ตอนที่ 120 ความรักล้ำลึก?

จวินมู่เหนียนนึกถึงคำๆนี้ เขาได้แต่ตกใจโดยไม่มีสาเหตุ ความตื้นตันเมื่อสักครู่ เหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

จวินมู่เหนียนทำท่าครุ่นคิด จากนั้นพูดกับซูจื่ออวี๋

“มานี่ ใกล้เข้ามาอีก”

“หา?” ซูจื่ออวี๋สงสัย จวินมู่เหนียนต้องการทำอะไร?

เห็นได้ชัดว่าจวินมู่เหนียนเริ่มรำคาญ พูดเสียงเย็น

“ถ้าไม่อยากเสียแขนซ้ายก็มานี่!”

ซูจื่ออวี๋กระพริบตาปริบๆ จวินมู่เหนียนกลัวว่านางจะถูกอ๋องสี่ทำร้ายหรือ?

แต่นางไม่ได้รู้สึกผิดปกติใดเลย เพียงแต่ตอนที่เขาจับแขนนางรู้สึกปวดเล็กน้อยเท่านั้น อย่างอื่นไม่เห็นจะมีปัญหาใด

ซูจื่ออวี๋กำลังจะปฏิเสธ โม่ซุนหัวเราะบอกว่า

“แม่นางซู การบาดเจ็บจากการแยกเอ็นแยกกระดูก มักจะไม่มีอาการทันที กลับกันเมื่อมันถูกละเลยนานเข้า ถึงได้กำเริบจนรักษาไม่ได้ ตอนนี้ท่านไม่รู้สึกเจ็บปวด แต่หากเมื่อใดที่ใช้แขนซ้ายยกของหนัก แขนซ้ายทั้งข้างจะหลุดออกจากไหล่ทันที หากรุนแรงจะบาดเจ็บไปจนถึงเส้นเอ็นได้”

ซูจื่ออวี๋อ้าปากค้าง แยก...แยกเอ็นแยกกระดูกหรือ?

เมื่อเห็นท่าทางตกตะลึงของซูจื่ออวี๋ จวินมู่เหนียนจึงใช้แส้เหวี่ยงไปรัดเอวของนางไว้ แล้วใช้แรงดึงจนนางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเขา นั่งอยู่บนขาของเขา

นี่เป็นครั้งที่สามที่เขากอดนาง

เซวียนชางรีบเบือนหน้าหันไปมองทางอื่นอย่างรู้ทัน

ซุนโม่ชะงักไป ต่อมาเขายิ้มแล้วหันหลัง

ซูจื่ออวี๋ตัวแข็งทื่อ นางคิดอะไรไม่ออก ได้แต่มองจวินมู่เหนียนอย่างประหลาดใจ

อืม จวินมู่เหนียนเคยบอกว่า เขาชอบท่าทางทำตัวไม่ถูกของซูจื่ออวี๋เช่นนี้

จวินมู่เหนียนยื่นมือไปจับไหล่ซ้ายของซูจื่ออวี๋เอาไว้ ซูจื่ออวี๋รู้สึกเพียงความอุ่นซ่านไหลเข้าสู่ร่างกายผ่านไหล่ของเธอ ในขณะที่นางกำลังรู้สึกสบายนั้น จวินมู่เหนียนกลับบีบหัวไหล่โดยที่นางไม่ทันตั้งตัว

เสียงดังแกรก ปวดจนซูจื่ออวี๋อยากจะกรีดร้อง แต่จวินมู่เหนียนรู้ล่วงหน้า จึงปิดปากนางเอาไว้อย่างทันท่วงที

ยังดีที่อาการเจ็บปวดรวดร้าวผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นซูจื่ออวี๋คงได้สงสัยว่านางจะปวดจนตายไปเลยหรือไม่

เมื่อจวินมู่เหนียนเห็นซูจื่ออวี๋สงบลง จึงได้คลายมือออก เขาใช้มือจับไหล่ซูจื่ออวี๋อีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าไม่เป็นไรแล้วจึงเอ่ยปากถามว่า

“เจ้าจะนั่งอีกนานเท่าใด?”