บทที่ 81

เขาลองสับคอเขาหลายต่อหลายครั้งก็ยังไม่สลบสักที หากยังสับต่อไป เขาคงได้กลับมาคิดบัญชีกับนางชุดใหญ่แน่ๆ

ดังนั้นนางจึงยิ้มหวานให้จิ่งโม่เยี่ยแล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋อง ก่อนหน้านี้ข้าถูกสับทีเดียวก็นอนหลับไปเลย วันนี้พวกเรามาทำกันเหมือนเดิมเถอะ”

นางกล่าวจบก็กระชากแขนของเขาแล้วจับเหวี่ยงข้ามบ่า โยนตัวของเขาลงไปบนเตียงโดยตรง

จิ่งโม่เยี่ย “......”

จิ่งโม่เยี่ย “!!!!!!”

หลายปีที่ผ่านมาเขาเคยถูกคนวางกับดักใช้กลอุบายมากมาย สถานการณ์จึงไม่ค่อยสู้ดีนัก

ทว่าคนพวกนั้นพออยู่ต่อหน้าของเขา ต่างก็แสดงท่าทางเกรงใจนอบน้อม ไม่มีใครกล้าลงมือกับเขาซึ่งๆ หน้ามาก่อน

ทว่าสตรีที่ใจกล้าไม่เกรงฟ้าดินคนนี้ กลับกล้าลงมือสับคอเขา แล้วยังกล้าจับเขาทุ่มอีกต่างหาก!

สีหน้าของเขาจึงมืดครึ้มเหมือนพายุตั้งเค้า

เฟิ่งชูอิ่งเห็นสีหน้าท่าทางของเขาก็รู้สึกสะใจเงียบๆ นางจะทำให้เขาได้รู้เองว่าการถูกคนรังแกโดยไม่อาจโต้ตอบได้มันรสชาติเป็นอย่างไร!

นางรู้ว่าถึงเขาจะลงมือโหดเหี้ยมสักแค่ไหน ก็ไม่มีทางทำร้ายนางจนถึงขั้นตายแน่นอน เพราะเขาจำเป็นจะต้องใช้นางคลายคำสาปอยู่

หลังจากนางโยนเขาลงเตียงแล้ว จึงยื่นมือไปกอดเขาแล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋อง เป็นเด็กดีนะเพคะ พวกเรานอนกันดีกว่า!”

จิ่งโม่เยี่ย “......”

เขาถูกนางยั่วโมโหจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว!

ทว่าเฟิ่งชูอิ่งกลับใช้คาถาสงบจิตกับเขาสองสามครั้งติด เขาไม่ได้นอนหลับมาสองวันเต็มๆ แล้ว พอโดนคาถานี้เข้าไป สติสัมปชัญญะของเขาก็เริ่มคลุมเครือ

เฟิ่งชูอิ่งเห็นว่าคาถาใช้ได้ผล จึงตัดสินใจใช้คาถาสงบจิตกับเขาอีกหลายครั้ง

หลังจากเขาหลับไปแล้ว เฟิ่งชูอิ่งก็ยืนเท้าเอวอย่างอหังการ “เจ้าตัวเล็ก คิดว่าข้าจัดการเจ้าไม่ได้หรือไง!”

นางกล่าวจบก็บีบจมูกเขาทีหนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงฮึ “ใครใช้ให้เจ้ารังแกข้าล่ะ! เจ้าไม่รู้หรือไงว่าการรังแกคนอื่น สักวันหนึ่งจะต้องโดนเอาคืนน่ะ?”

จิ่งโม่เยี่ยหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว