ตอนที่ 302 โรคกำเริบหรือพิษกำเริบ

น้ำเสียงของจวินมู่เหนียนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและอดกลั้นพร้อมกัน เขาเป็นอะไรไป?

ซูจื่ออวี๋รีบยกชายกระโปรงแล้ววิ่งไปที่เรือนของจวินมู่เหนียน โม่ซุนก็ย้อนกลับไปเช่นกัน

เมื่อทั้งสองมาถึงเรือนของจวินมู่เหนียน เสียงของเขาไม่ได้ดังมากแล้ว แต่กลับชัดเจนยิ่งขึ้น

จากประสบการณ์หลายปีมานี้ ซูจื่ออวี๋และโม่ซุนฟังออก ว่าจวินมู่เหนียนกำลังอดกลั้นกับความเจ็บปวดอยู่

ซูจื่ออวี๋เปิดประตูห้องแล้วบุกเข้าไปทันที

“ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง!” ซูจื่ออวี๋เข้ามาด้านใน เห็นจวินมู่เหนียนนอนตะแคงอยู่บนเตียง ร่างกายขดตัวเป็นก้อน เขากอดเข่าตัวเองแน่น สีหน้าเจ็บปวดจนขาวซีด เหงื่อซึมออกมาทั่วร่างผ่านเสื้อผ้าผืนบางของเขา

เขาเป็นอะไรไป?

“ท่านอ๋อง!” ซูจื่ออวี๋รีบเขาไปหา พร้อมทั้งดึงข้อมือของจวินมู่เหนียน

จวินมู่เหนียนลืมตาขึ้นเชื่องช้า ขอบตาแดงก่ำ น้ำตานองหน้า ในแววตามีความอ่อนแอที่ซูจื่ออวี๋ไม่เคยเห็นมาก่อน อีกทั้งมีความเจ็บปวดที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

จวินมู่เหนียนสะบัดมือซูจื่ออวี๋ออก พร้อมพูดอย่างโมโห

“ไสหัวออกไป!”

ทว่าตัวเขาในขณะนี้อ่อนแอมาก ต่อให้ใช้แรงทั้งหมดที่มีอยู่ ก็ไม่อาจทำให้ซูจื่ออวี๋ไปให้พ้นจากเตียงได้

ซูจื่ออวี๋ไม่รู้ว่าจวินมู่เหนียนเป็นอะไรไป แต่สถานการณ์อย่างนี้จะให้นางจากไปได้อย่างไร?

ในขณะที่ซูจื่ออวี๋ยังไม่เข้าใจว่าทำไมจวินมู่เหนียนถึงเจ็บปวดและเกรี้ยวกราดขนาดนี้ เทียนชิงกับเซวียนชางที่ได้ยินเสียงก็รีบมาทันที เทียนชิงเห็นดังนั้นรีบบอกว่า

“แย่แล้ว โรคของท่านอ๋องกำเริบ เซวียนชางไปเอาน้ำแข็งมา”

เซวียนชางไม่ได้พูดสิ่งใด หันหลังแล้วจากไปทันที

ซูจื่ออวี๋ถามอย่างสงสัย

“โรคกำเริบ? ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?”

จวินมู่เหนียนอยากจะห้ามเทียนชิง แต่เขาถูกความเจ็บปวดทรมานจนพูดไม่ออก