บทที่649 เขาระบายความโกรธแทนลูก

ทุกคนที่เห็นเยี่ยงนี้ อดมิได้ที่จะอ้าปากค้าง

นัยน์ตาของหนานหว่านเยียนเปลี่ยนไป แต่นางมิได้เห็นใจเจียงหรูเยว่เลยสักนิด

กล้ามารังแกลูกสาวของนาง เหตุการณ์เยี่ยงนี้ยังเบาไปนัก!

แต่นางได้เห็นท่าทางที่แสนเย็นชาของกู้โม่หาน ในใจยังเกิดอาการใจสั่น

เขา เปลี่ยนไปโหดร้ายเยี่ยงนี้เมื่อใด?

กู้โม่หานค่อยๆ ปิดตาของเกี๊ยวน้อยอย่างอ่อนโยน แต่กลับมองไปที่เจียงหรูเยว่ที่กำลังดิ้นและร้องไห้ด้วยสายตาที่เหยียดหยาม เขาหรี่ตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความขยะแขยงลง ทุกๆ ครั้งที่เอ่ยออกไปนั้น ก็ได้บดมือของเจียงหรูเยว่หนักขึ้นเช่นกัน น้ำเสียงของเขาราวกับกดทุกคนให้ลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

“อานผิงเป็นองค์หญิงใหญ่ของข้า และเป็นลูกสาวของข้า ลูกสาวขุนนางได้รับอนุญาตให้มาเอ่ยเรื่องไร้สาระต่อหน้านางได้เมื่อใดกัน?”

“เจ้าคิดว่าตนเป็นผู้ใด ถึงได้กล้าที่จะมาแยกเขี้ยวยิงฟันอยู่ในวังของข้า แถมยังได้รังแกลูกสาวข้า?”

“ฮ่องเต้ ฮ่องเต้ หม่อมฉันมิกล้าแล้ว ขอ ขอฮ่องเต้ไว้ชีวิต...”เจียงหรูเยว่เจ็บจนหนังหัวรู้สึกชา มือที่โดนกู้โม่หานเหยียบนั้นเจ็บจนมีมีความรู้สึกแล้ว นางเอาแต่ร้องขอความเมตตา แต่กลับมิได้รับความเมตตาใดๆ จากกู้โม่หานเลย แต่กลับทำให้ตนสูญเสียเรี่ยวแรงมากกว่า

นางเสียใจแล้ว เสียใจที่มิควรพูดโอ้อวดต่อหน้าทุกคน เพื่อทำให้หยุนอี่ว์โหรวมองเห็นคุณค่าในตัวนาง แต่ควรที่จะให้คนไปสั่งสอนเด็กป่าเถื่อนนั่น!

แต่นางกลับเกลียดที่ท่าทางป่าเถื่อนของหนานหว่านเยียนกลับมีความสำคัญขึ้นมาในใจของกู้โม่หาน!

ผู้ที่ยืนดูอยู่รอบๆ กลับรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมา ฮ่องเต้โกรธขึ้นมาน่ากลัวเพียงใด ลมหายใจแห่งความตายวนอยู่รอบตัวของพวกนาง พวกนางมิกล้าที่จะหายใจแรง ยิ่งมิกล้าที่จะขอร้องแทนเจียงหรูเยว่ด้วยซ้ำ

พวกนางยังคงเตือนตัวเองในใจ แม้ว่าฮองเฮาเสียไปแล้ว แต่องค์หญิงก็มิควรที่จะถูกรังแก ฮ่องเต้นั้นรักองค์หญิงน้อยมาก!

หยุนอี่ว์โหรวเห็นกู้โม่หานปกป้องเกี๊ยวน้อยไว้ในอ้อมกอด ดวงตาของนางแทบจะเอ่อล้นไปด้วยความหึงหวงและมิพอใจ

แต่นางก็อดทนไว้ มิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา และมิได้ทำสิ่งใดทั้งนั้น มองดูกู้โม่หานว่าเขาจะจัดการเยี่ยงไรต่อไปอย่างเงียบๆ

กู้โม่หานขยับเท้าออกจากหลังมือของเจียงหรูเยว่ ใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจมองไปที่รองเท้าที่เลอะฝุ่น เอ่ยอย่างเยือกเย็นว่า“สกปรก”

อวี๋เฟิงหยักหน้ารับคำสั่งทันที“ข้าน้อยจะรีบให้คนไปนำรองเท้าคู่ใหม่มาให้พะยะค่ะ”

เกี๊ยวน้อยอยู่ในอ้อมกอดของกู้โม่หาน และยังถูกเขาปิดตาไว้ แม้ว่าจะมิรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่เมื่อได้ยินแล้ว เหมือนกับว่าพ่อที่แย่ได้ช่วยนางจัดการผู้หญิงเลวนั่น

เฮอะ ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ นางก็จะมิยอมให้อภัยเขาง่ายๆ แน่!

นางโมโหแล้ว เฮอะ!

เจียงหรูเยว่นอนสั่นอยู่บนพื้น มองดูมือที่ผิดรูปของตนเอง เสียใจอย่างถึงที่สุดแต่ก็ยังกลัว

บัดนี้กู้โม่หานน่ากลัวเหลือเกิน ผิดกับเมื่อก่อนเหมือนเป็นคนละคน

นางในวันนี้ ยังจะมีชีวิตรอดกลับไปหรือไม่?

ในขณะที่เจียงหรูเยว่ยังคงตกตะลึงนั้น กู้โม่หานจู่ๆ ก็หรี่ตาลง มองไปที่พวกผู้หญิงสวยที่กำลังสั่นเทารอบๆ ตัวเขา

น้ำเสียงที่เย็นชาของเขา เหมือนกับไม้ที่ฟาดลงมาที่หัวของทุกคน“ในเมื่อเจียงไท่ฟู่สั่งสอนลูกสาวตนมิได้ วันนี้ข้าก็จะสั่งสอนนางแทนเอง ลากเจียงหรูเยว่ไป โบยนางร้อยไม้ จากนั้นนำไปขังคุกไว้ และค่อยนำไปให้ศาลต้าหลี่จัดการ!”

“แล้วยังมีหญิงพวกนี้อีก และคนแต่งตัวสวยงาม แต่กลับยืนดูแม่นางนี่และลูกสาวข้าถูกรังแกอย่างเย็นชา นำทุกคนไปโบยสิบไม้ มาจากไหนก็ไสหัวกลับไปทางนั้น เพื่อให้เป็นตัวอย่าง!”