ตอนที่ 73 ลุงใจร้ายเก่งมากเลย

“ซาลาเปา!” เกี๊ยวน้อยได้ยินเสียง จึงรีบหันไปมอง แล้วเห็นซาลาเปาอยู่ในอ้อมกอดของกู้โม่หาน ด้วยสีหน้างุนงง

หลังจากที่นางเห็นชัดเจนว่าเป็นกู้โม่หาน นางก็อดที่จะหดหัวอย่างรู้สึกผิดไม่ได้

ทั้งเสิ่นอี่ว์กับเซียงอวี้ ต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก และรีบเดินไปเพื่อทำความเคารพ

“คารวะท่านอ๋อง”

เกี๊ยวน้อยเดินตามหลังเงียบๆ ก่อนจะโผล่หน้าออกมาดูหน้าผู้ชายคนนั้นเล็กน้อย

ซาลาเปารู้สึกว่านางถูกใครบางคนอุ้มขึ้นมา สองขาลอยอยู่กลางอากาศจึงรู้สึกกลัวเล็กน้อย แต่คนคนนี้ช่วยนางไว้ ดังนั้นนางจึงเงยหน้าขึ้นและพูดอย่างหวาดกลัวว่า “ขอโทษเพคะ ชนเข้ากับ ท่าน...แล้ว”

เหตุใดถึงเป็นผู้ชายใจร้ายคนนี้!

ซาลาเปาตกใจ ถลึงตามองไปที่สีหน้าเย็นชาของกู้โม่หาน ท่าทางอ้ำๆ อึ้งๆเล็กน้อย

“ท่านลุง ขอบคุณท่านลุงมากที่ช่วยข้าไว้ แต่ว่า ช่วยวางข้าลงก่อนได้ไหม” ซาลาเปากล่าวขอร้อง ฟันขาวกัดมุมปปากท่าทางดูน่าสงสารมาก

กู้โม่หานคิดไม่ถึงว่าจะได้เจอเด็กสาวคนนี้ในเรือนซีเฟิง หนานหว่านเยียนผู้หญิงคนนั้น ไม่ใช่ว่าปกป้องลูกสาวอย่างดี ไม่ให้พวกนางวิ่งไปทั่วหรือ?

น้ำเสียงของเขาจึงเหมือนตำหนิเล็กน้อย “เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงบุกรุกเรือนของข้า ใครเป็นคนพาเจ้าเข้ามา”

พอเสิ่นอี่ว์กับเซียงอวี้ได้ยินเช่นนี้ จึงเอ่ยพูดขึ้นมาพร้อมกัน “เรียนท่านอ๋อง บ่าวชื่อเซียงอวี้เป็นบ่าวรับใช้ของเรือนเซียงหลินเพคะ พระชายาให้บ่าวพาคุณหนูทั้งสองออกมาเดินเล่น แต่คุณหนูน้อยได้ยินว่าองครักษ์เสิ่นอาการดีขึ้นมากแล้ว จึงอยากจะมาเยี่ยม แต่ไม่คิดว่าจะรบกวนท่านอ๋องเข้า บ่าวสมควรตายเพคะ”

“ท่านอ๋อง เด็กสองคนนี้มีเจตนาดี ที่มาวันนี้ก็เพื่อตอบแทนบ่าว และยังมอบ... ของตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ให้กระหม่อมด้วย โปรดเห็นแก่เจตนาดีของเด็กน้อยทั้งสอง ละเว้นโทษพวกเขาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

กู้โม่หานไม่ได้คิดที่จะลงโทษ แต่หลังจากได้ยินคำพูดของทั้งสองคนตรงหน้า คิ้วของเขาก็เลิกขึ้นเล็กน้อย ในแววตาปรากฏรอยยิ้มที่มองไม่เห็น

“อย่างนั้นหรือ เห็นแก่ที่พวกเจ้าคิดจะตอบแทนบุญคุณ ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้าก็ได้”

เขามองไปรอบๆ ด้าน ก่อนจะวางซาลาเปาลงบนพื้น แล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย “พี่สาวของเจ้าล่ะ”

เกี๊ยวน้อยที่กำลังแอบไปเดินหนีไปทางด้านข้าง เสียงที่เคร่งขรึมของชายหนุ่มทำให้นางสะดุ้งตกใจ

หนีไม่พ้น เกี๊ยวน้อยทำหน้าบูดบึ้ง เดินไปหยุดยืนตรงหน้ากู้โม่หานและพูดอย่างระมัดระวัง “ท่านลุง ข้าอยู่นี่! ข้าวิ่งมาถึงช้า วิ่งตามพี่เสิ่นอี่ว์กับพี่เซียงอวี้ไม่ทัน”

พูดจบ นางก็ทำท่าทางน่าสงสารตรงหน้ากู้โม่หาน

กู้โม่หานถูกท่าทางที่น่ารักทำให้ใจละลาย และอดที่จะหยิกแก้มเกี๊ยวน้อยไม่ได้

“ข้าจะใจดีอนุญาตให้พวกเจ้าเล่นกับเสิ่นอี่ว์อีกสักพัก แต่หลังจากวันนี้ พวกเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้มาที่เรือนซีเฟิงนี้อีก พวกเจ้าได้ยินแล้วหรือไม่”

เสิ่นอี่ว์เบิกตากว้าง ท่าทางเหมือนคิดไม่ถึง ว่าในชีวิตนี้เขาจะได้ยินคำพูดที่ “มีรสชาติของชีวิต” จากปากของกู้โม่หานเช่นนี้

พี่น้องทั้งสองส่งเสียงร้องอย่างดีใจ “เย้! ขอบคุณท่านลุงที่ยอมยกโทษให้พวกเรา พวกเราเล่นอีกสักพักจะรีบกลับ! และจากนี้ไปจะไม่มารบกวนท่านลุงอีก!”