ตอนที่ 546 เจ้าปรารถนาให้ข้าชนะหรือ?

ซูจื่ออวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองจวินมู่เหรียน ชายผู้นี้ดูเหมือนว่าจะชอบดื่มชามาก มีกลิ่นหอมของชาเบา ๆ ซึ่งทำให้ผู้คนลืมแม้ว่าจะต้องการก็ตาม กล่าวกันว่าสิ่งวุ่นวายบนโลกมนุษย์เกิดจากสุราเพียงสองสามจอก แต่ความทะเยอะทะยานสลายไปในหนึ่งกาน้ำชา กลอนคู่แรกนี้เห็นได้ชัดว่าจวินมู่เหนียนนั้นอยู่เหนือกว่า

แน่นอน ฝูงชนต่างยกย่องยกย่องจวินมู่เหนียน แต่ใบหน้าของหยางอวิ๋นฉู่นั้นเหยเกอย่างชัดเจน มือของเขาที่อยู่ด้านหลังเขากำหมัดแน่น

เมื่อเห็นว่าหยางอวิ๋นฉู่ตัวแข็งทื่อจากความขุ่นเคืองจนลืมดื่มสุรา เสวี่ยนเฉิงอันก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ก่อนจะยืนขึ้นและเดินไปตรงหน้าคนรับใช้เพื่อรินสุราให้หยางอวิ๋นฉู่ด้วยตัวเอง เขาเอ่ยปลอบว่า “คุณชายหยาง ถึงตาท่านแล้ว”

หยางอวิ๋นฉู่ก็กลับมามีสติอีกครั้ง หลังจากดื่มสุราในจอกของเขา เขามองไปยังพิณมังกรคำรามมหาสมุทร และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เสียงพิณทำให้รู้สึกเงียบเหงา กลิ่นหอมสดชื่นจำนวนหนึ่งถูกใส่บรรเลงเข้าไปในพิณ เสียงดีดของไม้และสายพิณทื่อ ๆ ใครจักฟัง? จื่อชีปั๋วหยากลายเป็นความทรงจำเก่า ๆ สายขาดไปกลายเป็นเสียงที่ไร้ผู้รู้จัก”

จวินมู่เหนียนเงยหน้าขึ้นมองซูจื่ออวี๋ ครานี้ไม่ต้องรอให้เขาพูด ซูจื่ออวี๋ก็รินสุราใส่แก้วให้เขาอย่างเชื่อฟัง ก่อนจะส่งมันให้จวินมู่เหนียน

จวินมู่เหนียนหยิบจอกสุราและเลื่อนปลายนิ้วของเขาไปยังหลังมือของซูจื่ออวี๋โดยไม่รู้ตัว ซูจื่ออวี๋ตัวร้อนสะดุ้งโดยไม่รู้ตัวและหน้านางแดงในทันที

ซูจื่ออวี๋รีบมองไปที่ผู้คนรอบ ๆ และรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าไม่ได้สังเกตเห็นพวกเขา

ซูจื่ออวี๋จ้องมองที่จวินมู่เหนียนโดยอดทนที่จะไม่ถลึงตาตำหนิใส่ เหตุใดชายผู้นี้มักจะฉวยโอกาสกับนางทุกที่ทุกเวลา

แต่ในตอนที่สายตาของนางสบเข้ากับใบหน้าของจวินมู่เหนียน นางพบว่าสีหน้าของจวินมู่เหนียนนั้นเฉยเมยมาก เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

ซูจื่ออวี๋อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว หรือว่านางคิดมากไปเอง?

ซูจื่ออวี๋เบะปากและถอนสายตาที่จับจ้องออกไป แต่นางไม่รู้ว่าทุกการกระทำของนางตกอยู่ในสายตาของจวินมู่เหนียน

มองนางเขินอาย มองนางโกรธ มองนางที่ใคร่รู้ มองสงสัยที่สงสัยตัวเอง

จวินมู่เหนียนยกยิ้มมุมปาก เขาไม่เข้าใจว่าเหตุไฉนสตรีตัวน้อยเพียงนางเดียว ในเวลาสั้น ๆ ถึงได้มีหลากอารมณ์ และท่ามกลางอารมณ์ต่าง ๆ มากมาย ต่างน่ารักน่าชังทั้งสิ้น

“ท่านอ๋อง เวลาใกล้หมดแล้ว” เทียนชิงที่อยู่ด้านหลังเอ่ยเตือนจวินมู่เหนียนว่าเขามีเวลาเพียงสิบอึดใจสำหรับกลอนสั่ง ไม่สามารถเกินเวลาได้

จวินมู่เหนียนวางจอกสุราเปล่าของเขาลงและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เล่นหมากล้อมปะทะฉิน หมากทำให้ง่วงงุน หมากขาวดำเดินตามเส้นทาง เสียงวางหมากดังแผ่วยามค่ำคืน ชาชืดราวกับน้ำ ตัวหมากไร้ทางต่อกรดินฟ้ากว้างใหญ่”

อาจารย์ใหญ่ฉินซึ่งอยู่บนที่นั่งชั้นสูงอดไม่ได้ที่จะกล่าวชมเชย “กลอนดี!”

เคอจิงหัวผู้นั้นยังกล่าวอีกว่า “ฉินอ๋องจิตใจกว้างขวาง ราวกับรองรับแม่น้ำนับร้อยสาย นั่นเป็นเหตุผลว่าเหตุใดจึงสามารถแต่งบทกวีที่พิเศษเช่นนี้ได้”

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เห็นได้ชัดว่าในกลอนบทที่สองนี้จวินมู่เหนียนทำได้ดีกว่าอีกครั้ง