บทที่ 77

เฟิ่งชูอิ่งกลับเอ่ยว่า “ท่านลุง เรื่องที่สารถีแซ่หลิวพาคนมาทำมิดีมิร้ายกับข้า ท่านจะต้องสืบหาความจริงให้กระจ่างนะเจ้าคะ

“ท่านอ๋องบอกเอาไว้ว่าหากท่านสืบหาความจริงไม่ได้ เขาจะมาสืบเอง”

หลินชูเจิ้ง “......”

เขาสูดหายใจลึกๆ แล้วบอกกับเฟิ่งชูอิ่งว่า “เจ้าเป็นหลานสาวแท้ๆ ของข้า ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้าเจ็บช้ำน้ำใจอยู่แล้ว”

หลังได้คำตอบเฟิ่งชูอิ่งถึงได้หมุนตัวเดินกลับออกไป

หลินชูเจิ้งมองตามแผ่นหลังของนางแล้วใจหายวาบ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าการยัดเยียดนางให้แต่งงานกับอ๋องฉู่เป็นความคิดที่ผิดมหันต์

หลินหว่านถิงกัดฟันเอ่ยว่า “ท่านพ่อ วันนี้นางเป็นคนที่ลงมือทำร้ายท่านแม่อย่างแน่นอน!”

หลินชูเจิ้งเอ่ยเสียงต่ำ “หลักฐานล่ะ?”

หลินหว่านถิงพูดไม่ออก หลินชูเจิ้งจึงเอ่ยอย่างอารมณ์เสีย “พวกเราไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่านางเป็นคนทำร้ายแม่เจ้า แต่นางกลับมีหลักฐานยืนยันว่าไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์”

หลินหว่านถิงเอ่ยอย่างเจ็บใจ “ถ้าอย่างนั้นจะปล่อยเอาไว้แบบนี้หรือเจ้าคะ?”

หลินชูเจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ “แน่นอนว่าไม่จบแค่นี้หรอก”

ฮว๋าซื่อสวมหมวกเขียวใบมหึมาให้เขาเช่นนี้ ไม่ว่านางจะถูกคนวางแผนทำร้ายหรือไม่ เขาก็อับอายขายหน้าอยู่ดี

เขาเริ่มเป็นห่วงหลินหว่านถิงขึ้นมา ก่อนหน้านี้ อ๋องเฉินบอกว่าจะแต่งนางเข้าจวนอ๋องไปก็จริง แต่ตอนนี้เกิดเรื่องเสื่อมเสียกับฮว๋าซื่อ เขากลัวว่า อ๋องเฉินจะไม่อยากได้หลินหว่านถิงแล้ว

เพราะว่าฮว๋าซื่อเป็นมารดาของหลินหว่านถิง ราชวงศ์คงไม่ยอมให้พระชายามีมารดาแบบนี้แน่นอน

เพียงแต่เรื่องแบบนี้เขาไม่มีทางเอาไปบอกหลินหว่านถิง ตอนนี้เขาต้องจัดการกับฮว๋าซื่อเสียก่อน

วันนี้ข่าวใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง คือฮูหยินของหลินชูเจิ้งรองเจ้ากรมคลังเล่นชู้กับคนขับรถม้าในจวนของตัวเอง แถมยังถูกจับได้คาหนังคาเขากลางเมืองอีก

เรื่องแบบนี้ทั้งน่าขยะแขยงและน่าสนุก ดังนั้นมันจึงแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว

ก่อนหน้านี้หลินชูเจิ้งคาดว่าเรื่องนี้จะแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงภายในครึ่งวัน ทว่าความจริงแล้ว เพียงแค่ครึ่งชั่วยามคนก็รู้ทั่วกันแล้ว