ตอนที่ 220 คุณหนูสี่ผู้เร้นกาย

หลังจากที่ซูจื่ออวี๋กล่าวจบนางก็ได้หยิบขวดกาวใสขวดนั้นและหันหลังออกไป ท่าทางไม่สนใจว่าตัวเองเป็นคนนอก ป๋ายหลี่เชียนซางเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่อ้าปากค้าง หลังจากกลับมามีสติ ซูจื่ออวี๋ก็พาซิวขุยจากไปแล้ว

เมื่อมองไปที่ประตูที่เปิดอยู่ ป๋ายหลี่เชียนซางก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ไม่ทราบความหมาย

ถ้าหากซูจื่ออวี๋อยู่ในขณะนี้ เมื่อเห็นรอยยิ้มที่คลุมเครือนี้ นางก็จะรู้ว่าสิ่งที่ตนเตรียมป้องกันไว้นั้นถูกต้อง

“คุณหนู พวกเราจะไปที่ใดกันเจ้าคะ?” ซิวขุยไม่ได้ออกมาภายนอกเป็นเวลานาน นางอดไม่ได้ที่จะกลัวว่าจะถูกดุหรือไม่ในตอนที่กลับไป

ซูจื่ออวี๋ไม่สนใจเลย จวนเสนาบดีซูกำลังเตรียมงานรื่นเริง ฮูหยินซูกำลังวุ่นวายจะเอาเวลาที่ไหนมาใส่ใจนาง

ซูจื่ออวี๋กล่าวว่า “ไปโรงรับจำนำ”

ซูจื่ออวี๋รู้สึกว่าตัวเองน่าเวทนา คุณหนูผู้สง่างามแห่งจวนเสนาบดีต้องการที่จะซื้อจี้หยก แต่นางต้องนำกำไลหยกมาจำนำก่อน มีใครที่ยากจนกว่านางอีกไหม

สองนายบ่าวแวะซื้อถังหูลู่ เกาลัดคั่วและหยวนยางถัง พวกนางเดินไปกินไปเพื่อไปยังโรงรับจำนำ อย่างไรเสียซิวขุยยังเป็นเด็กน้อย เมื่อนางได้รับของกินก็มีความสุขจนไม่สนใจสิ่งใดและลืมแม้แต่เรื่องที่ว่ากลับเรือนในเวลาเย็นได้หรือไม่

ทั้งสองทั้งเดินทั้งกินเพียงครู่เดียวก็มาถึงโรงรับจำนำที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง โรงรับจำนำกว่างหยวน

แต่ทั้งสองคนยังไม่ทันที่จะได้เหยียบเข้าไปในโรงรับจำนำก็เห็นคนผู้หนึ่งรีบเดินออกมาจากด้านใน

ซิวขุยกระพริบตาปริบๆ “เอ๊ะ? นั่นมันคุณหนูสี่ไม่ใช่หรือ?”

ซูจื่ออวี๋เงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่าหญิงสาวที่ออกมาจากโรงรับจำนำแต่งตัวมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า ตอนนี้เป็นช่วงปลายเดือนสี่และนางยังคงสวมเสื้อคลุมที่มีหมวกปิดหน้า เห็นได้ชัดเจนว่านางไม่ต้องการให้ผู้ใดเห็นหน้าตาของนาง

แต่ซิวขุยมองออกได้อย่างไร?

ซูจื่ออวี๋ถามซิวขุยและซิวขุยตอบว่า “เสื้อคลุมที่คุณหนูสี่สวมใส่เป็นของที่คุณหนูรองไม่ต้องการ คุณหนูสี่สวมใส่แล้วมันยาวเกินไปเล็กน้อยนางจึงได้ให้ช่างปักในเรือนช่วยปรับแก้ บ่าวว่างพอดีเลยเข้าไปช่วย นั่น ลายปักไม้ไผ่ที่ชายเสื้อพวกนั้นบ่าวเป็นคนทำทั้งหมด”