ตอนที่ 514 การทายาที่อ่อนโยน

พายุจูบโหมกระหน่ำลงไปทั่วใบหน้า ทั้งร่างของซูจื่ออวี๋อยู่ภายใต้ผ้าห่ม นางไปได้ไม่สุดและถอยกลับไม่ได้ จะขัดขืนก็ยังทำไม่ได้

เขาปล้นชิงอย่างเผด็จการ พิชิตดินแดนไปทุกตารางนิ้วในปากของนาง

นางครวญครางอย่างอ่อนแรงเมื่อถูกบังคับให้เป็นไปตามจังหวะของเขา

จนกระทั่งเขารู้สึกว่าแรงดิ้นรนของซูจื่ออวี๋อ่อนลง จวินมู่เหนียนจึงเงยหน้าขึ้นและปล่อยริมฝีปากสีแดงและบวมเจ่อจากการจูบของเขาอย่างอ้อยอิ่ง

เส้นด้ายสีเงินยืดที่มุมปากของทั้งคู่ ทำให้พวกเขาดูคลุมเครืออย่างยิ่ง

ซูจื่ออวี๋หอบหายใจอย่างหนัก นางเป็นเหมือนปลาที่เกยตื้นอยู่

แต่ทันใดนั้นนางกลับไม่รู้สึกละอายใจหรือโกรธเลย แต่ในใจของนางนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ

จู่ ๆ ซูจื่ออวี๋ก็เหยียดแขนออก และตบหน้าจวินมู่เหนียนโดยไม่ทันตั้งตัวก่อนนางจะพูดด้วยความโกรธว่า “ไอ้สารเลว!”

การตบนี้มันไม่ได้ทำให้ไฟชั่วร้ายในตัวของจวินมู่เหนียนมอดดับลงไป แต่มันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

ซูจื่ออวี๋ไม่ได้ทราบเลยว่า จวินมู่เหนียนต้องใช้ความยับยั้งชั่งใจมากเพียงใดเพื่อควบคุมสัตว์ร้ายที่กำลังจะหลุดออกจากกรงของมันในตอนนี้

เมื่อเห็นว่าดวงตาของจวินมู่เหนียนเริ่มมืดลง ภายในห้องก็เต็มไปด้วยบรรยากาศของความอันตราย ซูจื่ออวี๋ก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่นางเพิ่งทำไปนั้นมันไปกระตุ้นอะไรเข้า

นางรีบพูดว่า “จวินมู่เหนียน ท่านบอกว่าจะไม่รังแกข้า จวินมู่เหนียนท่านมันคนไม่รักษาคำพูด!”

จวินมู่เหนียนยกมือไปแตะแก้มที่แดงเถือกของเขาและค่อย ๆ ลดสายตาลงเพื่อมองไปที่ผ้าห่มที่เปิดเอาไว้อยู่และพูดว่า “ข้าเคยบอกว่าจะไม่รังแกเจ้า แต่ข้าก็บอกไว้เช่นกันว่าเหตุใดจะปล่อยให้เจ้ากลั่นแกล้ง”

ซูจื่ออวี๋มองจวินมู่เหนียนด้วยความประหลาดใจและถามว่า “ข้าเคยรังแกท่านหรือ?”

จวินมู่เหนียนมองลงไปยังห้องหุบเขาลึกและความอ่อนนุ่มสีขาวผ่อง เขาพูดออกมาว่า “เจ้าล่อลวงเช่นนี้มิใช่การกลั่นแกล้งหรือ? รังแกข้าแล้วจะไม่ทำอะไรคงไม่ได้หรอกใช่หรือไม่?”

ซูจื่ออวี๋ก้มมองตามสายตาของจวินมู่เหนียน นางถึงได้รู้ว่าตอนที่นางตบเขาไปเมื่อกี้ นางขยับมากจนทำให้ผ้าห่มถูกเปิดออก ตอนนี้ทิวทัศน์ที่สวยงามตรงหน้าเธอแทบไม่มีสิ่งกีดขวาง ซูจื่ออวี๋ขดตัวเข้าหากันพร้อมกับกรีดร้องอยู่ใต้ผ้าห่ม