ตอนที่ 409 เจ้ามีแผนอะไรกันแน่

สายตากู้โม่หานหรี่ลงซ่อนความดุร้าย รอบกายแผ่ไอเย็นเขย่าขวัญ แต่เขายังคงนิ่งเฉย จ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของจวนกั๋วกง

“รอดูก่อน”

อวี๋เฟิงร้อนรน ทำไมวันนี้ท่านอ๋องถึงสงบนิ่งเช่นนี้

หรือท่านอ๋องคิดว่าพระชายาแก้ไขเรื่องนี้เองได้

แต่เมื่อก่อนพระชายาเป็นคนไร้ประโยชน์จริง ถูกคุมขังในเรือนเย็นห้าปี ตอนนี้มีความรู้มากมาย แต่นอกจากคนในจวนที่เป็นพยานได้ ใครยังจะเชื่อพระชายาอีก

คุณชายจางนั้นถูกฮูหยินกั๋วกงเชิญมา ต้องมีความสามารถแน่ ทุกคนคงเชื่อเขาแน่นอน!

และเซียงอวี้กับหยุนเหิงแทบจะคลั่งแล้ว มองทางหนานหว่านเยียน “พระชายา...”

หนานหว่านเยียนสงบนิ่งมาก มองทางคุณชายชุดม่วง

คุณชายจางผู้นี้น่าสนใจจริงๆ จดชวเลขก็เก่งขนาดนั้น เซียงอวี้เพิ่งแค่ครั้งเดียว ไม่คิดว่าเขาจะจำทั้งหมดได้ ทั้งเข้าใจความหมาย และท่วงทำนองของคำด้วย

แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะกล้าพูดโอ้อวดอย่างไม่รู้สึกกระดากอาย ว่าเขาเป็นคนแต่งบทกวีของซูซื่อผู้ยิ่งใหญ่

คนที่ไร้ยางอายเช่นนี้ นางเพิ่งเจอเป็นครั้งแรก ขนาดนางยังไม่กล้าบอกว่านางเป็นคนเขียนเลย เพราะงั้นจึงจงใจลงนามนักกวีไว้ตอนท้ายของแต่ละบทกวี

แต่เขาเอ่ยโดยตรงว่าทั้งหมดนี่คือผลงานที่ยากลำบากของเขา ทั้งฉวยโอกาสรังแกนาง ด่าทอนาง ไร้ยางอายเกินไปแล้ว!

“เจ้ากล่าวว่าข้าลอกงานเจ้า ข้าว่าเจ้าปั้นน้ำเป็นตัว เถียงข้างๆ คูๆ!”

คุณชายจางโกรธจนเลือดขึ้นหน้า “พระชายา วันนี้ฮูหยินกั๋วกงอยู่ที่นี่ ทั้งปัญญาชนผู้ทรงคุณวุฒิจำนวนมากมายต่างกำลังมองดูอยู่ ท่านอย่าได้สำบัดสำนวนอีกเลย มันน่าละอายจริงๆ ข้าจะพูดอีกครั้ง นี่คืองานชิ้นเอกที่ข้าเขียนมาอย่างยากลำบาก ท่านไม่เพียงแต่ชี้แจงที่มาไม่ได้ ยังเพิ่มนามแฝง ‘ซูซื่อ’ อะไรนั้นส่งเดชฉีกหน้าข้าอีก ช่างเป็นสิ่งน่าอับอายของปัญญาชน!”

ทันใดนั้น คนอีกครึ่งหนึ่งก็แตกฮื่ออีกครั้ง

ฮูหยินเฉิงเซี่ยงกับหนานชิงชิงเห็นสายตาของผู้คนต่างดูแคลนหนานหว่านเยียน ส่งเสียงซุบซิบรังเกียจต่างๆ นานา ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาไม่น้อย

เหอะ ต่อให้หนานหว่านเยียนจะมีความสามารถจริงๆ ก็ไม่มีใครเชื่อถือ เพราะชื่อเสียงของนางแย่เกินไปไง!

และพวกนาง ก็ไม่มีทางให้หนานหว่านเยียนได้หน้าได้ตา โด่งดังไปทั่วแน่!

เยี่ยมมาก คุณชายจางผู้มีตาหามีแววไม่มาจากไหน ถึงกล้ากล่าวว่านามของซูซื่อผู้ยิ่งใหญ่เป็นการดูถูกเขา？

วันนี้นางจะต้องใช้พลังอำนาจของเหล่าบุคคลสำคัญให้เป็นประโยชน์ แฉกลโกงของเขา ช่วยล้างแค้นให้เหล่าบุคคลสำคัญกับตนเอง!

หนานหว่านเยียนเย้ยหยัน นัยน์ตาสุกสกาวประกายแววเย็นชา

“ในเมื่อเจ้ากล่าวว่าข้าลอกเจ้า งั้นตอนนี้ เจ้าสุ่มกำหนดหัวข้อที่เจ้าไม่เคยเขียนสักอัน แข่งแต่งบทกวีกับข้าสักรอบ ข้าจะให้เจ้าแต่งก่อน เพื่อไม่ให้เจ้าพูดใส่ร้ายว่าข้าลอกอีก”

คุณชายจางก็ไม่อ่อนข้อ “ข้าน้อยรับคำท้า!”

การแต่งบทกวีสด ยกเว้นอ๋องเจ็ดกับหนานชิงชิงที่สู้ไม่ได้ ก็ไม่มีคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อแล้ว

แต่คนคนนั้นบอกว่า ชื่อเสียงหนานหว่านเยียนไม่ดี ต่อให้ทำผลงาน ออกมาได้ดี เพียงแค่มีคนใส่ร้าย ก็ไม่มีใครเชื่อว่านางมีพรสวรรค์จริงๆ

และผลงานชิ้นเอกที่เขียนนาง ก็กลายเป็นของเขาทั้งหมด! เขาจะต้องโด่งดังไป ได้รับความสนใจ!

เขามองไปรอบๆ ทันใดนั้นก็ชี้ไปที่หนึ่งเอ่ยว่า “งั้นก็ใช้กลุ่มผีเสื้อสองสามตัวในเรือนนี้ เป็นหัวข้อ”

“งั้นก็เชิญคุณชายจางเริ่มเถอะ” หนานหว่านเยียนหัวเราะเยาะ นัยน์ตานิ่งสงบ

ขณะนั้น ความสนใจของทุกคนต่างพลุ่งพล่าน

ต้องรู้ว่าการประชันบทกวีสดเช่นนี้ ไม่ใช่จะพบเจอที่ไหนก็ได้!