บทที่ 93

เขาหันมองเฟิ่งชูอิ่ง ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชา เดินตามหลินชูเจิ้งไปที่โถงเรือนหน้า

เมื่อพวกเขาไปแล้ว เฟิ่งชูอิ่งก็หัวเราะคิกคักแล้วบอกฮว๋าซื่อว่า “ฝีมือการจับชู้ของท่านป้าช่างยอดเยี่ยมนัก ข้านับถือจนอยากลงไปกราบเลยเจ้าค่ะ”

ฮว๋าซื่อกัดฟัน “มิน่าล่ะเจ้าถึงได้เย่อหยิ่งจองหองนัก ที่แท้ก็เพราะมีต้นไม้ใหญ่อย่างอ๋องฉู่นี่เอง

“แต่ว่าเขาเองก็เป็นแค่พระโพธิสัตว์ดินข้ามแม่น้ำ[footnoteRef:1] แค่ตัวเองยังแทบจะไม่รอด ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะอวดดีได้อีกนานแค่ไหน!” [1: ดูเหมือนยิ่งใหญ่ แต่จริงๆ แล้วเปราะบาง]

เฟิ่งชูอิ่งยิ้มบางๆ “ท่านกล้าไปพูดเช่นนี้ต่อหน้าเขาไหม?”

ฮว๋าซื่อ “......”

เฟิ่งชูอิ่งยักคิ้วเบาๆ “ท่านไม่กล้า! แค่นี้ท่านยังไม่กล้าพูดต่อหน้าเขาเลย ขอแค่เขายังมีชีวิตอยู่ ข้าก็ยังจองหองได้เหมือนเดิม

“แต่ท่านป้าวางใจได้เลย ข้าตั้งใจจะฆ่าท่านให้ตายก่อนเขาอยู่แล้ว รับรองว่าท่านไม่มีโอกาสได้สะใจหรอก”

ฮว๋าซื่อ “......”

เฟิ่งชูอิ่งกล่าวว่า “หากตอนนี้ท่านป้ามีเวลาว่างมานั่งด่าข้า มิสู้เอาเวลาไปจัดการเรื่องในครั้งนี้จะดีกว่า

“เพราะถึงข้าจะคบชู้ก็คบกับว่าที่พระสวามีของตัวเอง แต่ท่านคบชู้กับบ่าวในจวนของตัวเอง

“หากลองเทียบกันดูแล้ว สายตาที่ใช้เลือกคนของท่านก็ย่ำแย่ ระดับชั้นก็ต่ำกว่า ท่านลุงคงจะอับอายจนแทบแทรกดินหนีเลยกระมัง!”

ฮว๋าซื่อ “!!!!!!”

นางโกรธจนสั่นไปทั้งตัว คิดอยากจะตีเฟิ่งชูอิ่งสักที

เฟิ่งชูอิ่งกลับยกเท้าถีบนางจนกระเด็นออกมา จากนั้นก็แหกปากตะโกนว่า “ท่านอ๋อง ช่วยด้วยเพคะ! ท่านป้าจะฆ่าข้าแล้ว!”

ฮว๋าซื่อ “!!!!!!”

นางโกรธเฟิ่งชูอิ่งจนแทบบ้าตาย!

เฟิ่งชูอิ่งเป็นฝ่ายทำร้ายนางแท้ๆ กลับกล้าพูดจาใส่ร้ายว่านางลงมือ เฟิ่งชูอิ่งรับมือยากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

นางกลัวว่าเฟิ่งชูอิ่งจะตะโกนเรียกจิ่งโม่เยี่ยมาจริงๆ จึงเอ่ยว่า “ครั้งหน้าข้าจะจัดการเจ้าแน่!” ก่อนจะรีบร้อนเดินหนีออกไป

เฟิ่งชูอิ่งตะโกนไล่หลังนางไป “ทำไมจะต้องรอครั้งหน้าล่ะ ท่านก็จัดการข้าตอนนี้เลยสิ!”