ตอนที่ 525 ปากบอกว่าไม่

หลับฝันดีตลอดคืน

เมื่อคืนจวินมู่เหนียนทั้งกอดทั้งจูบ แม้จะไม่มีความคืบหน้าจริงจัง แต่กลับทำให้เขารู้สึกอิ่มเอม

โดยเฉพาะตอนที่ตื่นนอน เมื่อเห็นท่าทางที่ซูจื่ออวี๋กอดเขาเอาไว้แน่น จวินมู่เหนียนรู้สึกดีใจโดยไม่มีสาเหตุ

จวินมู่เหนียนยื่นมือไปจับแก้มของซูจื่ออวี๋ พร้อมพึมพำ

“ปากบอกว่าไม่ แต่ร่างกายกลับซื่อสัตย์เหลือเกิน”

เขาอดไม่ได้ที่จะจากอ้อมกอดอบอุ่นนี้ไป มิน่าล่ะคนโบราณถึงได้ว่าไว้พระราชาลุ่มหลงนารีจนไม่ว่าราชการ

ที่ผ่านมาเขาคิดว่าตัวเองคงไม่มัวเมาในสตรี แต่ดูจากตอนนี้ ก่อนหน้านี้เขาเพียงแค่ยังไม่เจอหญิงสาวที่ถูกใจเท่านั้นเอง

จวินมู่เหนียนถอนหายใจ แล้วย้ายแขนของซูจื่ออวี๋ที่วางอยู่บนหน้าอกของเขาออกอย่างเสียดาย แล้วก้มลงหอมแก้มแดงระเรื่องของนาง สุดท้ายถึงได้ลุกขึ้นอย่างระวังแล้วจากไป

……

ตอนซูจื่ออวี๋ตื่น เป็นเวลาสายโด่งแล้ว ซ้ำยังตื่นเพราะชิวขุยมาเคาะประตูปลุกนาง บอกว่าหันหรูเฟิงมาหานาง ถึงได้ตื่นด้วยความตื่นตระหนก

ซูจื่ออวี๋สวมเสื้อผ้าไปด้วย พลางด่าตัวเองไปด้วย

“แย่แล้ว วันนี้เป็นวันที่ต้องไปสำนักฝูอี่ ข้าตื่นสายได้อย่างไรกันเนี่ย? หรือเพราะยอดชายงามอยู่ในอ้อมกอด จนทำให้เลอะเลือนไป? เฮ้อ!”

ซูจื่ออวี๋รีบเก็บข้าวของ แล้วเร่งเดินทางไปที่เวินเซียงอวี้หยวน

ยังดีที่ลู่หมิงไม่ได้รีบร้อน เมื่อเห็นซูจื่ออวี๋มาถึง จึงได้มอบชุดที่ตัดเย็บพอดีตัวให้กับนาง

ลู่หมิงเอ่ยปาก

“หมอหลัน นี่คือชุดนักเรียนของสำนักฝูอี่ หมอหลันช่วยเปลี่ยนชุดด้วย”

ซูจื่ออวี๋ไม่ได้ปฏิเสธ หลังจากรับชุดไปแล้ว นางหันไปพูดกับหันหรูเฟิง

“ไปหาคนที่ฝีมือดีสักคน เข้าไปพร้อมข้าด้วย”

หันหรูเฟิงตอบ

“จัดการเรียบร้อยแล้ว”

ซูจื่ออวี๋พยักหน้า แล้วรีบเข้าไปเปลี่ยนชุด จากนั้นขึ้นไปบนรถม้าของลู่หมิง หลังจากขึ้นไปบนรถม้า นางถึงได้เห็นว่าแม่นางจากเวินเซียงอวี้หยวนที่สวมชุดเด็กรับใช้ ไม่ใช่ใครอื่น เป็นฮวาเชียนเจียวนั่นเอง

เมื่อฮวาเชียนเจียวเห็นซูจื่ออวี๋ขึ้นมา จึงเอียงหัวพร้อมยิ้มให้ เมื่อใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง หน้าตานางดูใสซื่อน่ารักขึ้นมา