ตอนที่ 430 พระชายาต้องการหย่า

แผ่นหลังหนานหว่านเยียนชนกับกำแพง เย็นมาก

กลิ่นสุราฉุนเต็มจมูก และไม่รู้ว่าเขาดื่มไปมากเท่าไร นางก็โมโหขึ้นมา จ้องมองกู้โม่หาน

“กู้โม่หานเจ้าเมาเลยพูดเพ้อ หรือกำลังตั้งใจต่อกรกับข้า รีบปล่อย...อื้อ!”

แต่กู้โม่หานไม่ฟังนางพูดให้จบเลยสักนิด บีบคางนางไว้อย่างรุนแรง แล้วประกบริมฝีปากนาง

ลมหายใจร้อนระอุพลันประสานรวมกัน หนานหว่านเยียนถูกเขาจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ดวงตานางเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ หางคิ้วแต่งแต้มด้วยความตื่นตระหนกระคนโมโห

นางคิดจะผลักเขาออกไป แต่สองมือก็ถูกเขาจับไว้อย่างแน่นหนา กดร่างนางชิดผนัง

หนานหว่านเยียนดิ้นรนอย่างหนัก แต่กลับไม่ขยับเลยสักนิด ความเหลื่อมล้ำทางพลังกำลังระหว่างชายหญิงต่างกันเกินไปแล้ว

ที่จริงนางไม่รู้ว่า กู้โม่หานใกล้จะเป็นบ้าแล้ว

ความรู้สึกทั้งอึดอัด ทั้งร้อนรุ่ม จนตัวเขาเอง ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเสียการควบคุมเช่นนี้...

ทันใดนั้น ริมฝีปากกู้โม่หานก็เจ็บแปลบ เหมือนจะได้สติครู่หนึ่ง มองสตรีที่โกรธจัดในอ้อมแขน รู้สึกมึนงงเล็กน้อย

“หนานหว่านเยียนเจ้าเป็นหมารึไง เอะอะอะไรก็กัดข้าห้ะ”

“กัดเจ้าแล้วจะทำไม ตอนนี้ข้ายังคิดจะตีเจ้าให้ตายด้วยซ้ำ!” หนานหว่านเยียนฉวยโอกาสหลุดการควบคุมของเขา เช็ดริมฝีปากอย่างแรง แล้วจ้องมองเขาด้วยความโกรธ “กู้โม่หานพวกเรามีข้อตกลงกันสามข้อชัดเจน เวลาส่วนตัวเจ้าไม่อาจแตะต้องข้าได้แม้แต่น้อย เจ้าอาศัยอะไรมาจูบข้ากัน!”

การจูบเป็นสิ่งที่คู่รักกันทำกันเท่านั้น

ระหว่างพวกเขาไม่มีเสี้ยวความรักเลยแม้แต่น้อย กู้โม่หานแตะต้องนาง ไร้ยางอายเป็นที่สุด！

กู้โม่หานเห็นนางเช็ดริมฝีปากอย่างรังเกียจ นัยน์ตาหงส์คมกริบน่าเกรงขามขึ้นหลายส่วน

“ข้ากับเจ้าเป็นสามีภรรยากันโดยชอบธรรม จะทำอันใดกับเจ้า ล้วนไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล อย่าลืมว่า เจ้าคือสตรีของข้า!”

หนานหว่านเยียนแค่นเสียงเย็น ความโกรธในดวงตาฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ

“แต่ข้าไม่ใช่สตรีของเจ้า สตรีของเจ้าคือหยุนอี่ว์โหรวอยู่ที่เรือนจู๋หลานข้างๆ หากเจ้ารู้สึกเหงาขาดสตรีก็ไปหานาง นางยินยอมพร้อมใจที่จะทำกับเจ้า อย่ามายุ่งกับข้า! ไสหัวไปเลยนะ!”

คำพูดของหนานหว่านเยียน ดังไม่เข้าหูกู้โม่หานที่เมามายแม้แต่คำเดียว

ระหว่างความงุนงง เขาจับใจความได้เพียงชื่อหยุนอี่ว์โหรว

จะว่าไปแล้ว ที่เขากับหนานหว่านเยียนทำสงครามเย็นเช่นตอนนี้ และความขัดแย้งทวีความรุนแรงขึ้น ล้วนเป็นเพราะหยุนอี่ว์โหรว

ทันใดนั้น คิ้วเรียวกู้โม่หานยิ่งขมวดแน่นขึ้น จู่ๆ ก็ดันหนานหว่านเยียนชิดกำแพงอีกครั้ง เขามือข้างหนึ่งค้ำข้างหูนาง สายตาจดจ้องนางไม่วางตา ความดุร้ายสั่นไหวในดวงตา

“หนานหว่านเยียน ข้าให้เจ้าช่วยหยุนอี่ว์โหรวก็เป็นเพราะคืนนั้นนางขวางดาบแทนข้า”

“ไม่ว่าอย่างไร ข้าไม่อาจให้นางตายอยู่ที่จวนอ๋องได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่”

เขาไม่มีความรู้สึกให้หยุนอี่ว์โหรวมานานแล้ว การช่วยหยุนอี่ว์โหรวแค่ต้องการยุติบุญคุณยุ่งเหยิงพวกนั้น

หัวข้อสนทนาของเขาเปลี่ยนไปไกลมาก ที่นางให้เขาไปหาหยุนอี่ว์โหรวเขาจะอธิบายเรื่องช่วยคนหรือไม่กับนางทำไม

หนานหว่านเยียนชะงัก สงสัยว่ากู้โม่หานเมาแล้วใช่หรือไม่ แต่เมื่อเห็นว่าทั้งสองกายแนบชิดกัน นางก็ผลักเขาออกไปทันที

“ใครเขาขอให้เจ้าพูดเรื่องนี้กัน ตอนนี้ข้าแค่ต้องการให้เจ้าไสหัวออกไป ไปหาหยุนอี่ว์โหรว!”

แต่ร่างสูงใหญ่ของเขาไม่ขยับเลย สายตาจับจ้องมองนาง หนานหว่านเยียนเป็นคนไม่มีความอดทน และนางไม่อยากรู้ว่ากู้โม่หานเมาหรือไม่ แต่อย่ามายุ่งกับนาง

คราวนี้มือนางไม่ได้ถูกรวบ จึงหยิบกระทะออกมาคิดจะทุบเขา แต่ตอนที่กระทะห่างจากศีรษะกู้โม่หานเพียงนิ้วเดียว ก็ถูกเขาคว้าข้อมือเอาไว้ทันที

ใบหน้าหล่อเหลาของกู้โม่หานเย็นยะเยือก แต่กลับมองพินิจกระทะ “หนานหว่านเยียน เจ้าจะใช้ของสีดำนี้ทุบตีข้าอีกแล้ว”

“แล้วไม่ควรตีเจ้าหรือไร” มือของหนานหว่านเยียนถูกเขาล็อกเอาไว้แน่น ขยับไม่ได้ รู้สึกโกรธเคืองมาก “ปล่อย!”