ตอนที่ 1024 ยิ่งกว่าเห็นผี

เสิ่นรั่วเหมยเห็นอวิ๋นเซียวตายแล้ว พลันบ้าคลั่งขึ้นมาทันที นางกอดศพของอวิ๋นเซียวพร้อมตะโกนเสียงดัง

“เซียวเอ๋อร์ เซียวเอ๋อร์ เซียวเอ๋อร์ของข้า”

อวิ๋นลู่ชิงเองก็ชะงักไปเช่นกัน เขานึกไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น แม้เมื่อครู่เขาจะโกรธการกระทำของอวิ๋นเซียว แต่ถึงอย่างไรอวิ๋นเซียวก็เป็นลูกชายของเขา

อวิ๋นลู่ชิงเดินไปที่ศพของอวิ๋นเซียว พร้อมสะอื้น

“เซียวเอ๋อร์...”

เสิ่นรั่วเหมยพูดอย่างโกรธเคือง

“เจ้าไสหัวไปเดี๋ยวนี้! อวิ๋นลู่ชิง เจ้าคนสารเลว เจ้าปล่อยให้อวิ๋นหมิงสังหารคนไปมากมายขนาดนี้ เจ้ารู้แต่แรกแล้วใช่ไหม รู้แต่แรกแล้วใช่หรือไม่?”

รู้แล้วหรือ? รู้อะไรกันล่ะ?

อวิ๋นลู่ชิงหันมองเสิ่นรั่วเหมยด้วยความประหลาดใจ ไม่รู้ว่านางกำลังพูดอะไรอยู่ อวิ๋นลู่ชิงจึงเอ่ยถาม

“เจ้า เจ้ากำลังพูดอะไรอยู่?”

อวิ๋นหมิงแค่นหัวเราะ

“นางกำลังถามท่านพ่อ ว่ารู้แต่แรกแล้วใช่หรือไม่ ว่าอวิ๋นเซียวกับอวิ๋นเจียวล้วนไม่ใช่ลูกของท่านพ่อ พวกเขาเป็นลูกของท่านอารอง ฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า!”

อะไรนะ?

ซูจื่ออวี๋กับโม่ซุนหันไปมองหน้ากัน เรื่องฉาวโฉ่ของสำนักฉีหลินดูจะมีมากเกินไปแล้ว

อวิ๋นลู่ชิงหันมองอวิ๋นหมิงด้วยความตะลึง คล้ายอยากดูให้แน่ใจจากสีหน้าของอีกฝ่ายว่าโกหกหรือเปล่า

ส่วนเสิ่นรั่วเหมยกลับกอดร่างของอวิ๋นเซียวเอาไว้ พร้อมน้ำตาไหลพราก คล้ายแก่ขึ้นหลายสิบปีในชั่วพริบตา

ลูกชายและลูกสาวกับน้องชายที่พึ่งพากันมา ต่างทยอยจากไป แม้นางจะเป็นคนใจคอโหดเหี้ยม แต่ขณะนี้กลับไม่มีใจแก่งแย่งชิงดีอีกแล้ว

เสิ่นรั่วเหมยพึมพำ

“นายท่าน ข้าเคยโกหกท่าน แต่ข้าก็เคยรักท่านมากจริงๆ แล้วท่านล่ะ? สิบกว่าปีมานี้ ท่านเคยจริงใจกับข้าบ้างหรือไม่?”

อวิ๋นลู่ชิงเองก็เจ็บปวด แต่ก็โกรธมาก เขาเอ่ยถาม