ตอนที่ 541 การแข่งที่สามเท้าแขนเขียนหนังสือ

ในตอนที่ทุกคนกำลังงุนงงและกังวล พวกเขาเห็นเพียงแค่หยางอวิ๋นฉู่สั่งให้คนรับใช้ที่อยู่ด้านหลังเขานำกระดาษซวนจื่อที่สำนักฝูอี่นำมาและวางไว้ที่มุมสองมุม

เห็นได้ชัดว่า หยางอวิ๋นฉู่ผู้นี้ไม่ได้ตั้งใจจะเขียนลงบนโต๊ะยาว แต่จะเขียนด้วยการเท้าแขน

เมื่อเห็นเช่นนี้ หัวใจของจวินมูเยว่ก็เย็นยะเยือกอีกครั้ง

จวินมู่เยว่กล่าวว่า “สำหรับการเขียนเท้าแขน มักจะแปะกระดาษไว้ด้านหน้า สุดท้ายบนล่างของกระดาษก็ต้องทำให้คงที่เพื่อไม่ให้กระดาษกระพือ เช่นเดียวกับเขา ในยามที่เขาเขียนเขาจะจับเฉพาะขอบด้านบนของกระดาษเท่านั้น มิเช่นนั้นกระดาษจะถูกทำให้เลื่อน มันจะเขียนได้ดีได้อย่างไร?”

หันหรูเฟิงกำหมัดแน่นและยืดคอยาว เขามองด้วยความกังวลและถามอย่างกระตือรือร้น “ท่านอ๋องแปด ตามที่ท่านพูด อาจารย์หลิวผู้นี้เขียนไม่เก่ง ดังนั้นหยางอวิ๋นฉู่ก็เขียนได้ไม่ดีเช่นกันใช่หรือไม่?”

จวินมู่เยว่พูดด้วยความกังวล “จริงอยู่ที่จะพูดเช่นนั้น แต่ใครจะไปรู้ว่าเขาจะมีลูกไม้อันใดหรือไม่?”

แน่นอนว่าในตอนที่จวินมู่เยว่พูดจบลงไป หยางอวิ๋นฉู่ก็เริ่มตวัดพู่กันลงไปแล้ว

ทุกคนต่างประหลาดใจที่เขาเขียนมันได้ราบรื่นมาก พู่กันถูกจรดลงบนกระดาษซวนจื่อ และกระดาษซวนจื่อไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่ามันถูกตรึงติดกับผนังโดยสมบูรณ์

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ซูจื่ออวี๋ถามด้วยความประหลาดใจ “ท่านอ๋องแปด มีอะไรผิดปกติกับกระดาษของเขาหรือเปล่า?”

จวินมู่เยว่ถอนหายใจและพูดว่า “กระดาษถูกตระเตรียมโดยสำนักฝูอี่จึงไม่มีปัญหา ที่เป็นปัญหาคือหยางอวิ๋นฉู่ผู้นั้น”

หันหรูเฟิงพยักหน้าและกล่าวว่า “ถูกต้อง หยางอวิ๋นฉู่ผู้นี้มิใช่นักประพันธ์ เขารู้ศิลปะการต่อสู้ เขากำลังใช้กำลังภายในของเขาเพื่อควบคุมกระดาษไม่ให้เคลื่อนที่ และเขามีวิชาตัวเบาเพื่อควบคุมความแข็งแรงของข้อมือเพื่อไม่ให้ทำกระดาษซวนจื่อทะลุ นี่ไม่ใช่การทดสอบด้านบทประพันธ์ แต่เป็นการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ชัด ๆ ! อาจารย์หลิวไต้จะต้องแพ้อย่างไร้ข้อสงสัย”

ซูจื่ออวี๋มองไปที่กลางลานอย่างเป็นกังวล หากเขาแพ้ในการแข่งขันนี้อีกครั้ง สำนักฝูอี่จะแพ้ติดต่อกันสามครั้ง มันจะไม่ยิ่งลำบากไปอีกหรือ?

ในตอนที่ซูจื่ออวี๋กำลังคาดหวังให้อาจารย์หลิวผู้นั้นพลิกสถานการณ์ทั้งหมดโดยไม่คาดฝัน แต่อาจารย์หลิวผู้นั้นกลับขมวดคิ้วและถอนหายใจก่อนจะพูดว่า “ข้าขอยอมแพ้”

ยังไม่ทันจับพู่กันก็ยอมรับความพ่ายแพ้แล้ว

ผู้คนในสำนักฝูอี่ในตอนนี้ทั้งหมดไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป หนึ่งในนักเรียนผู้ทะนงตนตะโกนขึ้นมาเสียงดัง “อาจารย์ใหญ่ฉิน ไม่ทราบว่าข้าสามารถแข่งแทนอาจารย์หลิวหรือไม่? ไม่ทันสู้ก็ถอยแล้ว นี่ไม่เป็นการดูถูกศักดิ์ศรีความเป็นนักปราชญ์ของข้าไปหน่อยหรือ!”