บทที่404 นางจะทำใจได้ยังไง

กู้โม่หานจ้องมองหนานหว่านเยียนที่เชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ แล้วกระตุกยิ้มมุมปาก

หนานหว่านเยียนไปไหนก็โดดเด่นถึงนั่น สมแล้วที่เป็นผู้หญิงของเขา

ทันใดนั้น เขาก็หุบยิ้มมุมปาก

นางเก่งขนาดนี้ ต่อไป คงไม่ต้องการเขาแล้วล่ะ……

ณ จวนกั๋วกง

หนานหว่านเยียนเห็นทุกคนเอ่ยชมกัน ในใจกลับใจเย็นมาก

ตอนอยู่ในโลกปัจจุบัน นางชอบศึกษาเกมที่พวกผู้เชี่ยวชาญด้านหมากล้อมไม่สามารถแก้ได้ นางสมองค่อนข้างดี ก็เลยเล่นหมากล้อมได้เก่ง

แต่ไม่คิดว่า กู้โม่หลิงจะเล่นหมากล้อมเก่งกว่าที่นางคิดไว้ ทุกก้าวเดินไปด้วยความทะเยอทะยาน และโจมตีอย่างหนักหน่วง ไม่เหมือนภายนอกของเขาที่เรียบเฉย ไม่ชอบแย่งของใคร เมื่อกี้นางชนะแบบเฉียด ถ้าเล่นอีกตา นางอาจจะไม่ชนะก็ได้

ฮูหยินกั๋วกงดูกระดานหมากอย่างละเอียดอยู่นาน สุดท้ายก็ถึงจะเงยหน้ามองหนานหว่านเยียน

“ไม่คิดว่าพระชายาจะเก่งขนาดนี้ วันนี้ข้าก็ถือว่าได้ดูการประลองที่ยอดเยี่ยมแล้ว ไม่เลวเลยจริงๆ”

ท่านอ๋องเจ็ดเมื่อกี้ไม่ได้อ่อนข้อเลย นางก็ดูออก และหนานหว่านเยียนชนะท่านอ๋องเจ็ดได้ นางไม่มีทางไร้ความสามารถเหมือนในข่าวลือพวกนั้น ห้าปีก่อนหนานหว่านเยียนอาจจะตั้งใจปิดบังความสามารถไว้ก็ได้

ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

หนานหว่านเยียนยิ้ม “ฮูหยินกั๋วกงชมเกินไป ข้าแค่บังเอิญชนะ”

หยุนเหิงไม่สนใจหรอกนะ ยังไงหนานหว่านเยียนก็ชนะแล้ว

เขารีบหันไปมองเหลียงเยว่ที่เหงื่อแตกพลั่ก แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ในเมื่อพระชายาชนะท่านอ๋องเจ็ดแล้ว งั้นแม่นางเหลียงเยว่ เงินหนึ่งแสนเอาออกมาได้หรือยัง?”

เหลียงเยว่เป็นที่จับตามองของทุกคนทันที

นางกลัวสายตาของทุกคน และกลัวหยุนเหิงมองนางแบบนั้น นางร้องไห้น้ำตาไหลพรากออกมาทันที

“ข้า ข้าไม่มีเงินเยอะขนาดนั้น เมื่อกี้ เมื่อกี้ข้าอวดดีเกินไป คิดว่าพระชายาจะต้องแพ้แน่นอน ก็ถึงทำอะไรไปโดยไม่คิด ข้า ข้าผิดไปแล้ว……”

“ไม่มีเงิน?” หยุนเหิงขมวดคิ้ว มองนางอย่างไม่พอใจ “เมื่อกี้ฮูหยินกั๋วกงได้ยินแล้ว เจ้าบอกเองว่า ถ้าพระชายาชนะได้ เจ้าก็จะเอาเงินหนึ่งแสนให้พระชายา!”

ทุกคนก็เริ่มพูดกัน “นั่นสิ! หรือเจ้าจะไม่ยอมรับ?”

ฮูหยินกั๋วกงทำหน้าเย็นชา “ข้าได้ยินแล้ว คุณหนูติ้งผิงโหว ถ้าไม่มีความสามารถนั้น ก็อย่าพูดออกมา”

น้ำเสียงของนางมีความเข้มงวด เหลียงเยว่ตกใจจนไม่กล้าร้องไห้ นางหันไปมองหนานหว่านเยียน “พระชายา พระชายาขอร้องท่านล่ะ ให้อภัยข้าด้วยเถิด……”