ตอนที่ 498 ปลาติดเบ็ดแล้ว

อะไรนะ?

ซูจื่ออวี๋ชะงักไป จากนั้นหน้าแดงอย่างไม่รู้ตัว นางขอสาบานว่าไม่ได้คิดแบบนั้นเลย แต่ทำไมพอเขาถามเช่นนี้ นางถึงได้ร้อนตัวขึ้นมานะ?

ซูจื่ออวี๋ดีดตัวลุกขึ้นยืน ขาของนางลนลานเหมือนหัวใจที่อยากก้าวออกไปข้างนอก

ด้านหลังมีเสียงกลั้นขำของจวินมู่เหนียนดังขึ้น

จวินมู่เหนียนบอกว่า

“ข้ารับปากเจ้า ว่าจะไม่รังแกเจ้าอีก แต่หากเจ้าอยากรังแกข้า ข้าก็ยินดีเสมอ”

ซูจื่ออวี๋เดินโซเซ จนเกือบสะดุดธรณีประตูล้มลง

แม้การกระทำของจวินมู่เหนียนจะไม่รังแกนาง แต่คำพูดหยอกเย้านาง ก็ทำให้นางต้านทานไม่ได้เช่นกัน

ไม่ได้การล่ะ ต้องห่างจากบุรุษผู้นี้ให้ไกลหน่อย

หลังจากซูจื่ออวี๋ออกจากห้องหนังสือ จวินมู่เหนียนยื่นมือไปแตะภาพวาดตรงหน้าแผ่วเบา

ผ่านไปสักครู่ ไม่รู้ว่าพบเห็นพิรุธใด เขาขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย

……

หลังจากซูจื่ออวี๋ออกมาจากห้องหนังสือของจวินมู่เหนียน เดิมคิดจะกลับไปปรุงเครื่องหอมที่มีมูลค่าห้าพันตำลึงต่อ แต่นางยังไม่ทันจะเดินกลับไปถึงเรือนไป๋ลู่ ก็เห็นหันหรูเฟิงย้อนกลับมาอีกครั้ง

ซูจื่ออวี๋ครุ่นคิดจากนั้นเอ่ยปากถาม

“เถ้าแก่หัน มีอะไรหรือ?”

หันหรูเฟิงเอ่ยปากอย่างร้อนรน

“อาซ้อน้อย ติดเบ็ดแล้ว ปลาติดเบ็ดแล้ว”

ซูจื่ออวี๋กระพริบตาอย่างสงสัย ผ่านไปสักครู่ จึงเอ่ยอย่างประหลาดใจ

“เจ้าหมายถึง ลั่วไป๋มาซื้อผงหอมแล้วหรือ?”

หันหรูเฟิงพยักหน้า

“ไม่ใช่ลั่วไป๋ แต่เป็นรองผู้บัญชาการทหารหลงอู่ หันเจิ้น”

ซูจื่ออวี๋แปลกใจ

“หันเจิ้นหรือ? เขายังไม่ได้แต่งงานไม่ใช่หรือ?”

หันหรูเฟิงเอ่ยปาก

“ถูกต้อง หันเจิ้นยังไม่แต่งงาน ดังนั้นเขาย่อมไม่ได้มาขอซื้อผงหอมเพื่อตัวเอง อีกอย่างเขาไม่ได้มาคนเดียว เขาพาองครักษ์จากหน่วยหลงอู่มาด้วยสามคน และซื้อยาทั้งสามประเภทอันได้แก่หนึ่งปี สามเดือนและหนึ่งเดือน ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่เวินเซียงอวี้หยวน นี่คงเป็นเพราะจวินมู่หลานได้ข่าวเรื่องนี้ แต่เพราะฐานะจึงทำให้มาด้วยตัวเองไม่ได้ จึงได้สั่งให้หันเจิ้นมาลองซื้อดู”