ตอนที่ 158 เป็นทักษะแพทย์อีกแล้ว

เอาเถอะ ในเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ งั้นก็คงได้แต่เผชิญหน้ากับมันเท่านั้น

ซูจื่ออวี๋ยิ้มๆ ไม่ได้ตอบอานเป่ยเยว่ แต่เอ่ยต่อหน้าฮ่องเต้และฮองเฮา “ทูลฝ่าบาท ฮองเฮา ทักษะที่หม่อมฉันต้องการแสดง คือ...วิชาแพทย์เพคะ”

วิชาแพทย์อีกแล้ว?!

เสนาบดีซูเริ่มใจเต้นรัวแล้ว รีบตำหนิเสียงดัง “อวี๋เอ๋อร์ อย่าเสียมารยาท อาการป่วยของอ๋องฉินจะรักษาได้หรือ? เปลี่ยนอันใหม่”

ซูจื่ออวี๋ทำหน้าขมขื่น “ท่านพ่อ อย่างอื่นข้าทำไม่เป็น ท่านกลับถามท่านแม่ดูสิว่านางเคยสอนอะไรข้าบ้าง?”

ในใจของเสนาบดีเริ่มหนักอึ้ง ใช่ เรื่องนี้เขาเองก็รู้ ฮูหยินซูผู้นั้นตั้งใจสอนเพียงซูจื่อหยวนและซูจื่อเยียน แทบไม่ได้สนใจซูจื่ออวี๋และซูจื่อเยว่เลย ทั้งยังชอบพูดว่าสตรีที่ไม่มีพรสวรรค์คือคุณธรรม

เสนาบดีซูเริ่มเสียใจแล้วในตอนนี้ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว ซูจื่ออวี๋ได้พูดออกไปแล้ว

อานเป่ยเยว่ก็เอ่ยประชดประชัน “ตระกูลซูก็ช่างสั่งสอนดีจริงๆ จะให้ลูกสาวมาลูบขาบุรุษอีกแล้ว”

“เยว่เอ๋อร์ อย่าพูดอะไรไร้สาระ” อานเป่ยซานเอ่ยตำหนิอานเป่ยเยว่ คำพูดที่ไม่น่าฟังเหล่านี้ หากไม่ระวังก็อาจทำลายชื่อเสียงของซูจื่ออวี๋ได้

ซูจื่ออวี๋ไม่อยากสนใจหมาบ้าอย่างอานเป่ยเยว่ ได้แต่มองฮองเฮาด้วยความลำบากใจ แล้วพูดว่า “ฮองเฮาวางใจเถอะเพคะ โรคที่หม่อมฉันต้องการจะรักษานั้น ไม่ใช่อ๋องฉิน ขาของอ๋องฉินบาดเจ็บไปแล้ว และจะฟื้นฟูขึ้นมาเรื่อยๆ ไม่สามารถทำให้หายได้ภายในชั่วข้ามคืน”

ฮองเฮาจึงพูดอย่างสงสัย “งั้นวิชาแพทย์ที่เจ้าอยากแสดงคืออะไร?”

ซูจื่ออวี๋หรี่ตาพูดว่า “ทูลฮองเฮา หม่อมฉันไม่สามารถรักษาขาของอ๋องฉินได้ แต่หม่อมฉันสามารถแก้พิษให้ท่านอ๋องรองได้เพคะ เมื่อครู่นี้ท่านอ๋องแปดก็พูดแล้ว ใครสามารถแก้พิษให้ท่านอ๋องรองได้ เขาจะยอมรับว่าคนนั้นเป็นที่หนึ่งของวันนี้ใช่หรือไม่เพคะ?”

ซูจื่ออวี๋หันไปมองจวินมู่หลาน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่ประสงค์ดี