บทที่ 79

จิ่งโม่เยี่ยเหล่ตามองนาง แต่นางทำเป็นมองไม่เห็นเขา ก่อนจะหยิบกระดาษยันต์ขึ้นมาเขียนอย่างรวดเร็ว

วันนี้นางกำจัดพลังงานชั่วร้ายในตัวเขาจนเบาบางลงมาก

ใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาที นางก็เขียนยันต์จำนวนสิบแผ่นเสร็จสิ้น จากนั้นจึงยกถ้วยน้ำขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

จิ่งโม่เยี่ยเอ่ยถามนาง “ยันต์พวกนี้ใช้ทำอะไรได้บ้าง?”

เฟิ่งชูอิ่งไม่ได้ตอบคำถามของเขา เพียงกล่าวว่า “มีเรื่องหนึ่งที่ท่านอ๋องต้องทำความเข้าใจก่อนเพคะ ตอนนี้ท่านอ๋องกำลังขอให้ข้าช่วยคลายคำสาป รบกวนท่านอ๋องให้ความเคารพข้าบ้าง

“ส่วนเรื่องยันต์ ข้าจะมอบเพียงยันต์ที่เกี่ยวข้องกับการแก้คำสาปให้ท่านอ๋องเท่านั้น ยันต์อย่างอื่นไม่นับรวมเพคะ”

นางกล่าวถึงตรงนี้ก็ระบายยิ้มบางๆ “หากท่านอ๋องชื่นชอบยันต์ที่ข้าเขียน ท่านสามารถจ่ายเงินซื้อเพิ่มได้ หนึ่งแผ่นราคาหนึ่งพันตำลึง ไม่รับมัดจำทุกกรณี”

จิ่งโม่เยี่ยไม่ได้พูดอะไร เพียงก้าวเดินเข้าไปหานางอย่างช้าๆ

นางตกใจจนถอยหลังกรูด “ท่านอ๋องคิดจะทำอะไรเพคะ?”

จิ่งโม่เยี่ยไม่สนใจนาง เขาก้าวเดินต่อไปข้างหน้า นางก็ต้องก้าวถอยหลังเรื่อยๆ จนกระทั่งไปจนมุมที่กำแพง

เขาตัวสูงกว่านางมาก เวลาที่ยืนประจันหน้ากับเขา นางจึงรู้สึกกดดันสุดๆ ไปเลย

สายตาของเขาดูมีเสน่ห์ดุดัน ทว่าแววตาของเขากลับแฝงความเหยียดหยามไว้

ในใจนางนึกกลัว จึงถามว่า “ท่าน ท่าน...ท่านอ๋อง ท่านคิดจะทำอะไรกัน?”

จิ่งโม่เยี่ยยกมือหนึ่งเท้ากำแพงด้านหลังนางเอาไว้ ส่วนอีกมือก็ใช้เชยปลายคางของนาง “เจ้ากำลังเรียกร้องกับข้าอยู่หรือ?”

เฟิ่งชูอิ่ง “......”

นางคิดว่าตอนนี้จะมัวปอดแหกไม่ได้ แต่เพราะเขาสร้างแรงกดดันให้นางหนักหน่วงเกินไป นางถึงได้รู้สึกหวาดกลัวอย่างห้ามไม่อยู่

แต่นางรู้ดีว่าหากทำตัวปอดแหกตั้งแต่ตอนนี้ หลังจากนี้ไปนางจะถูกเขากดขี่ข่มเหงไปตลอด

ต่อไปนางจะกลายเป็นเครื่องมือเขียนยันต์ส่วนตัวให้เขา แต่ละวันจะต้องทำงานเหมือนเป็นทาส