ตอนที่ 257 เจ็ดเครื่องหอมและสิบสองแก่นแท้แห่งโอสถ

หอแปดสมบัติ

ตอนที่ทั้งสามคนมาถึงหอแปดสมบัติ ท่านอ๋องแปดจวินมู่เย่วก็อยู่ที่นี่พอดี จวินมู่เย่วเห็นจวินมู่เหนียนมา จึงรีบต้อนรับพวกเขาไปที่ห้องส่วนตัว

จวินมู่เย่วเอ่ยปาก

“พี่เจ็ด ไหนท่านว่าวันนี้จะไม่มาอย่างไรเล่า? จู่ๆทำไมถึงมาได้ล่ะ? เหอะ ยังพาซ้อเจ็ดมาด้วย”

ซูจื่ออวี๋ยิ้มอย่างอึดอัด เมื่อได้ยินคำว่า ซ้อเจ็ด หรืออาซ้อน้อย นางหน้าร้อนวูบวาบอย่างอดไม่ได้

จวินมู่เหนียนตอบว่า

“อวี๋เอ๋อร์ยังไม่ได้กินข้าว”

จวินมู่เย่วฉีกยิ้มบอกว่า

“เข้าใจแล้ว ! ซ้อเจ็ดดื่มชาก่อน ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ !”

ซูจื่ออวี๋เห็นท่าทางยิ้มแย้มของจวินมู่เย่ว ทำให้นางรู้สึกอยากจะหัวเราะ นางบอกว่า

“ท่านอ๋องแปดดูเหมือนจะชอบ...ไปๆมาๆ?”

จวินมู่เหนียนพยักหน้า

“เขาชอบความคึกครื้นในเมือง”

“แล้วท่านอ๋องล่ะ? ท่านชอบอะไร?” ซูจื่ออวี๋ถามไปตามสัญชาตญาณ

จวินมู่เหนียนหันมองซูจื่ออวี๋ ผ่านไปสักครู่เหมือนนึกบางอย่างได้ บอกว่า

“ข้าชอบสระน้ำ”

สระน้ำหรือ?

นี่คือคำตอบหรือ?

มุมปากซูจื่ออวี๋กระตุก รู้สึกว่าอ๋องฉินท่านนี้ประหลาดเหลือเกิน

หันหรูเฟิงก็ไม่รู้ว่าสองสามีภรรยากำลังเล่นทายคำอะไรอยู่ เขาอยากรู้เหลือเกินว่าสิ่งใดคือเจ็ดเครื่องหอม

“อาซ้อน้อย ท่านอย่าลีลาอยู่เลย รีบบอกมาเถอะว่าสิ่งใดคือเจ็ดเครื่องหอม?”

ซูจื่ออวี๋เอ่ยปาก

“ตำรับยาอายุวัฒนะฮวาอวี่”

“ยาอายุวัฒนะฮวาอวี่หรือ? มันคือสิ่งใด?” หันหรูเฟิงสงสัย

ซูจื่ออวี๋เบะปากบอกว่า

“ยาฮวาอวี่ขึ้นสวรรค์อย่างไรเล่า ตามตำนานเล่าว่า มีโอสถเม็ดหนึ่งสามารถรักษาได้ร้อยโรค แก้ได้ร้อยพิษ ถอนได้ร้อยคุณไสย ไม่ว่าอย่างไรก็ตามหากกินเข้าไปแล้วไม่มีผลร้าย”

หันหรูเฟิงมองซูจื่ออวี๋แล้วขมวดคิ้ว

“ข้าดูจากสีหน้าของอาซ้อน้อย เหมือนไม่เชื่อว่าโอสถนี่มีอยู่จริง”