ตอนที่ 610 อยากสัมผัสหรือ?

ประการที่สามครั้งถือว่าเป็นการตอบแทนความมีน้ำใจของเสวี่ยเฉิงอันที่ได้ช่วยเหลือนางที่สวนผิงหู และจากนี้ทั้งสองไม่ติดค้างกันแล้ว

เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้ทำอะไรกับเสวี่ยเฉิงอันแต่เมื่อนางกลับไปที่เรือนไป๋ลู่และเห็นจวินมู่เหนียนกึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงของนาง ซูจื่ออวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนตัวขึ้นมา

จวินมู่เหนียนกึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงโดยถือหนังสือทางการแพทย์ของซูจื่ออวี๋อยู่ในมือ เขากำลังอ่านมันอยู่ เมื่อเห็นซูจื่ออวี๋เดินเข้ามา จวินมู่เหนียนจึงวางหนังสือลงแล้วถามว่า “เขาฟื้นแล้ว?”

ซูจื่ออวี๋รู้ว่าจวินมู่เหนียนกำลังถามถึงเสวี่ยเฉิงอัน

ซูจื่ออวี๋พยักหน้าและตอบว่า “เขาฟื้นแล้ว เขาได้รับบาดเจ็บภายใน แต่ไม่อันตรายถึงชีวิต”

จวินมู่เหนียนตอบรับว่าอืมอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะพูดว่า “ไปอาบน้ำเถอะ”

“เออ...” ซูจื่ออวี๋ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น นางไม่รู้ว่าควรจะอาบน้ำหรือไม่ ที่อาบน้ำอยู่ตรงห้องเล็ก ถึงแม้จะมีผนังกั้นออกจากห้องนอนนี้ แต่ก็มีประตูเชื่อมไว้ด้วย

จวินมู่เหนียนนอนอยู่ที่นี่ และนางกำลังอาบน้ำอยู่ข้าง ๆ ไม่ว่าจะคิดยังไงมันก็รู้สึกแปลก ๆ

เมื่อเห็นซูจื่ออวี๋ลังเล จวินมู่เหนียนก็ได้เลิกคิ้วแล้วพูดว่า “อยากให้ข้าช่วย?”

ซูจื่ออวี๋อ้ำอึ้งและพูดอย่างรวดเร็วว่า “ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ต้อง ไม่เอา!”

จวินมู่เหนียนถอนตาออกและอ่านหนังสือต่อไปอย่างใจเย็น ก่อนจะเร่งเร้า “ถ้าเช่นนั้นยังไม่รีบไปอีก”

ซูจื่ออวี๋เม้มปากและถามด้วยความสงสัย “คืนนี้ท่านอ๋องจะอยู่ที่นี่หรือ?”

จวินมู่เหนียนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบทั้งที่ยังไม่ละสายตา “เจ้าอยากไปที่เรือนของข้าหรือ? เช่นนั้นก็ได้” กล่าวอีกนัยหนึ่งเราต้องนอนด้วยกัน

มุมปากของซูจื่ออวี๋กระตุก ดูเหมือนว่านางจะไม่สามารถขับไล่รูปปั้นนี้ออกไปได้ ดังนั้นนางจึงต้องยอมรับชะตากรรม และไปอาบน้ำที่ห้องเล็ก

เพราะจวินมู่เหนียนอยู่ข้างๆ ๆ ซูจื่ออวี๋จึงกังวลมากจึงรีบอาบน้ำ ยังไม่ทันหมดก้านธูปนางก็อาบน้ำเสร็จแล้ว

แต่ในตอนที่นางออกมาจากห้องอาบน้ำ นางพบว่าจวินมู่เหนียนหลับไปแล้วและหนังสือในมือของเขาก็หล่นอยู่บนพื้น