ตอนที่ 504 มีบุพเพสันนิวาสมานานแล้ว

เทียนชิงกล่าวว่า “ท่านอ๋องได้รู้ชื่อเสียงเรียงนามและฐานะของป๋ายหลี่เชียนซางจากพระชายา ก็สั่งให้คนไปตรวจสอบ ตรวจสอบแล้วก็พบว่า มีครอบครัวหนึ่งในเจียงหนานแซ่ป๋ายหลี่ค้าขายอัญมณี”

ซูจื่ออวี๋ก็ถามว่า “งั้นก็หมายความว่าฐานะของป๋ายหลี่เชียนซางเป็นความจริง?”

เทียนชิงส่ายหัวกล่าว “ไม่แน่เสมอไป เพราะตระกูลป๋ายหลี่ย้ายสำมโนครัวออกจากเมืองหลวงจินหลิงในปีที่ตระกูลหร่วนถูกยึดทรัพย์ ว่ากันว่าเดิมทีพวกเขาอยากจะกลับบ้านเกิด แต่ระหว่างทางกลับเจอกลุ่มโจรภูเขา ครอบครัวที่มีสมาชิกหลายสิบคนถูกฆ่าตายทั้งหมด แต่จะมีใครฉวยโอกาสหนีไปช่วงชุลมุนหรือไม่ ตอนนี้ก็ไม่ทางจะตรวจสอบได้จริงๆ ดังนั้นท่านอ๋องเลยไปที่ร้านดั่งปรารถนา เตรียมจะสอบถามด้วยตัวเองให้ชัดเจน”

ซูจื่ออวี๋กำมือแล้วถามว่า “ท่านอ๋องถามว่าอะไร?”

เทียนชิงก็พูดต่อว่า “ท่านอ๋องถามว่าเขาเป็นใครกันแน่ มีจุดประสงค์อะไร ทำไมถึงแอบเข้าจวนอ๋องครั้งแล้วครั้งเล่า เหตุใดถึงยุ่งกับพระชายาไม่เลิก”

ซูจื่ออวี๋ก็ถามต่ออย่างร้อนใจ “แล้วเขาตอบว่าอย่างไร?”

เทียนชิงมุ่ยปากพูดว่า “ป๋ายหลี่เชียนซางเถียงข้างๆ คูๆ ไปเรื่อย บอกว่าถ้าท่านอ๋องอยากจะจับชู้ ก็ต้องจับทั้งสอง จับเขาแค่คนเดียวเขาไม่ยอมรับ”

มุมปากซูจื่ออวี๋กระตุก นางรู้ว่าป๋ายหลี่เชียนซางไม่มีทางพูดอะไรดีๆ ออกมาได้

เทียนชิงดูโกรธอย่างเห็นได้ชัด แล้วพูดต่อ “ป๋ายหลี่เชียนซางจงใจพูดให้ความสัมพันธ์ของเขากับพระชายาดูคลุมเครือ เพื่อกระตุ้นความโกรธของท่านอ๋อง ท่านอ๋องเลยไม่ถามอะไรเขาอีก แค่เตือนเขาว่าห้ามไปรบกวนพระชายาอีก ป๋ายหลี่เชียนซางนั่นกลับไม่รู้ดีรู้ชั่ว เอ่ยโต้แย้ง บอกว่านอกจากท่านอ๋องจะเผาร้านดั่งปรารถนา หรือฆ่าเขาป๋ายหลี่เชียนซางให้ตาย ไม่อย่างนั้นเขาอยากจะทำอะไร ใครก็ห้ามเขาไม่ได้”

ซูจื่ออวี๋เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “ดังนั้นท่านอ๋องก็เลยเผาร้านดั่งปรารถนางั้นหรือ?” เป็นไปไม่ได้กระมัง จวินมู่เหนียนคนนั้นไม่เหมือนคนใช้วิธีการรุนแรงเพื่อให้ได้ตามความต้องการของตัวเอง

เทียนชิงส่ายหัวกล่าวว่า “ไม่แน่นอน ท่านอ๋องมิใช่คนหุนหันพลันแล่น ท่านอ๋องพูดในสิ่งที่ควรพูดเสร็จแล้ว และเตรียมตัวจะกลับ แต่ป๋ายหลี่เชียนซางผู้นั้นกลับลงมือก่อน เขาโยนเตาทองแดงเล็กๆ ที่ใช้ในการทำเครื่องประดับไปที่ขาทั้งสองข้างของท่านอ๋อง แต่ก็ถูกข้าเตะมันออกไป แล้วร่วงใส่ผ้าม่านในร้าน ตอนนั้นไฟก็ลุกไหม้ แต่ตอนนั้นไฟยังลุกไหม้ไม่แรงมาก แต่เพราะการเคลื่อนไหวรุนแรงมากเกินไปเลยดึงดูดสายตาของชาวบ้านให้หยุดดู ท่านอ๋องไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวายจนส่งผลกระทบไปถึงชื่อเสียงของพระชายา จึงไม่ได้อยู่เถียงกับป๋ายหลี่เชียนซางต่อ แล้วสั่งให้ข้าเข็นเขาจากมา ต่อมาข้าก็ไม่รู้ว่าเหตุใดไฟถึงได้ลุกลามหนักขนาดนั้น”