ตอนที่ 1053 โลกมนุษย์ย่อมมีความลุ่มหลง

ฉู่อวิ๋นฉิงร้องไห้ฟูมฟาย

“ข้าเป็นองค์หญิงแห่งเป๋ยฉู่นะ! เจ้าจะให้ข้าทรยศบ้านเมืองหรือ?”

จวินมู่เยว่จ้องฉู่อวิ๋นฉิงเขม็ง เขาเห็นความสับสนในดวงตาของนาง เห็นความเจ็บปวดในดวงตาของนาง และเห็นความอาลัยอาวรณ์ในดวงตาของนาง

จวินมู่เยว่ยื่นมือไปดึงฉู่อวิ๋นฉิงเข้ามากอด แล้วรัดเอวเล็กคอดเย็นเยือกของนางเอาไว้แน่น แรงของเขามากมาย จนคล้ายอยากให้นางหลอมเข้าไปในร่างกายของเขา

จวินมู่เยว่กระซิบข้างหู

“บอกข้าสิ เจ้าเคยรักข้าหรือไม่?”

ฉู่อวิ๋นฉิงร้องไห้สะอึกสะอื้น ผ่านไปสักครู่นางจึงเอ่ยขึ้น

“เจียอัน ความรักที่ข้ามีให้เจ้า ต้องแบกรับภาระหน้าที่ที่มีต่อบ้านเมือง มันหนักหน้าเกินไป ข้ารับไม่ไหว...”

จวินมู่เยว่สะอึกจนหายใจติดขัด ความรักของนาง เหมือนกับความรักของเขา

จวินมู่เยว่ดันตัวฉู่อวิ๋นฉิงออก แล้วก้มหน้าจูบนางอย่างรุนแรง

จูบที่ถาโถมดั่งพายุฝน ดาหน้าเข้ามา

เขาแข็งกร้าวเอาแต่ใจ ต้องการอย่างฉุดไม่อยู่ จนกระทั่งได้กลิ่นคาวเลือด จวินมู่เยว่ถึงได้ค่อยๆผละออกจากริมฝีปากที่เขาจูบจนฉีก

จวินมู่เยว่ปล่อยตัวฉู่อวิ๋นฉิงที่หายใจหอบ แล้วหันหลังเอ่ยกับนาง

“อย่าให้ข้าเจอฉู่อวิ๋นหยางอีก ครั้งหน้า ข้าจะเอาชีวิตาเขาให้ได้”

จวินมู่เยว่ก้าวจากไป ไม่มีคำสัญญาใดทิ้งไว้ให้ฉู่อวิ๋นฉิง แต่กลับปล่อยทางรอดให้ฉู่อวิ๋นหยาง

เขาเองก็รักนาง แต่เขาจำเป็นต้องแย่งชิงบ้านเมืองมาไว้ในมือ ถึงจะรักนางอย่างหมดห่วงได้

ฉู่อวิ๋นฉิงเห็นเพียงแผ่นหลังที่เด็ดเดี่ยวของจวินมู่เยว่ แต่กลับไม่เห็นน้ำตาที่ไหลเต็มหน้าของเขา

เมื่อเห็นจวินมู่เยว่หายไปในวิสัยทัศน์ที่เลือนราง ฉู่อวิ๋นฉิงทนไม่ไหวอีกต่อไป นางนั่งลงบนพื้น แล้วกอดตัวเองร้องไห้เสียงดัง

ไม่รู้ว่าร้องอยู่นานเท่าใด มีเสื้อตัวหนึ่งถูกคลุมไว้บนร่างของนาง นางถึงได้รู้สึกตัว

ฉู่อวิ๋นฉิงเงยหน้ามองผู้มาเยือน ที่แท้เป็นเสวี่ยชิงหาน

เสวี่ยชิงหานถอนหายใจ

“วางใจเถอะ คนของจวนอ๋องฉินออกเดินทางหมดแล้ว พวกเขาไม่ได้ออกตามล่าพวกเจ้าโดยเฉพาะ ข้างหลังก็ไม่น่าจะมีทหารตามมาอีกแล้ว”

ฉู่อวิ๋นฉิงรีบใส่เสื้อผ้าอย่างอึกอัก ไม่กล้าสบตากับเสวี่ยชิงหาน

เสวี่ยชิงหานกลับเข้าใจอีกฝ่ายมาก จึงเอ่ยขึ้น

“โลกมนุษย์ย่อมมีความลุ่มหลง ความชังไม่เกี่ยวกับสิ่งอื่นใด แม้ข้าจะไม่รู้ว่าต้องชี้แนะเจ้าอย่างไร แต่ว่า...ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าดี”

หลังจากฉู่อวิ๋นฉิงสวมเสื้อผ้าเสร็จ นางหันมองเสวี่ยชิงหานอย่างสงสัย แล้วเอ่ยถาม