ตอนที่ 572 แก้วตาดวงใจทั้งสอง

ขณะนั้นเอง ที่เรือนเซียงหลิน

เด็กทั้งสองคนตื่นแล้ว หนานหว่านเยียนกินขนมกับพวกนาง แล้วให้พวกนางเล่นอยู่ในห้องพักหนึ่ง แล้วพรุ่งนี้ค่อยเข้าเรียน

วันนี้เด็กทั้งสองคนสำราญใจมาก เล่นกลศาสตร์เงียบๆ อยู่ในห้อง

ส่วนหนานหว่านเยียนนั่งข้างพวกนาง ครุ่นคิดอะไรไปเรื่อย

นางรู้ว่า พิธีอภิเษกของกู้โม่หานถูกเลื่อนออกไป และนางก็รู้ว่า กู้โม่หานเตรียมก่อกบฏในวันอภิเษกสมรสของกู้โม่หลิง

ตอนนั้น สถานการณ์จะชุลมุนวุ่นวาย ถึงตอนนั้น ก็เป็นโอกาสที่ดีที่นางจะจากไป

แต่ว่าก่อนหน้านั้น...

หนานหว่านเยียนมองเกี๊ยวน้อยกับซาลาเปาน้อยที่เล่นกลศาสตร์อย่างเงียบๆ อยู่ข้างๆ ด้วยสายตาอ่อนโยน

นางลูบผมหนานุ่มของเด็กทั้งสองคน แล้วพูดเบาๆ ว่า “พวกเจ้า อยากพบเสด็จย่ามาโดยตลอดใช่หรือไม่”

เกี๊ยวน้อยกับซาลาเปาน้อยที่กำลังเล่นสนุกสนาน เมื่อได้ยินคำถามหนานหว่านเยียน ต่างหยุดการเคลื่อนไหวไปโดยปริยาย

เกี๊ยวน้อยมองหนานหว่านเยียนอย่างคาดหวังเล็กน้อย “อื้อ! แต่ครั้งที่แล้วท่านแม่บอกว่า สุขภาพเสด็จย่าไม่ค่อยดี ต้องพักรักษาตัวไม่ใช่หรือ”

ซาลาเปาน้อยก็เงยหน้าขึ้น มองหนานหว่านเยียน

หนานหว่านเยียนบีบแก้มจ้ำม่ำของเกี๊ยวน้อย ตอบอย่างเอาใจว่า “ตอนนี้สุขภาพเสด็จย่าดีขึ้นมาก พูดคุยได้แล้ว นางบอกว่าอยากเจอพวกเจ้ามาก”

นางจะจากไปแล้ว หยีเฟยก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ดังนั้นนางก็ควรจะให้หยีเฟยได้เจอ หลานสาวของนาง

“สุขภาพเสด็จย่าดีขึ้นมากแล้วรึ!” ดวงตาเกี๊ยวน้อยเป็นประกายขึ้นมา “ดีเลย! ท่านแม่ งั้นพวกข้าไปพบเสด็จย่ากันเถอะ!”

ซาลาเปาน้อยก็ยิ้มกว้างเช่นกัน เอ่ยคล้อยตามอย่างไพเราะ “ในที่สุดก็จะได้ให้ขนมหวานๆแก่เสด็จย่ากินได้แล้ว!”

หนานหว่านเยียนเห็นบุตรสาวดีใจเช่นนี้ ก็อดอบอุ่นใจขึ้นมาไม่ได้

นางอุ้มเด็กทั้งสองคนขึ้นมาจากเก้าอี้ วางลงพื้นอย่างนุ่มนวล

“แต่ว่า ตอนนี้เสด็จย่ายังไม่อาจพูดอะไรมากได้ พวกเจ้าต้องอดทนฟังนางพูดให้จบก่อน แล้วค่อยตอบ เข้าใจหรือไม่”

เกี๊ยวน้อยตบหน้าอกให้คำมั่นทันที “อื้อ! ข้ารับรองว่าจะฟังเสด็จย่าพูดอย่างเชื่อฟังเจ้าค่ะ!”

ซาลาเปาน้อยก็พยักหน้ายืนยัน

“ข้ารู้อยู่แล้วว่า พวกเจ้าสองคนเป็นเด็กดีเชื่อฟังที่สุด!” หนานหว่านเยียนรู้สึกปลื้มใจ จูบแก้มทั้งสองข้าง แล้วจูงมือพวกนาง ไปข้างนอก

ณ เรือนจิ้งฉานหวางหมัวมัวที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ในเรือน เงยหน้าขึ้นมาเห็นหนานหว่านเยียนจูงเกี๊ยวน้อยกับซาลาเปาน้อยเข้ามา ดวงตาก็โค้งยิ้มมีความสุขทันที แล้วรีบสาวเท้าเข้าไปหา

“พระชายา เหล่าเสี่ยวจวิ้นจู่ พวกท่านมาแล้วรึ”

แม้นางจะไม่รู้ว่า ทำไมเหนียงเหนียงถึงเปลี่ยนมาชอบพระชายาขนาดนี้กะทันหัน แต่เมื่อความรักใคร่สนิทกลมเกลียวทั้งครอบครัว นางที่เป็นบ่าวรับใช้ ก็มีความสุขจากใจจริงเช่นกัน

ในเมื่ออยู่ด้วยกันแล้ว จะมีสีหน้าหน้าอมทุกข์ ใช้ชีวิตจมอยู่กับความจงเกลียดจงชังทั้งวี่ทั้งวันก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ

หนานหว่านเยียนเห็นท่าทีของหวางหมัวมัวใจดีขึ้นมาก ก็ไม่ประหม่าเหมือนเมื่อก่อนอีก คิดว่าน่าจะเพราะเสด็จแม่พูดอะไรบางอย่างกับหวางหมัวมัว

นางแสร้งทำเป็นไม่สังเกต พูดกับหวางหมัวมัวด้วยรอยยิ้มบางๆ “ข้าพาเด็กทั้งสองมาเยี่ยมเสด็จแม่ ตอนนี้เสด็จแม่กำลังพักผ่อนอยู่หรือเปล่า”

หวางหมัวมัวส่ายหน้าทันที “หลังเหนียงเหนียงคุยกับท่านอ๋องเสร็จก็พักครู่หนึ่ง แต่ตอนนี้ตื่นแล้วเพคะ”

“พระชายากับเสี่ยวจวิ้นจู่ทั้งสองท่านเชิญตามบ่าวเข้าไปเถอะเพคะ”

“รบกวนหวางหมัวมัวแล้ว” หนานหว่านเยียนจูงมือเด็กทั้งสอง ตามหวางหมัวมัวไป

สองพี่น้องก็ยิ้มอย่างอ่อนหวาน เอ่ยพร้อมกันว่า “ขอบคุณหวางหมัวมัว!”