ตอนที่ 114 วางแผนระยะยาว

เมื่อฮูหยินซูได้ยินสิ่งที่แม่นมหลิวพูด นางโกรธเคืองมากกว่าเดิม กัดฟันบอกว่า

“นังเด็กแพศยา ต้องเรียนวิชายั่วยวนผู้ชายมาจากแม่ของมันแน่ๆ แม่ของมันทำให้นายท่านลุ่มหลง ส่วนมันทำให้ท่านอ๋องลุ่มหลง ข้าประมาทนางเกินไป นังสารเลว อยากจะเป็นพระชายา รอชาติหน้าก็ไม่ได้เป็นหรอก! ไป รีบไปบอกนายท่านเดี๋ยวนี้”

“โธ่ ฮูหยิน!” แม่นมหลิวถอนหายใจแล้วห้ามฮูหยินเอาไว้ นางพร่ำพูดต่อว่า “เรื่องนี้ห้ามให้นายท่านรู้อย่างเด็ดขาด นายท่านคิดถึงแต่อนาคตของจวนเสนาบดี หากรู้ว่าคุณหนูสามตั้งต้องลูกของอ๋องฉิน ฮูหยินคิดว่านายท่านจะจับคุณหนูสามถ่วงน้ำหรือเจ้าคะ?”

ฮูหยินซูชงักไป หลังจากครุ่นคิดอย่างเข้าใจ เสนาบดีจะจับคนที่ทำให้อนาคตของเขาสดใสไปถ่วงน้ำได้อย่างไร? ท่านคงจะบูชาซูจื่ออวี๋เหมือนพระโพธิสัตว์ละไม่ว่า!

ตั้งแต่เรื่องของซูจื่อเยียนกับจวินมู่หลานก็ดูรู้ ว่าขอเพียงได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับราชสำนัก ความรู้การศึกษาของเสนาบดีเหล่านั้น ก็ถูกเขาโยนทิ้งได้เหมือนกัน

ฮูหยินซูเม้มปากแน่น มือที่กำจนแน่นคลายออก จากนั้นกำจนแน่นอีกครั้ง ผ่านไปสักครู่นางถึงสงบจิตใจได้ เอ่ยปากบอกว่า

“เรื่องนี้ ต้องวางแผนระยะยาว”

เมื่อแม่นมหลิวเห็นฮูหยินซูใจเย็นลง จึงพูดอย่างโล่งใจ

“ฮูหยิน หากอยากตั้งข้อหาให้คุณหนูสามในเรื่องนี้ ต้องทำให้เรื่องบานปลายใหญ่โต ดีที่สุดต้องทำให้ใหญ่โตจนรู้กันไปทั่ว ทำให้เสนาบดีซูหรืออ๋องฉินไม่สามารถปกป้องนางได้ สิ่งที่ราชสำนักให้ความสำคัญมากที่สุดคืออะไร? หน้าตาอย่างไรเจ้าคะ! หากไม่มีหน้ามีตา ไม่ว่าอ๋องฉินจะชอบซูจื่ออวี๋มากเพียงใด นางก็คงแต่งเข้าจวนอ๋องฉินไม่ได้ ดีขึ้นมาหน่อยก็คงสละแม่แล้วเก็บลูกไว้ หากแย่ที่สุดก็คงจะเป็นหนึ่งร่างสองชีวิตเจ้าค่ะ!”

ขณะที่แม่นมหลิวพูดว่าหนึ่งร่างสองชีวิต ดวงตาของนางเป็นประกายสีเขียวที่ทำให้ซื่อจี้กลัว นางแค่อยากจะหลุดพ้นจากฮูหยิน ไม่เคยคิดจะฆ่าใครเลย

ซื่อจี้ที่คุกเข่าลงพื้นได้แต่ก้มหน้า นางไม่อยากได้ยินแผนการของสองนายบ่าวคู่นี้เลย

เมื่อฮูหยินซูได้ยินสิ่งที่แม่นมหลิวบอก รู้สึกว่ามีเหตุผลขึ้นมา จึงบอกว่า

“นี่เป็นโอกาสที่จะทำให้นางถึงตาย อย่าให้มีพิรุธได้ เอาอย่างนี้ เจ้าไปตรวจสอบเรื่องอาหารการกินของนางในช่วงนี้ พร้อมทั้งให้คนจับตาดูว่านางแอบออกไปข้างนอกหรือไม่? หากพ่อเด็กไม่ใช่อ๋องฉิน พวกเราจะได้ไม่ต้องทำให้เรื่องยุ่งยาก หากเป็นลูกของอ๋องฉินจริง พวกเราค่อยคิดหาทางอื่น”

แม่นมหลิวรีบตอบรับ

“เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้”