บทที่ 1

เฟิ่งชูอิ่งกำลังหลับสะลึมสะลือ แต่จู่ๆ ก็สัมผัสได้ว่ามีมือข้างหนึ่งล้วงเข้ามาในอกของนาง

นางคว้ามือของคนผู้นั้นเอาไว้แล้วจับบิดสุดแรง ทั้งที่ดวงตาทั้งสองข้างยังปิดสนิท

“อ๊าก” เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงสบถด่า “เฟิ่งชูอิ่ง เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ?”

เฟิ่งชูอิ่งพลันเบิกตาโพลง ก่อนจะมองเห็นใบหน้าซีดเซียวของใครคนหนึ่ง ที่แม้จะหล่อเหลา แต่กลับดูเจ้าชู้สำส่อน

ครู่ต่อมานางก็สังเกตเห็นลัคนาของเขา มันเป็นสีดำทมิฬไปทั้งแถบ มีเพียงคนที่ใกล้จะตายเท่านั้นถึงจะมีโหงวเฮ้งเช่นนี้

ความทรงจำช่วงหนึ่งพลันไหลบ่าเข้ามาในสมอง นางจึงทดลองเอ่ยเรียกออกไปว่า “เฉินเยี่ยนเซิง?”

เฉินเยี่ยนเซิงกุมมือที่เกือบจะถูกบิดจนหักของตัวเอง ตอบกลับด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ถึงกล้าบิดมือข้าเช่นนี้?”

“เจ้าอย่าลืมนะ อีกไม่กี่วันเจ้าจะต้องแต่งงานกับผีขี้โรคอย่างอ๋องฉู่ เจ้าเป็นคนขอร้องให้ข้าพาหนีเองนะ!”

เฟิ่งชูอิ่ง : “......”

คำพูดของเขาตรงกับความทรงจำที่ปรากฏขึ้นในสมองของนางพอดิบพอดี แล้วก็เหมือนกับบทในนิยายที่ญาติผู้น้องของนางอ่านเมื่อไม่กี่วันก่อนทุกกระเบียดนิ้วด้วย

เพราะว่านางร้ายในนิยายเล่มนั้นใช้ชื่อเดียวกับนางเป๊ะๆ ญาติผู้น้องก็เลยลากนางไปอ่านด้วยอยู่หลายบท

แต่เพราะนางรู้สึกว่าเนื้อเรื่องมันน้ำเน่าเกินไป จึงทนอ่านต่อไปไม่ไหว สุดท้ายกลับประสบเหตุโคลนถล่มตอนที่ออกไปเที่ยวชมฮวงจุ้ยกับอาจารย์ พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ในเหตุการณ์สุดอุบาทว์สุดน้ำเน่าในนิยายไปเสียแล้ว...

ร่างเดิมมีดวงชะตาพิเศษ จึงถูกคนในตระกูลส่งไปเป็นพระชายาเอกของอ๋องฉู่เพื่อเสริมสิริมงคล นางไม่อยากแต่งงานกับอ๋องฉู่จึงตัดสินใจหนีตามเฉินเยี่ยนเซิง

เฉินเยี่ยนเซิงเป็นคนชั่วช้าสามานย์ นอกจากหวังร่างกายของนางแล้ว ยังคิดจะเอาเงินของนางอีก จึงบอกให้นางพกเงินไปที่ห้องวิปัสสนาของอารมแห่งหนึ่ง ขอหลับนอนกับนางคืนหนึ่งก่อนค่อยพานางหลบหนี

ซึ่งร่างเดิมผู้โง่เขลาก็ดันหลงเชื่อ พกเงินทองของมีค่าทั้งหมดไปให้เขาถึงที่

หลังเฉินเยี่ยนเซิงหลับนอนกับนางแล้วกลับขโมยเงินของนางหนีไป แล้วหาขอทานคนหนึ่งมาอยู่ในห้องกับนางแทน หลังจากนั้นนางก็ถูกญาติผู้พี่พาคนยกโขยงมาตามจับชู้...

แค่นี้เนื้อเรื่องก็น้ำเน่ามากพอแล้ว แต่จุดที่น้ำเน่าที่สุดกลับไม่ใช่เรื่องราวพวกนี้ แต่เป็นเรื่องที่อ๋องฉู่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห้องข้างๆ ตลอดเวลา และรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น!

ตอนที่นางถูกจับว่ามีชู้แบบคาหนังคาเขานั้น อ๋องฉู่ที่ป่วยหนักจนเหมือนเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็ใช้กระบี่แทงทะลุหัวใจนาง...

เมื่อเฟิ่งชูอิ่งนึกถึงเนื้อเรื่องตอนนี้ก็อดตัวสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้

อย่าเพิ่งตื่นตูมสิ ตอนนี้นางยังไม่ได้หลับนอนกับเฉินเยี่ยนเซิง แล้วก็ยังไม่โดนจับชู้ด้วย ชีวิตน้อยๆ ของนางยังรักษาเอาไว้ได้อยู่!

นางคิดจะยันกายขึ้นมา ทว่าเกือบจะถูกเชือกรัดคอตาย ตอนที่พยายามจะดิ้นรนก็พบว่าขาทั้งสองข้างขยับไม่ได้

นางพลันนึกขึ้นได้ว่าร่างเดิมยอมทำตามรสนิยมวิตถารของเฉินเยี่ยนเซิงเพื่อเอาอกเอาใจเขา โดนเขากล่อมจนยอมขึ้นไปนอนบนเตียงให้อีกฝ่ายเอาบ่วงเชือกรัดคอ ขณะที่ขาทั้งสองข้างถูกมัดติดกับปลายเตียง

ตอนนี้ศีรษะกับขาของนางไม่อาจขยับเขยื้อน มีเพียงสองมือเท่านั้นที่ยังใช้การใช้งานได้

ฉิบหาย!

ร่างเดิมจะทำตัวเสียสติไปถึงไหนเนี่ย!

เฉินเยี่ยนเซิงสอดมือเข้ามาในอกเสื้อของนางอีกครั้ง “เจ้าทำตัวว่านอนสอนง่ายสักหน่อยเถอะ เอาไว้ข้าสุขสมอารมณ์หมายเมื่อไหร่ อาจจะยังเต็มใจพาเจ้าหนีก็ได้”

คราวนี้เฟิ่งชูอิ่งแทบจะไม่ต้องยั้งคิด คว้ามือของเขาแล้วบิดแบบสุดแรงเกิด “หนีตามเจ้ากับผีน่ะสิ ข้าคนนี้จะแต่งงานกับท่านอ๋องฉู่!”

เฉินเยี่ยนเซิงกรีดร้องเสียงหลง สะบัดมือหลุดแล้วฟาดกลับมาทางนาง “นังแพศยานี่ ข้าอุตส่าห์ไว้หน้าเจ้าแล้วนะ!”

นางคว้ามือที่ฟาดลงมาของเขาแล้วจับบิดจนหัก เมื่อเขาถูกนางหักมือก็ใช้เท้าเหยียบสายเชือกที่รัดคอนางอยู่จนตึง คอของนางจึงถูกรัดแน่นจนเกิดอาการหายใจไม่ออก