ตอนที่ 262 เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม

ซูจื่ออวี๋พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกนางหาเรื่องใส่ตัวเอง ท่านกลับโยนความผิดมาไว้ที่ข้า เช่นนั้นก็ดี ในเมื่อท่านบอกว่าข้ามันจิตใจหยาบช้า ข้าจะทำให้ท่านได้เห็น ไม่ว่าท่านต้องการสิ่งใด ท่านจะไม่ได้รับมัน สิ่งที่ท่านหวงแหน ต้องถูกทำลาย เกียรติยศของท่านต้องมลายหายไป ข้าซูจื่ออวี๋…อ๋อ ไม่สิ คงต้องบอกว่า ชายาอ๋อง พูดจริงทำจริง!”

ซูจื่ออวี๋พูดเสร็จนางก็เดินจากไป นางคร้านที่จะเสียเวลาเสวนาโต้เถียงกับฮูหยินซูต่อ

หลังจากที่ออกมาจากจวนเสนาบดีแล้ว ซูจื่ออวี๋กับจวินมู่เหนียนก็ได้ขึ้นรถม้า จวินมู่เหนียนพบว่า สีหน้าของซูจื่ออวี๋ไม่ค่อยสู้ดีนัก

จวินมู่เหนียนขมวดคิ้วถามขึ้นมาว่า “ฮูหยินซูรังแกเจ้าหรือ?”

ซูจื่ออวี๋ส่ายหน้า “ตอนนี้นางรังแกข้าไม่ได้ เพียงแต่ว่า…ข้ารู้สึกไม่มีความสุขจากการแก้แค้นแล้ว ถึงแม้จะใช้นิ้วขยี้บี้นางจะตายได้แล้วมันอย่างไร มารดาของข้าก็กลับมาจากความตายไม่ได้”

จวินมู่เหนียนกล่าวว่า “ข้าสามารถช่วยเจ้ากำจัดนางได้”

ซูจื่ออวี๋มองจวินมู่เหนียนด้วยความซาบซึ้งใจและพูดต่อว่า “ขอบเขตในการเป็นมนุษย์ของข้า คือการไม่ทำร้ายผู้คน และขอบเขตในการทำเรื่องต่างๆของข้าคือการมีมโนธรรม ข้าไม่สามารถที่จะลงมือทำร้ายผู้คนได้ ”

จวินมู่เหนียนกล่าวต่อ “ดังนั้นเจ้าจึงตั้งใจที่จะหลอกล่อนางและใช้ตัวเองเป็นเหยื่อ เพื่อที่จะให้นางลงมือทำร้ายเจ้า? สุดท้ายแล้วก็จะลงโทษนางงั้นหรือ?”

ซูจื่ออวี๋มองจวินมู่เหนียนด้วยความประหลาดใจ “ท่านอ๋องช่างปราชญ์เปรื่อง”

จวินมู่เหนียนร้องรับออกมาอย่างไม่ปฏิเสธ “สุภาพบุรุษไม่นำตนเข้าไปใกล้อันตราย”

ซูจื่ออวี๋หัวเราะออกมา “ข้าไม่ใช่สุภาพบุรุษ ข้าเป็นสตรี”

จวินมู่เหนียนมองซูจื่ออวี๋และยื่นเข้าไปหานาง “มานี่”

ซูจื่ออวี๋หลบไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัวและถามด้วยความระแวง “ทำอะไร?”

จวินมู่เหนียนใช้พลังฝ่ามือดึงเอาซูจื่ออวี๋เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง ซูจื่ออวี๋ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ แต่กลับนั่งลงไปบนตักของจวินมู่เหนียนโดยไม่มีความประหลาดใจ