ตอนที่ 508 ล้วนเป็นจิ้งจอกพันปี

ป๋ายหลี่เชียนซางโกรธมาก และอดไม่ได้ที่จะโต้แย้งกลับไปด้วยความโกรธ “เจ้าไม่ใช่สามีภรรยามีความรักให้กัน เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นคนล่อลวงและหลอกลวง แม้ว่าเจ้าจะพูดจริงๆ แต่ก็ชักนำนางทำให้นางเข้าใจผิดคิดว่านั่นเป็นคำพูดเพราะความโกรธ เจ้ามันหน้าไม่อาย”

จวินมู่เหนียนยังคงพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “แล้วอย่างไร? หรือว่าเจ้าไม่ได้รังแกนาง? เพลิงไหม้นั้นกลายเป็นใหญ่ขึ้นได้ยังไง ลูกน้องในร้านติดอยู่ในนั้นแล้วเจ้ากล้าเข้าไปช่วยได้ยังไง เหตุใดซูจื่ออวี๋ถึงได้ไปเห็นพอดี ในใจเจ้าก็รู้ดีไม่ใช่หรือ? ส่งคนไปติดตามการเคลื่อนไหวของนางตลอด ไม่ใช่ว่าอยากจะหาโอกาสยุยงความสัมพันธ์หรือ?”

ป๋ายหลี่เชียนซางพูดไม่ออกเพราะคำพูดของจวินมู่เหนียน จวินมู่เหนียนจงใจสร้างสถานการณ์ให้เขาโจมตี ยืมคำพูดของเทียนชิงให้ไปบอกซูจื่ออวี๋เพื่อขอความเห็นใจนั้นเป็นเรื่องจริง

แต่เขาตั้งใจใช้เหตุเพลิงไหม้ขังลูกน้องของตัวเองไว้ข้างในแล้วช่วยออกมา และหาเวลาที่เหมาะเจาะแสดงให้ซูจื่ออวี๋ดูนั้นก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน

เมื่อมองจากมุมนี้ พวกเขาสองคนก็เหมือนกัน

ป๋ายหลี่เชียนซางยิ้มแล้วกล่าวว่า “ใช่ๆๆ ไม่ผิด พวกเราต่างก็เป็นจิ้งจอกพันปี ไม่ว่าใครก็เป็นปีศาจ เช่นนั้นท่านอ๋องฉินรอจนถึงดึกดื่นเช่นนี้ มีเป้าหมายอะไรกันแน่? พูดมาตรงๆเถอะ”

จวินมู่เหนียนเอ่ยว่า “อย่างแรกข้าไม่ใช่อ๋องฉิน เจ้าช่วยระวังคำพูดด้วย อย่างที่สอง เจ้าอยากจะตามหาหยกเจี๋ยจื่อ ข้าช่วยเจ้าตามหาเบาะแสได้ อย่างที่สามเจ้าอยากจะพลิกคดีของตระกูลหร่วน หอหว่างเซิงก็ช่วยได้ สองและสามนี้เลือกมาหนึ่งอย่าง”

ป๋ายหลี่เชียนซางคิดไม่ถึงเล็กน้อย ลังเลอยู่เล็กน้อยก็พูดว่า “เจ้าออกหน้าช่วยอย่างใจกว้างเช่นนี้ เพราะไม่อยากให้ข้าไปยุ่งเกี่ยวกับซูจื่ออวี๋อีกงั้นหรือ?”

จวินมู่เหนียนเอ่ยว่า “ไม่ผิด”

ป๋ายหลี่เชียนซางแค่นเสียงเย็นชา “เช่นนั้นข้าก็คงต้องทำให้เจ้าผิดหวังแล้วล่ะ ขอพูดตามความจริง ความสัมพันธ์ของข้ากับนางมันใกล้ชิดสนิทสนมกว่าที่เจ้าคิด”

ป๋ายหลี่เชียนซางพูดจบแล้วก็ไม่อยากจะพูดอะไรอีก หมุนตัวแล้วทิ้งประโยคหนึ่งเอาไว้ก่อนจะจากไป

“คนไร้ความสามารถเท่านั้นถึงจะเลือกได้ แต่ข้าป๋ายหลี่เชียนซางต้องการทุกอย่าง ”

......

จวินมู่เหนียนไม่ได้ไล่ตามไป แต่ยืนนิ่งอยู่บนหลังคา หลังจากนั้นหันหรูเฟิงก็กระโดดขึ้นมาแล้วพูดว่า “ฮวาเชียนเจียวนำเจ้าเกาลัดตามไปแล้ว พี่สองวางใจเถอะ ข้าสั่งนางแล้วว่าไม่ต้องไปใกล้เกินไป นางรู้ลำดับความสำคัญดี”

เจ้าเกาลัดคือหมาที่จวินมู่เหนียนเลี้ยงไว้ มีความไวต่อกลิ่นมาก และเมื่อครู่ตอนที่พวกเขายืนอยู่บนหลังคา ก็ได้โรยเกสรผีเสื้อสีฟ้าแล้ว เกสรนั้นได้ติดอยู่บนตัวได้ยาวนาน นี่คือสิ่งจวินมู่เหนียนสั่งให้รวบรวมตอนงานเลี้ยงสวนชิวเยว่ทะเลสาบผิง