ตอนที่ 395 ต้องเอากระดิ่งผูกให้อวี๋เอ๋อร์

จวินมู่เหนียนพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “มันถือเป็นสมบัติมีค่า แต่กลับมีประโยชน์น้อย ตามตำนานเล่าว่ากระดิ่งพันเสียง หลังจากชุบเลือดของตี้ทิงแล้ว ยามถูกเขย่าเฉยๆจะไม่ดัง แต่ต้องหยดด้วยเลือดมนุษย์เพื่อทำให้เกิดเสียง ไม่ว่ากระดิ่งพันเสียงสองอันจะอยู่ไกลแค่ไหน พวกมันก็จะดังพร้อมๆกัน”

เมื่อพูดแบบนี้ ดวงตาของจวินมู่เหนียนก็วาววับขึ้นมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังซูจื่ออวี๋

หัวใจของซูจื่ออวี๋เต้นไม่เป็นจังหวะ นางพูดโดยไม่รู้ตัวว่า “ท่าน…คงไม่อยากผูกกระดิ่งนี้กับข้าหรอกใช่ไหม?” ชายผู้นี้คิดว่านางเป็นลูกสุนัขหรือ?

จวินมู่เหนียนหัวเราะ ความหมายในเสียงหัวเราะนั้นเป็นสิ่งที่ซูจื่ออวี๋เข้าใจ มันแปลว่าถูกต้อง!

จวินมู่เหนียนกล่าวว่า “เจ้าสามารถผูกกระดิ่งนี้ให้ข้าด้วย" กระดิ่งนี้เป็นคู่ พวกเขานำมาผูกไว้คนละอัน เช่นนี้แล้วในกรณีที่เกิดอันตราย พวกเขายังสามารถส่งเสียงไปได้หลายพันหลี่

จวินมู่เหนียนตระหนักขึ้นมาในทันใดว่ากระดิ่งพันเสียงมีประโยชน์ ดังนั้นเขาจึงก้มลงหยิบใบไผ่ที่มีเลขสิบสองขึ้นมาทันที

ซูจื่ออวี๋ที่เห็นเช่นนี้ก็รู้สึกประหลาดใจและพูดว่า “ตี้ทิง? นั่นคือสัตว์ร้ายในตำนาน มันจะมีอยู่จริงได้อย่างไร? ท่านเลือกของไม่ดูตาม้าตาเรือ”

จวินมู่เหนียนยิ้มก่อนจะเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร ข้าจะไปกับเจ้าแน่นอน”

“พี่ชายท่านนี้มีสายตาดีนัก” ทันใดนั้นเสียงชายที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นป๋ายหลี่เชียนซางนั่นเอง

ซูจื่ออวี๋และจวินมู่เหนียนหันไปพร้อมกันและเห็นป๋ายหลี่เชียนซางในชุดสีม่วง เขามีหน้ากากบนศีรษะและเดินเข้ามาอย่างสง่างาม

เขากำหมัดทำความเคารพ และจวินมู่เหนียนก็คำนับกลับช้าๆ ขณะที่มุมปากของซูจื่ออวี๋นั้นกระตุก นางไม่รู้ว่าป๋ายหลี่เชียนซางมาที่นี่เพื่ออะไร

ป๋ายหลี่เชียนซางชี้ไปที่ข้อมือของหญิงสาวหมายเลขสิบสองและพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณชายท่านนี้มีดวงตาที่ไม่เหมือนใคร นี่เป็นกระดิ่งพันเสียงจริงๆ และมันมีค่ามาก แต่ชั้นสองมีไว้สำหรับตามล่าหาสมบัติ ไม่ใช่เพื่อชิงสมบัติ หรือไม่ใช่เพราะท่านถือไม้ไผ่อยู่ในมือแล้วจะสามารถได้กระดิ่งพันเสียงนี้ไป”

ในการแข่งขันระหว่างผู้ชาย ไม่จำเป็นต้องทำสงคราม คำพูดเพียงไม่กี่คำก็สามารถแยกมิตรออกจากศัตรูได้

จวินมู่เหนียนรู้สึกว่า ป๋ายหลี่เชียนซางไม่ได้มีเจตนาที่ดีนัก เขาจึงแค่นเสียงเยาะเย้ย “ท่านไม่ต้องกังวลใจไป”