ตอนที่ 402 กลิ่นดอกท้อที่แตกต่าง

เวินเซียงอวี้หยวน

หันหรูเฟิงกับฮวาเชียนเจียวนั่งอยู่ด้วยกัน พร้อมจ้องซูจื่ออวี๋ด้วยความสงสัยและแม่นางชูโรงที่นางพามาด้วย

ฮวาเชียนเจียวใช้ไหล่กระแทกหันหรูเฟิง บอกว่า

“คุณชาย ท่านไม่รู้สึกสงสัยเลยหรือ”

หันหรูเฟิงพยักหน้า น่าสงสัยจริง

หันหรูเฟิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“คุณชายซู เหตุใดจึงพาแม่นางชูโรงกลับมาที่เวินเซียงอวี้หยวนของข้า?”

คุณชายซูหรือ? สรรพนามนี้น่าสนใจไม่น้อย ซูจื่ออวี๋กำลังจะเอ่ยปากอธิบายว่าจวินมู่เหนียนให้นางพามา พลันได้ยินฮวาเชียนเจียวขมวดคิ้วบอกว่า

“โอ๊ย คุณชาย ที่ข้าน้อยพูดไม่ใช่เรื่องนี้ ความหมายของข้าน้อยคือ เหตุใดเมื่อแม่นางชูโรงผู้นี้ ยืนอยู่หน้าซู...คุณชายซู ถึงได้ดูหม่นหมองเช่นนี้!”

มุมปากซูจื่ออวี๋กระตุก ฮวาเชียนเจียวกลัวนางจะคิดบัญชีเก่าหรือ ถึงได้เปิดปากก็รีบเอ่ยชมทันที

ซูจื่ออวี๋เอ่ยปาก

“หาห้องเงียบๆให้ข้าสักห้อง มีเรื่องต้องสอบถามนาง” ซูจื่ออวี๋โบ้ยปากไปทางหญิงคณิกา

หันหรูเฟิงรับรู้ทันที จึงรีบพาซูจื่ออวี๋ขึ้นไปบนห้องส่วนตัวของเวินเซียงอวี้หยวนทันที

หลังจากเข้ามาในห้อง หญิงคณิกาคนนั้นประหม่ากว่าเดิม อดไม่ได้จึงถามว่า

“คุณ...คุณชายซูจะขายเซิงเซิงให้เวินเซียงอวี้หยวนหรือ?”

ซูจื่ออวี๋หันมองหญิงคณิกา เอ่ยปากถามว่า

“เจ้าชื่อเซิงเซิงหรือ?”

เซิงเซิงพยักหน้า

“ชื่อในวงการของบ่าวคือเซิงเซิง”

ซูจื่ออวี๋เห็นหันหรูเฟิงกับฮวาเชียนเจียวที่ยืนอยู่ตรงประตู บอกว่า