ตอนที่ 414 เสื่อมเสียทำนองคลองธรรม

ทว่า เขาไม่อาจซักไซ้เอาความโดยตรง เพื่อไม่ให้พังแผนของหนานหว่านเยียน แล้วทำให้สงสัยแผนโต้กลับของนาง

แต่ เขาไม่มีวันปล่อยคนที่ทำร้ายนางแน่!

แค่คนเดียว ก็ไม่มีทางปล่อย!

อวี๋เฟิงขณะนั้นก็ไม่กล้าชักช้า เอ่ยด้วยท่าทางโกรธจัดเหมือนกัน “ขอรับ!”

ถึงกับกล้าวางแผนใส่พระชายาเช่นนี้ ฮูหยินเฉิงเซี่ยงผู้นี้ช่างเบื่อชีวิตแล้วเสียจริง!

หลังท่านอ๋องรู้ว่าเซียงอวี้หายไปตอนนั้น ก็จับตาดูความเคลื่อนไหวที่เรือนหน้าตลอด และเห็นร่างลับๆ ล่อๆ เข้าไปในห้องข้างๆ เซียงอวี้จากนั้นพระชายาก็ถูกคนพามา

ยังดีที่พระชายาระมัดระวังตัว ไม่ตกหลุมพราง รวมทั้งท่านอ๋องช่วยเหลือ พระชายาถึงมีเวลาควักกระทะสีดำทรงกลมออกมาจัดการกับสาวใช้ มิฉะนั้นผลที่ตาม ไม่อยากจะคาดคิด

และพระชายาก็วางอุบายหลอกล่อฮูหยินเฉิงเซี่ยงมา ท่านอ๋องยื่นมือเข้าช่วย ซึ่งตอนนี้ ท่านอ๋องโกรธมาก

ใครที่ทำชั่ว แม้แต่คนเดียวก็หนีไม่พ้น!

เรือนหลังจวนกั๋วกง หนานชิงชิงเห็นฮูหยินเฉิงเซี่ยงไม่กลับมาเสียที ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ เริ่มเป็นกังวล

แต่เวลาก็ประมาณหนึ่งแล้ว หากรอต่อไปอีกเกรงว่าหนานหว่านเยียนจะตื่นขึ้นแล้ว

นางลุกขึ้น ยิ้มร่าให้ฮูหยินกั๋วกง

“ฮูหยินกั๋วกง ได้ยินว่าที่จวนท่าน มีบัวแฝดหายากที่กำลังบานพอดี ที่สระบัวตรงเรือนหน้า ไม่รู้ว่าวันนี้จะให้พวกเราเปิดหูเปิดตาได้หรือไม่”

เมื่อได้ยินว่ามีเรื่องดีๆ เช่นนี้ เจียงหรูเยว่ก็ยืนขึ้นทันที “ใช้แล้วฮูหยิน ข้าก็อยากเปิดหูเปิดตาสักหน่อย!”

พูดจบ หลายคนก็เริ่มสนใจ สอบถามความเห็นของฮูหยินกั๋วกงขึ้นมา

แม้แต่กู้โม่หลิงที่ไม่ค่อยอยากรู้อยากเห็น “บัวแฝดมีความหมายที่ดี หากได้เห็นสักครา ข้าก็จะยินดีมากเช่น”

แต่จริงๆ แล้ว เขาสนใจว่า หนานหว่านเยียนไปไหนมากกว่า

เหตุใดยังไม่กลับเสียที

เดิมฮูหยินกั๋วกงไม่อยากสนใจหนานชิงชิงแต่เห็นกู้โม่หลิงก็สนใจเช่นกัน จึงพยักหน้า “ในเมื่อทุกท่านสนใจ งั้นขอเชิญทุกท่านตามข้า ไปชมดอกไม้บานกัน”

ดอกไม้อยู่ที่เรือนหน้า หนานหว่านเยียนก็น่าจะไปเรือนหน้าแล้ว จะได้เชื้อเชิญนางชมดอกไม้ด้วยกันพอดี

แต่สาวใช้ทีเรียกฮูหยินเฉิงเซี่ยงไปตาเป็นประกาย เดินตามกลุ่มคนไป

กลุ่มคนมาที่เรือนหน้าอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร กำลังจะเดินไปยังสระบัวที่อยู่ติดกับห้องปีกตะวันตก หยุนเหิงกลับหยุดเท้ากะทันหัน ฉงนสนเท่ห์อย่างมา

“ฮูหยินกั๋วกง ขอถามว่าที่จวนท่านเลี้ยงไก่ไว้หรือ ทำไมถึงมีเสียงขันเป็นพักๆ ฟังดูเหมือนหายใจไม่ทัน”

ทันทีที่คำพูดออกมา ทุกคนต่างตั้งใจฟังขึ้นมา

ฮูหยินกั๋วกงก็เต็มไปด้วยความสงสัยเช่นกัน “ที่จวนข้าจะไปมีไก่ได้อย่างไร แต่เสียงนี้ฟังดู...”

เรียวคิ้วกู้โม่หลิงกดลง แววตาประกายทะมึน