ตอนที่ 642 ท่านอ๋องผู้สง่างามและมีอำนาจ

ซูจื่ออวี๋กล่าวด้วยความสงสัย “องค์หญิงสิบเอ็ดหรือ? การล่าสัตว์เกี่ยวอันใดกับองค์หญิงสิบเอ็ด?”

จวินมู่เหนียนตอบว่า “น้องสิบเอ็ดชอบล่าสัตว์ หากรู้ว่าพี่ชายเหล่านี้ไปที่เขาลั่วเสีย นางต้องอยากไปด้วยแน่นอน”

ซูจื่ออวี๋ก็เอ่ยปากถามว่า “ฮ่องเต้ทรงรักองค์หญิงมากขนาดนั้นเลยหรือ?” ถ้าไม่ใช่เพราะรักมากก็คงไม่ ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ก็น่าจะไม่ยอมให้องค์หญิงสิบเอ็ดทำอะไรตามอำเภอใจแน่

จวินมู่เหนียนพยักหน้า “ก็เหมือนกับคำที่บอกว่ารักบ้านรวมถึงอีกาบนบ้านด้วย เสด็จพ่อทรงโปรดปรานลั่วกุ้ยเฟย ย่อมรักลูกของเขาที่มีกับลั่วกุ้ยเฟยมากกว่า”

ซูจื่ออวี๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม “แต่ข้ารู้สึกว่าฝ่าบาทจะทรงโปรดท่านอ๋องมากที่สุดนะ”

จวินมู่เหนียนยื่นมือออกไปบีบหน้าของจวินมู่เหนียน แล้วพูดว่า “ความรักที่พ่อมีต่อข้า ไม่ใช่ความโปรดปราน แต่เป็นความไว้วางใจระหว่างผู้ปกครองและขุนนาง เพราะความดีความชอบทางทหารในตัวของข้า”

ซูจื่ออวี๋หลบมือของจวินมู่เหนียน แล้วมองไปที่จวินมู่เหนียนพลางเอ่ยเสียงออดอ้อนว่า “ข้ารู้ๆ ท่านอ๋องสง่างามและห้าวหาญ เป็นเทพสงครามในสนามรบ”

จวินมู่เหนียนเม้มปากยิ้ม จากนั้นจู่ๆ ก็เดินเข้าไปใกล้ลดระยะห่างระหว่างทั้งสอง ซูจื่ออวี๋ที่ตกใจก็รีบถอยหลังกลับไปทันที แต่กลับถูกจวินมู่เหนียนคว้าเอวเอาไว้

จวินมู่เหนียนเอ่ยว่า “ความสง่างามและห้าวหาญของข้า ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในสนามรบ”

ทันใดนั้นใบหน้าของซูจื่ออวี๋ก็แดงเรื่อ อยู่ๆ ก็นึกถึงภาพที่คลุมเครือบางส่วนขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศในห้องกำลังจะอุ่นขึ้นมา ซูจื่ออวี๋ก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แล้วเดินอ้อมโต๊ะ เว้นระยะห่างจากจวินมู่เหนียน

หยกที่อ่อนนุ่ม มีกลิ่นหอมและมีความอบอุ่นได้หลุดออกจากอ้อมแขนของเขาไป ทำให้จวินมู่เหนียนถอนหายใจอย่างจนปัญญา

ซูจื่ออวี๋ก็พูดขึ้นมาอย่างช้าๆ “ท่านอ๋อง...ท่านอ๋อง พวกเราจะออกเดินทางตอนไหนหรือ?”

จวินมู่เหนียนรู้ว่าซูจื่ออวี๋จงใจเปลี่ยนเรื่อง พอคิดว่าตอนนี้ก็ยังเช้าอยู่ และเขาก็ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ จึงได้แต่ข่มกลั้นความคิดที่อ่อนละมุนละไมนี้ชั่วคราว

จวินมู่เหนียนก็กล่าวว่า “วันมะรืน วันที่สิบสามเดือนเจ็ด”

ทันทีที่จวินมู่เหนียนพูดจบแล้ว เสียงของเทียนชิงก็ดังขึ้นที่ด้านนอกประตู “ทูลท่านอ๋อง อาจารย์ใหญ่ฉินมาขอเข้าพบขอรับ”