ตอนที่ 372 ท่านอ๋องช่างกระปรี้กระเปร่า

ผู้คนที่อยู่นอกประตูไม่สามารถใช้คำว่าตกใจมาอธิบายได้อีกแล้ว แต่ละคนราวกับถูกฟ้าผ่า

จวินมู่เยว่หันไปมองโม่ซุนผู้ที่ถือหนังสือแต่ไม่ได้พลิกหน้าต่อไปเลย และถามด้วยวิธีแปลกๆ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร...นั่งลง...บิดเอง?”

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังปึก หนังสือในมือของโม่ซุนก็ตกลงไปที่พื้น

โม่ซุนโน้มตัวลงหยิบหนังสือแพทย์ขึ้นมาอย่างกระอักกระอ่วน เขาก้มลงหยิบทักษะการแพทย์ขึ้นมาแล้วพูดว่า “แค่กๆ ท่านอ๋องช่างกระปรี้กระเปร่าจริงๆ ข้า... ข้าไปรอข้างนอกดีกว่า”

เมื่อเห็นโม่ซุนวิ่งหนี จวินมู่เยว่ก็หันไปมองเซวียนชางอีกครั้ง

เซวียนชางตกใจจนรีบร้อนพูดว่า “ผู้ข้าน้อยไม่ได้ยินอะไรเลย”

มุมปากจวินมู่เยว่กระตุก นี่ไม่ใช่การอุดหูขโมยกระดิ่งหรือ?!

ขณะที่จวินมู่เยว่กำลังจินตนาการแปลกๆ ในใจ เสียงของหนานหยวนหรัวก็ดังมาจากชั้นล่าง

หนานหยวนหเอ่ยเสียงเคร่งขรึม “สมกับเป็นพวกสายเลือดชั้นต่ำที่ออกมาจากอนุจริงๆ เรื่องแบบนี้ก็ยังทำออกมาได้ ไม่สำรวมเลยสักนิด!”

เสียงของหนานหยวนหรัวดังมาก ราวกับว่านางตั้งใจอยากให้ทุกคนได้ยิน

จวินมู่เยว่ที่อยู่ชั้นบนก็ไม่พอใจทันที ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “องค์หญิง หยวนหรัวได้โปรดพูดให้กระจ่าง เรื่องแบบนี้ เป็นเรื่องแบบใดกันแน่?”

หนานหยวนหรัวไม่รู้ว่าคำถามนี้เป็นกับดัก และพูดทันที “แล้วจะยังทำอะไรได้อีก เจ้าคิดว่าพวกเราหูหนวกกันหรืออย่างไร? ทำเรื่องเช่นนั้นในสถานที่เช่นนี้ ทำให้คนเขาเหยียดหยามกันแท้ๆ”