรักษาให้พี่เสิ่นอี่ร์อีก”

นางทำสีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สองพี่น้องเห็นแล้วก็ยิ่งเป็นห่วง

“อืมๆ ท่านแม่ไปเถอะ!”

หนานหว่านเยียนล้างหน้าเสร็จ ก็อุ้มพวกนางขึ้นมา เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกไป

หน้าประตู เซียงอวี้เซียงเหลียนกำลังยืนเฝ้าอยู่ เห็นหนานหว่านเยียนเดินออกมา เซียงอวี้ก็ตกใจ รีบหุบปากก่อนที่จะบ่นออกมาเยอะกว่านี้ มองหนานหว่านเยียนอย่างน้อยใจ “พระชายา”

เซียงเหลียนมองค้อนเซียงอวี้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พระชายาทานข้าวเช้าก่อนเถอะเจ้าค่ะ”

หนานหว่านเยียนเห็นสีหน้าเซียงอวี้ผิดปกติ ก็เดาได้ว่าพวกนางคงรู้เรื่องที่กู้โม่หานให้นางช่วยหยุนอี่ร์โหรวแล้ว

แต่นางไม่ได้พูดอะไร แล้วส่ายหน้าต่อเซียงเหลียน “ข้าไม่หิว พวกเจ้าพาเด็กสองคนไปกินก่อน ข้าไปดูอาการเสิ่นอี่ร์ก่อน”

พูดจบ นางก็เดินออกไปทันที

เซียงอวี้เห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจ ถอนหายใจหนักๆ พาสองพี่น้องไปกินข้าวเช้ากับเซียงเหลียน

น่าสงสารพระชายา ทำไมท่านอ๋องถึงไม่รู้จักรักษาไว้นะ

ท่านอ๋องจะต้องเสียใจทีหลังแน่

หนานหว่านเยียนมาถึงเรือนซีเฟิง รักษาเสิ่นอี่ร์ตามหน้าที่