ตอนที่ 1043 สิ่งขอประหลาด

พูดให้เข้าใจอีกอย่างคือ สิ่งที่พวกเขาต้องการ พวกเขาได้เก็บไว้แล้ว

ซูจื่ออวี๋หันมองแผ่นหลังของอวิ๋นหมิงและอวิ๋นม่อที่จากไป แล้วเอ่ยขึ้น

“คุณชายอวิ๋นเป็นผู้ที่วางแผนการได้อย่างแยบยล เขาน่าจะวางแผนทุกอย่างไว้แต่แรกแล้ว”

จวินมู่เหนียนเอ่ยขึ้น

“บางทีการมาถึงของเจ้ากับโม่ซุนเป็นสิ่งเดียวที่อยู่นอกแผนการของเขา

ซูจื่ออวี๋หันหลังเดินไปหาจวินมู่เหนียน ประคองแขนของเขาไว้แล้วหัวเราะ

“ไม่แน่คนนอกแผนการอย่างข้า อาจจะรวบรวมเบี้ยหวัดให้ท่านได้มากขึ้น”

จวินมู่เหนียนก้มลงหอมแก้มของนางโดยไม่ทันให้ตั้งตัว เมื่อเห็นท่าทางตะลึงงันพร้อมแก้มแดงของซูจื่ออวี๋ จวินมู่เหนียนหัวเราะเสียงเบา

“เบี้ยหวัดเป็นค่าตอบแทนของสามเหล่าทัพ ตัวเจ้าถึงจะเป็นค่าตอบแทนของข้า”

ใบหน้าของซูจื่ออวี๋แดงก่ำทันที แล้วตำหนิอย่างเขินอาย

“ทะลึ่งตึงตัง เดี๋ยวข้าไปเอาหน้ากากให้ท่าน”

ตอนมาจวินมู่เหนียนมาในฐานะของหมิงโหลว คิดว่าคนที่มาพร้อมกับชิงเทียนและเซวียนชาง น่าจะไม่รู้ว่าท่านอ๋องฉินมาด้วยตัวเอง ตอนนี้จึงต้องปกปิดให้มิดชิด

จวินมู่เหนียนมองดูแผ่นหลังของซูจื่ออวี๋ที่จากไป เขาอดยิ้มไม่ได้ เมื่อหันมองแขนของตัวเองที่ผ้าพันไว้ ทันใดนั้นเขารู้สึกว่าได้โชคลาภมาเพราะความทุกข์ยาก

อย่างน้อยซูจื่ออวี๋ไม่ได้ต่อต้านความใกล้ชิดสนิทสนมจากเขาแล้ว

……

หลังจากผ่านไปสองชั่วยาม ทุกคนไปรวมตัวกันที่หอคุณธรรม ส่วนเทียนชิงกับเซวียนชิงได้พาเหล่าองครักษ์ขนสมบัติออกจากสำนักฉีหลินจนเกลี้ยง

โกดังเก็บของที่ไฟไหม้ก่อนหน้า เป็นเพียงที่เก็บเสบียงเท่านั้น สมบัติที่สะสมมาหลายปีของสำนักฉีหลิน ถูกเก็บไว้ในห้องลับที่ศาลบรรพชน เป็นสถานที่เดียวกันกับที่จวินมู่เยว่ถูกกักขังก่อนหน้านี้

เทียนชิงเอ่ยปากรายงาน

“นายท่าน หลังจากตรวจนับ สำนักฉีหลินมีเงินสดสี่แสนตำลึง บวกกับของพวกเราก่อนหน้าอีกแปดแสนตำลึง ตอนนี้มีเงินสดรวมทั้งหมดหนึ่งล้านสองแสนตำลึง นอกจากนี้ยังมีเครื่องประดับ เครื่องลายคราม จำเป็นต้องนำกลับไปตีราคาที่โรงรับจำนำ นอกเหนือจากนี้ยังพบพิมเสนป่าครึ่งกล่อง ได้นำไปให้คุณชายใหญ่อวิ๋นตรวจสอบแล้ว เป็นพิมเสนป่าร้อยปีขอรับ”

ซูจื่ออวี๋รับพิมเสนป่าร้อยปีมาอย่างดีอกดีใจ แล้วรีบเก็บเอาไว้ให้ดี ต่อมาเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ