ตอนที่ 423 ท่านอ๋องแก้แค้นให้พระชายา

ขณะเดียวกัน หลังกู้โม่หานกลับถึงเรือนซีเฟิงก็ไปหาเสิ่นอี่ว์ก่อน แต่ก็น่าเสียดายที่เสิ่นอี่ว์ยังไม่ฟื้นขึ้นมา

เขาขมวดคิ้ว กลับไปที่ห้องของตนเอง ถอดเสื่อคลุมบนร่างกายออก และเริ่มเปลี่ยนยาเอง

บาดแผลที่หน้าอกใกล้หายแล้ว แต่ด้านหลัง ยังคงน่าหวาดผวาอยู่

รอยแผลเป็นสีน้ำตาลแดง หลายจุดหายเป็นปกติแล้ว ส่วนที่เหลือตก ตกสะเก็ด และฉีกขาดอีกครั้ง

สีหน้าบนใบหน้าหล่อเหลาของกู้โม่หานเป็นปกติ อดทนต่อความเจ็บปวดพันผ้าพันแผลให้ตนเอง

ในขณะนั้นเอง อวี๋เฟิงก็กลับมา แล้วเห็นกู้โม่หานกำลังใส่ยา “ท่านอ๋อง ให้ข้าน้อยทำเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

ตอนเขารีบกลับมาที่จวน ก็ได้ยินว่าท่านอ๋องถูกคุณหนูทั้งสองเพิกเฉย เลยกลับเรือนด้วยความหดหู่เศร้าใจ เพราะงั้นเขาจึงรีบกลับมาโดยเร็ว

กู้โม่หานเหลือบตามองเขา ประหลาดใจเล็กน้อย “หน้าเจ้าไปโดนอะไรมา”

บนแก้มของอวี๋เฟิงมีรอยฝ่ามือสีแดงฉานประทับไว้

อวี๋เฟิงเกาหัวด้วยความลำบากใจเล็กน้อย เดินเข้าไปในห้อง “คือ...เมื่อครู่แม่นางเซียงอวี้ให้ไว้ บอกว่า ชายหญิงมิควรถูกเนื้อต้องตัวกันพ่ะย่ะค่ะ”

กู้โม่หานหน้านิ่ง “คนที่หนานหว่านเยียนอบรมเลี้ยงดูออกมา ช่างนิสัยเหมือนนางเสียจริง!”

ดื้อรั้นและเจ้าอารมณ์ ปฏิบัติต่อคนที่ไม่ชอบ มักมีการกำหนดไว้อย่างชัดเจนเสมอ

“ท่านอ๋อง ข้าน้อยใส่ยาให้ท่านเอง” อวี๋เฟิงยิ้มอย่างเฝื่อนฝาด ไม่กล้าพูดมาก เมื่อเขาเห็นบาดแผลด้านหลังของกู้โม่หานดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

บาดแผลด้านหลังนี่ไม่ใช่บาดแผลถูกแทง เห็นได้ชัดว่าเป็นทัณฑ์จากไม้กระบอง ผิวหนังเหวอะหวะ บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ท่านอ๋องก็ไม่ร้องเลยสักแอะ

คิ้วอวี๋เฟิงขมวดมุ่นขึ้นมา พันผ้าพันแผลและใส่ยาให้กู้โม่หานอย่างระมัดระวัง

หลังพันผ้าพันแผลเรียบร้อย กู้โม่หานเปลี่ยนมาใส่เสื้อคลุมสะอาด ใบหน้าเคร่งขรึมไม่แสดงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย เพียงแต่หน้าตา อ้างว้างโดดเดี่ยวเลือนราง

ขณะอวี๋เฟิงมอง ก็อดรู้สึกปวดใจแทนกู้โม่หานไม่ได้

เห็นอยู่ว่าท่านอ๋องห่วงใยพระชายา มิเช่นนั้นคงไม่ไปคุ้มครองพระชายาที่จวนกั๋วกง เพราะกลัวว่าพระชายาจะถูกรังแก

ตอนนี้กลับตัวใครตัวมันกับพระชายา แม้แต่แผลที่หลังก็ไม่มีใครรักษาให้...

และแน่นอนว่า เรื่องนี้โทษพระชายาไม่ได้ เพราะพระชายาแยกความรักความแค้นชัดเจน ก่อนหน้านี้เรื่องที่ท่านอ๋องให้นางรักษาพระชายารองย่อมทำให้พระชายาไม่พอพระทัย

แต่เขาไม่อยากเห็นกิ่งทองใบหยกคู่นี้ยิ่งห่างไกลกันขึ้นเรื่อยๆ อดเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมไม่ได้

“ท่านอ๋อง โปรดอภัยที่ข้าน้อยปากมาก หากท่านกับพระชายาเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าคงยากที่จะหวนกลับคืนมาได้ ทำไมท่านไม่ยอมถอย คืนดีกับพระชายาเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

คืนดี？

หนานหว่านเยียนไม่มีทางให้โอกาสเขา

เขาก็ไม่มีทางหน้าหนา ปล่อยหนานหว่านเยียนเหยียบย่ำศักดิ์ศรี เขาคืออ๋อง เป็นเทพสงครามที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ หากมีข่าวแพร่สะพัดออกไปว่าถูกสตรีทำให้อัปยศอดสู แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ทว่าเด็กทั้งสองคนนั้น...

กู้โม่หานเริ่มปวดหัว และเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นตอนหนานหว่านเยียนอยู่ที่จวนกั๋วกงปรากฏขึ้นในหัว สีหน้าพลันอึมครึมขึ้นมาทันที

หนานหว่านเยียนเกือบตกหลุมพราง ทั้งใช้กลอุบายชั่วร้ายขนาดนี้ เขาไม่มีทางปล่อยฮูหยินเฉิงเซี่ยงกับเจ้าเดรัจฉาน นั้นที่พยายามทำให้หนานหว่านเยียนด่างพร้อย

กล้าปองร้าย และรำพึงถึงสตรีของเขา เตรียมตัวตายได้เลย

“อวี๋เฟิง”