ตอนที่ 575 นางเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

หนานหว่านเยียนมองกู้โม่หานใบหน้าหล่อเหลาล่มเมืองของชายหนุ่มแสดงความผ่อนคลาย ทำให้นางรู้สึกสับสน

แม้ที่ผ่านมาจะไม่ค่อยราบรื่นกันนัก แต่อย่างไร...ก็เป็นคนที่เคยร่วมทางกัน

อีกไม่นานเขาก็จะก่อกบฏแล้ว และนางก็จะจากไป แต่ ณ เวลานี้ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถึงรู้สึกหดหู่ใจอย่างอธิบายถูก...

หนานหว่านเยียนเงยหน้า ดื่มสุรา

ความหวานปลายลิ้นกับกลิ่นสุราจางๆ แผ่ซ่าน นางตั้งใจว่าจะดื่มไม่มาก ดังนั้นในแก้ว จึงเหลือสุราดอกกุัยฮวากว่าครึ่ง

หนานหว่านเยียนกับกู้โม่หานนั่งลงอีกครั้ง ตอนนั้นเอง เกี๊ยวน้อยกับซาลาเปาน้อยก็มาร่วมครื้นเครงด้วย

ทั้งสองยกแก้วน้อยที่บรรจุน้ำแกงหวานเต็มในมือมองหยีเฟย

เกี๊ยวน้อยเผยฟันเขี้ยวสองซี่ พูดอย่างไพเราะว่า “งั้นข้าก็ขอให้เสด็จย่าเป็นที่นิยมชมชอบ!”

ซาลาเปาน้อยยิ้มอย่างสุภาพ “ข้าก็ขอให้เสด็จย่าหายป่วยเร็วๆ ไม่ต้องทรมานอีก ถูกความเจ็บปวดรุมเร้า”

หยีเฟยไม่อยากจากกับเด็กทั้งสองคนจริงๆ “อืม ย่า จะพยายาม”

“พวกเจ้า ก็ต้อง เชื่อฟัง แม่ ของ พวกเจ้า”

เด็กทั้งสองคนพยักหน้า ขานรับคล่องปาก

อาหารมื้อนี้ มีทั้งคนมีความสุขและกังวลใจ

แต่อาจพูดได้ว่า ภายในใจของทุกคนล้วนมีความพึงพอใจอย่างมาก ทุกคนได้มีสุขในช่วงเวลานี้ร่วมกันอย่างเต็มที่

กู้โม่หานดื่มสุราไปมาก แต่ยังคงมีสติอยู่

เขาเบนสายตามองหนานหว่านเยียนที่อยู่ข้างๆ แก้มหญิงสาวแดงปลั่ง ริมฝีปากแดงราวกับเลือด ระหว่างเผยอปาก น่าหลงใหลชอบกล

สายตาเขาหลุบลงเล็กน้อย ยกแก้วสุราขึ้นจิบ

แต่หนานหว่านเยียนไม่สู้ดีแล้ว เห็นกันอยู่ว่านางดื่มน้อยมาก แต่กลับยังควบคุมไม่ได้เหมือนเคย

ใบหน้าเริ่มเห่อร้อน ใบหูก็เปลี่ยนเป็นสีแดง วิงเวียนศีรษะมาก เมื่อสุราออกฤทธิ์ นางก็เริ่มมีอาการเลือดลมสูบฉีด กอดเกี๊ยวน้อยเต็มแรง

“เด็กดีของแม่ เกี๊ยวน้อย เป็นเด็กน้อยที่น่ารักที่สุดในโลก”

เกี๊ยวน้อยรู้สึกมึนงง ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็เห็นหนานหว่านเยียนเริ่มรูปใบหน้าของซาลาเปาน้อย

“ซาลาเปาน้อยของข้ามากพรสวรรค์ เมื่อโตขึ้นแล้ว จะต้องเป็นสตรีผู้มีความรู้เก่งกาจที่สุด ของที่สุดอย่างแน่นอน!”

สองพี่น้องสบตากัน อดก่ายหน้าผาก แสดงสีหน้าจนปัญญาเล็กน้อยไม่ได้

โอ๊ย ท่านแม่เริ่มอีกแล้ว

หนานหว่านเยียนลุกขึ้นยืน แกว่งไปเซมาอย่างเวียนหัว เหมือนนกเพนกวินตัวน้อย ส่งยิ้มให้หยีเฟยอย่างเจ้าชู้

“ข้าบอกกับท่านเลยนะ ข้าชอบท่านมาก ฉลาดตรงไปตรงมา เข้าอกเข้าใจผู้อื่น ร่าเริงสดใส หากข้าเป็นบุรุษ ข้าจะขอท่านแต่งงานแน่นอน!”

อวี๋เฟิงเห็นหนานหว่านเยียนมีท่าทางแปลกไปอย่างเป็นได้ชัด เหงื่อเย็นพลันแตกพลั่กทันที

แย่แล้ว!

พระชายาเมาแล้ว!

เขามองกู้โม่หานอย่างประหม่า เห็นกู้โม่หานหรี่ตาลง จ้องมองหนานหว่านเยียนตาไม่กะพริบ ดูท่าไม่มีความคิดจะลงมือ เขาก็ไม่กล้าขยับเขยื้อน

ช่างเถอะ พระชายามอบให้ท่านอ๋องจัดการไปละกัน

เขาไม่มีความกล้าตีนางให้สลบจริงๆ

หยีเฟยถูกหนานหว่านเยียนชมเชย ก็กะพริบตามองหนานหว่านเยียน ด้วยความประหลาดใจ “ลูกสะใภ้ นี่ มัน อะไร กัน”

กู้โม่หานเม้มริมฝีปากอย่างจนปัญญา ลุกขึ้น ใช้มือเดียวโอบรอบเอวหนานหว่านเยียน ดึงมาไว้ในอ้อมแขน “นางเมาแล้วจึงเป็นเช่นนี้”

หยีเฟยพลันตระหนัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกขึ้นมา

ที่แท้ลูกสะใภ้เมาแล้วเป็นเช่นนี้!

เจอใครก็ชื่นชม ช่างน่ารักโดยแท้!

หนานหว่านเยียนรู้สึกถึงความอบอุ่นที่เอว ก็เงยหน้าด้วยความงุนงง สบเข้ากับสายตานุ่มลึกดำขลับคู่นั้นของกู้โม่หานพอดี

นางเอียงศีรษะ จ้องตากู้โม่หานยิ้มอย่างไร้เดียงสาเหมือนเด็กน้อยคนหนึ่ง “หนึ่ง สอง สาม...”

ดวงตากู้โม่หานมืดลง ยื่นมือออกไปทัดผมข้างหูนาง “เจ้ากำลังนับอะไร”