ตอนที่ 289 บาดเจ็บ

ตอนที่นางมาที่จวนอ๋องฉินเพื่อบังคับแต่งงานในวันนั้น โม่ซุนก็เห็นทุกอย่าง

โม่ซุนตกตะลึงงัน ก่อนจะยิ้มด้วยความขมขื่น “วันนี้แม่นางซูอารมณ์ไม่ดีหรือ?”

ซูจื่ออวี๋ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ นางส่งเสียงจิ๊อย่างกระอักกระอ่วน นางแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยหรือ

ซูจื่ออวี๋ถอนหายใจ ไม่อยากคุยเรื่องนี้ได้แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา “หมอเทวดาโม่ช่วยข้ารักษาคนได้หรือไม่ ข้า...”

ซูจื่ออวี๋ยังพูดไม่ทันจบ โม่ซุนก็ยิ้มปฏิเสธอย่างอ้อมค้อมว่า “ไม่ได้”

ซูจื่ออวี๋ถามด้วยความสงสัย “ทำไม?”

โม่ซุนพูดต่อ “ข้าจะรักษากับคนที่มีวาสนาเท่านั้น”

ซูจื่ออวี๋เบ้ปากแล้วกล่าวว่า “ท่านยังไม่ได้เห็นตัวจริงเขา จะรู้ได้อย่างไรว่าไม่มีวาสนา ไม่แน่อาจจะเป็นคนที่มีวาสนาของท่านก็ได้”

โม่ซุนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “แม้จะมีวาสนา แต่วันนี้ก็ไม่ได้”

ซูจื่ออวี๋สงสัยแล้ว “ทำไม?”

โม่ซุนพูดต่อ “เพราะข้ารักษาได้แค่คนเดียวต่อวัน”

ซูจื่ออวี๋ถามต่อว่า “แล้ววันนี้ท่านรักษาผู้ใดไป?”

โม่ซุนมองไปที่ซูจื่ออวี๋ สีหน้าก็เผยความสงสัยออกมา สีหน้านั้นเหมือนกำลังพูดว่า “เจ้าไม่รู้หรือ?”

เมื่อเห็นซูจื่ออวี๋มีสีหน้างุนงง โม่ซุนก็พูดในใจว่า “ดูเหมือนว่านางยังไม่รู้ว่าอ๋องฉินบาดเจ็บ”

โม่ซุนเม้มปากไม่พูดอะไร แค่พูดว่า “พระชายามีทักษะทางการแพทย์ไม่ธรรมดา ถ้าเข้ารักษาไม่ได้ ข้าก็ทำอะไรไม่ได้”

ซูจื่ออวี๋ถอนหายใจ “เด็กคนนั้น น่าสงสารจริงๆ” ซูจื่ออวี๋บอกผลตรวจกับโม่ซุน แล้วพูดว่า “ท่านหมอเทวดาโม่มีวิธีหรือไม่?”

โม่ซุนส่ายหัว “ในเมื่อไม่รอด ก็ให้นางตายไปอย่างสงบเถอะ ทำไมต้องยื้อให้ลำบาก เพิ่มความเจ็บปวดด้วยเล่า?”