ตอนที่ 496 หนึ่งภาพวาดหมื่นตำลึงทอง

จวินมู่เหนียนเห็นความสงสัยบนใบหน้าซูจื่ออวี่ จึงเอ่ยปาก

“หน้าตาของนาง ไม่เหมือนกับมารดาของเจ้าหยวนหลีใช่หรือไม่?”

ซูจื่ออวี๋เม้มปาก แล้วพยักหน้า

“คล้ายว่า...จะไม่ใช่คนเดียวกัน”

จวินมู่เหนียนเอ่ยปาก

“คดีของตระกูลหรวน เจ้าจะยังสืบต่อหรือไม่?”

ซูจื่ออวี๋ไม่ตอบ แต่กลับพินิจรูปวาดอย่างตั้งใจ บนภาพวาดไม่มีตัวอักษรใด เพียงแค่มีตราประทับเท่านั้น ตัวอักษรในตราประทับเขียนว่า ฆราวาสฝูอี ดูท่าคนผู้นี้น่าจะเป็นผู้วาดภาพนี้

ซูจื่ออวี๋ถามด้วยความสงสัย

“ท่านอ๋อง ภาพนี้ได้จากใดมา?”

จวินมู่เหนียนมองหันหรูเฟิง เพื่อให้เขาอธิบาย

หันหรูเฟิงเอ่ยปาก

“มีคนต้องการผงหอม แต่ไม่มีเงิน จึงได้นำภาพนี้มาแลกที่เวินเซียงอวี้หยวน”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ จวินมู่เยว่สำทับ

“ฆราวาสฝูอีผู้นี้คือนักเขียนพู่กันและนักวาดภาพในปัจจุบัน สันทัดการวาดสาวงาม ล้วนสามารถวาดทุกคนออกมาอย่างมีชีวิตชีวา ท่ามกลางประเทศต่างๆ ในครอบครัวผู้มั่งคั่งทั้งหลาย เมื่อบุตรสาวถึงเวลาเข้าพิธีปักปิ่น ล้วนเชิญฆราวาสฝูอีมาวาดภาพ เพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึก แต่ฆราวาสฝูอีผู้นี้ เดินทางไปทั่ว ไม่ได้อยู่เป็นหลักแหล่ง จะวาดภาพให้กับผู้ที่ถูกชะตาเท่านั้น ในชีวิตจึงมีผลงานอยู่ไม่มาก ดังนั้นภาพนี้จึงราคาแพงมาก”

ซูจื่ออวี๋ไม่เข้าใจ นางเอ่ยปากถาม

“แต่หากดูจากภาพวาด เห็นได้ชัดว่าฆราวาสฝูอีคือผู้ที่วาดภาพนี้ หรือพูดอีกอย่างหนึ่งแม้ทิวทัศน์ในภาพคือเจียงหนาน แล้วจะทราบได้อย่างไรว่าคนในภาพคือผู้ใด?”

หันหรูเฟิงรีบตอบ

“ผู้ที่เอาภาพมาแลกผงหอม ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลู่หมิงเด็กรับใช้ของอาจารย์เคอที่อยู่ในสำนักฝูอี่”

ซูจื่ออวี๋ประหลาดใจ “ลู่(แผ่นดิน)หมิงหรือ? เขามีภาพวาดของหรวนหานอินได้อย่างไร? หรือว่าลู่หมิงก็คือลู่(กวาง)หมิง?”

หันหรูเฟิงพยักหน้า