บทที่ 95

แต่วันนี้เฟิ่งชูอิ่งกลับกล้าตบหน้าของเขา!

หรือว่านิสัยของเขาจะเปลี่ยนไปแล้ว?

หลินหว่านถิงมองศพที่บ่าวไพร่ในจวนที่กองอยู่เต็มพื้นเพราะยังไม่มีใครมาจัดการ ยางจึงเงียบไปสักพัก

นางเกิดคงามกังวลขึ้นในใจ หากจิ่งโม่เยี่ยปกป้องเฟิ่งชูอิ่งขนาดนี้ หลังจากนี้พวกเขาจะลงมืออย่างไรล่ะ?

ไม่ได้ อย่างไรเฟิ่งชูอิ่งก็ต้องตาย!

หากเฟิ่งชูอิ่งไม่ตาย นางก็ไม่ได้เป็นพระชายาอ๋องเฉินน่ะสิ!

จิ่งโม่เยี่ยปกป้องเฟิ่งชูอิ่งได้แค่ไม่นานหรอก เขาไม่สามารถอยู่ข้างกายเฟิ่งชูอิ่งได้ตลอดเวลา

วิธีการฆ่าคนอันโหดเหี้ยมอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายในจวนด้านหลังแห่งนี้ มันจะต้องฆ่าเฟิ่งชูอิ่งได้แน่นอน

จิ่งโม่เยี่ยวันนี้นอกจากจะไม่ได้ลิ้มรสเฟิ่งชูอิ่ง ยังถูกนางตบอีกต่างหาก

เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก เพราะเขาโตมาจนป่านนี้แล้ว ยังไม่เคยมีใครกล้าลงมือขนาดนี้มาก่อน

แล้วอีกฝ่ายยังเป็นสตรีด้วย!

หลังออกมาจากจวนสกุลหลินก็คิดได้เรื่องหนึ่ง นางตบเขาเชียวนะ ทำไมเขาถึงไม่ใช้กระบี่ฟันแขนนางขาดล่ะ?

เรื่องนี้แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจ เพราะว่ามันไม่สอดคล้องกับสิ่งที่เขาทำมาตลอด

เขาครุ่นคิดว่าควรจะกลับไปหานางเพื่อตัดมือดีไหม แต่หากกลับไปตอนนี้มันก็ดูไม่ค่อยน่าเกรงขามสักเท่าไหร่ แล้วนางยังชอบพูดไร้สาระไปเรื่อยอีก

จิ่งโม่เยี่ยคิดว่าครั้งหน้าที่เจอนาง จะต้องฝากบทเรียนให้นางจำเป็นจนวันตายสักครั้ง ไม่งั้นนางก็จะปีนเกลียวเขาไม่เลิกสักที

พอเขากลับมาถึงจวน ฉินจื๋อเจี้ยนก็สัมผัสได้ว่าเขาอารมณ์ไม่ดี

ฉินจื๋อเจี้ยนเอ่ยถามอย่างระวังตัว “ท่านอ๋อง ทะเลาะกับคนผู้นั้นมาหรือ?”

จิ่งโม่เยี่ยปรายตามองเขาแวบหนึ่ง เขาจึงคิดว่าตัวเองเดาถูกแล้ว จึงกล่าวว่า “ท่านอ๋องเป็นบุรุษ สมควรจะใจกว้าง ไม่ถือสาหาความสตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่ง”